Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας Δημοσίου Α.Ε. Δηλαδή ξεπουλήματος των χρυσαφικών και των ασημικών του κράτους μας, της δημόσιας περιουσίας (ποιας ιδιωτικής?) σε ιδιώτες και μάλιστα σε ξένους ανώνυμους επενδυτές!!.

Όταν ο αείμνηστος Γεννηματάς αποφάσισε την παραχώρηση των λιμανιών στους Δήμους με Προεδρικά Διατάγματα το 1983 έβλεπε που θα πήγαινε το πράγμα. Μέχρι που έγινε υπουργός ο Καίσερλης το 2001και άρχισε να παραδίδει στους Δήμους τα λιμάνια τους, δηλαδή τις πόρτες και τα παράθυρα τους,  κανένα λιμάνι δεν είχε πάει  στους Δήμους γιατί όπως έλεγαν οι τύποι που κυβερνούσαν την χώρα  τα λιμάνια της χώρας είναι εθνικής σημασίας!!

Σήμερα ένα, ένα, πρώτα τα μεγάλα λιμάνια και μετά τα μεσαία και τα μικρά θα φύγουν και θα πάνε στις ανώνυμες κερδοσκοπικές εταιρείες, όπως πήγαν και τα αεροδρόμια μας, οι δρόμοι μας, και όλα τα άλλα.

Μα ρε φίλε, πως θα γίνουν επενδύσεις? που θα βρουν οι Δήμοι τα λεφτά να επενδύσουν? Ποιος από τους Δήμαρχους θα σκεφτεί την ανάπτυξη? Όλα αυτά μπορούν να τα κάνουν μόνο ιδιώτες!!

Και έτσι μπήκαμε στο λούκι της ανικανότητας του Έλληνα και άρα της υποτέλειας.

Και αυτό γιατί το χρήμα των Τραπεζών δηλαδή των αποταμιεύσεων μας και το χρήμα των επιδοτήσεων, δηλαδή των δικών μας χρημάτων με τα οποία γίνονται οι επενδύσεις τα εκμεταλλεύονται οι επενδυτές και απαγορεύεται να πάνε στους Δήμους. Απαγορεύεται γιατί οι Δήμαρχοι είναι ανίκανοι, σπάταλοι και κλέφτες. Οι Δήμαρχοι, δηλαδή οι κοινωνίες που τους εκλέγουν…

Ανίκανες κοινωνίες. Ανίκανοι Δήμαρχοι. Ανίκανοι κυβερνήτες. Μέσα σε ένα τσουβάλι βρίσκονται όλοι αυτοί που υποτιμούν την δύναμη και την αξία τους και την αξία των πολιτών που εξουσιάζουν, δεν κάθισαν να σκεφτούν πως θα αξιοποιήσουν οι ίδιοι τις πηγές του πλούτου μας και τις ξεπούλησαν στους ξένους.

Και θα έρθει μια ημέρα όπου τα πάντα θα ελέγχονται από τους ξένους. Ήδη είμαστε στα μισά. Λίγα μένουν ακόμα και αυτή η τετραετία θα τα χωρέσει. Και την υγεία και την εκπαίδευση και τους Δήμους ολόκληρους. Και όποιος πει ότι κυβερνά ο πρωθυπουργός και όχι το χρήμα, σίγουρα μας δουλεύει.

Ποιάς Εθνικής Σημασίας. Της παγκόσμιας οικονομικής σημασίας το κάγκελο είμαστε με αφέντες προστάτες όπου οι πολίτες, οι Δήμαρχοι και οι κυβερνήτες είναι τα γκαρσόνια τους.  

Βγαίνει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός προχθές και μας ανακοινώνει το πρόγραμμα της Υγείας της κυβέρνησης του για τα τέσσερα χρόνια και αφού είπε απίθανα πράγματα, λαγούς και πετραχήλια, σίγουρα ξέχασε να αναφέρει και το νέο νοσοκομείο της Κω και μερικά ακόμα που έταξε τελευταία. Χιλιάδες έργα είπε, αν έλεγε ακόμα ένα νοσοκομείο τι θα πείραζε…..

Βγαίνει ο διορισμένος από την κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιπρόεδρος του νοσοκομείου μας, ο φίλος Ηλίας, και εξ αιτίας της τραγικής απώλειας της συμπατριώτισσας μας πάνω στην καρότσα μας είπε ότι ” αυτό ας γίνει έρεισμα να ξεσηκωθούμε, να παραιτηθούμε, να τα βροντήξουμε όλα κάτω και να φύγουμε”!!! Και ο ίδιος κάθεται στην καρέκλα του!!!

Πάει ο Δήμαρχος στον πρόεδρο του ΕΚΑΒ και αυτός του υπόσχεται ότι θα στείλει για το καλοκαίρι τέσσερις αποσπασμένους νοσηλευτές για να λειτουργήσει και δεύτερο ασθενοφόρο και ο Δήμαρχος μετά από αυτή την εξαγγελία χαρούμενος ζητά να πάει το δεύτερο ασθενοφόρο στην Αντιμάχεια!!! Όταν όλοι γνωρίζουν ότι για να δουλέψει ένα ασθενοφόρο χρειάζονται τέσσερις γιατροί και 12 οδηγοί και νοσηλευτές!!!

Τρία πράγματα μπορεί να συμβαίνουν στην πατρίδα του Ιπποκράτη. Ή μας δουλεύουν και εμείς δεν παίρνουμε χαμπάρι, για να επιβεβαιωθεί το επιφώνημα με τους γαδάρους. Ή έχουμε μπόλικα λεφτά και δεν μας νοιάζει το ΕΣΥ.  Ή είμαστε μαζοχιστές και μας αρέσει να μας δέρνουν και μάλιστα στο κεφάλι που δεν χαλά η προβιά….

Διαλέγετε και παίρνετε.     

 Σε αυτό το Δημοτικό Συμβούλιο για την ενοικίαση του Ναυτικού Ομίλου, τα είδαμε όλα και τα ακούσαμε όλα επί έξη ώρες. Θα μας ρωτήσετε εάν είμαστε μαζοχιστές . Μερικές φορές και αυτό χρειάζεται.

Μετά από πολλούς άλλους πήρε τον λόγο και η κ. Ρούφα. Η αγαπητή μας Ιωάννα.  Και μετά από μερικά κατηγορώ κατά της δημοτικής αρχής, μας ανέβασε στα ύψη.

Για να δικαιολογήσει την πρόταση της για δωρεάν κατά κυριότητα  της παραχώρησης του ακινήτου του Ναυτικού Ομίλου και όχι ενοικίαση, γεμάτη συγκινησιακό φόρτο μίλησε ότι οδηγούμαστε σε μια κοινωνία χωρίς όραμα!!. Για άλωση της πολιτικής!!  Για ανύπαρκτη αυτοδιάθεση του δικαιώματος μας!! Για μια ανθρώπινη αλυσίδα που θα έπρεπε να στηθεί γύρω από τον Ναυτικό όμιλο!!  Για ηθικά ψευτοδιλήμματα!! Και για ανεκτικότητα!!

Και στο τέλος, ακούστε, ακούστε, πρότεινε να πάμε όλοι μαζί με τους επικεφαλείς των παρατάξεων στον Μητσοτάκη τώρα που θα έρθει στην Κω να του ζητήσουμε την παρέμβαση!!!

Σε εκείνο το σημείο, η αγαπητή μας Κική που καθόταν δίπλα της την κατέβασε από τον έβδομο ουρανό. Που να πάμε?? τις ψιθύρισε. Και η Ιωάννα προσγειωμένη ανώμαλα ψιθύρισε. Έχεις δίκιο, πήγαμε και στο νοσοκομείο….

Εμείς εκείνη την στιγμή που μας ήρθε ταμπλάς, θυμηθήκαμε τους στίχους του δημοτικού μας τραγουδιού “τίνος είν΄ η κούπα”. Που την μια σε ανεβάζει  στα επουράνια και την άλλη σε κατεβάζει στα καταχθόνια…..

Πήραμε την επιστολή του κ. Καίσερλη, τον ευχαριστούμε και την δημοσιεύουμε.

Το είχα μέσα μου, Με τρώει κάθε μέρα που περνώ πάνω, κάτω από την Αγία Τριάδα και το μηχανάκι θέλει να μπει στο σπίτι του Μανόλη Ζερβάνου. Έφυγε και δεν είπα τίποτε. Στους συγγενείς του, στους φίλους του, στους συντρόφους του, στον ίδιο μου τον εαυτό.

Και την ευκαιρία μου την έδωσε ο τύπος, εκείνος ο Βουλευτής του Μητσοτάκη, που με ένα μαύρο κάρβουνο τράβηξε μια γραμμή στην ΕΛΠΙΔΑ του ανθρώπου.

Τους τελευταίους έξη μήνες τον Μανόλη τον κτύπησε ο καρκίνος. Ήταν ένας από τους ρεαλιστές της ζωής. Γήινος.  Τα έζησε όλα. Τρεις γάμους με τελευταία την αγαπημένη του Ελισάβετ και το σπουδαιότερο με τον σπάνιο πολύτιμο τίτλο της αφαίρεσης από την Χούντα του δικαιώματος του να είναι Έλληνας. Τον κρατούσε ανέγγιχτο μέχρι τέλους.

Τους έξη τελευταίους μήνες! Κώστα μου έλεγε, χάσαμε!! Μας νίκησαν!! Και δεν εννοούσε μόνο την Ελλάδα, αλλά τον κόσμο ολόκληρο.

Και όμως ήλπιζε. Η ελπίδα δεν έφευγε από τα μάτια του. Ανακατεμένα. Η ελπίδα για την ζωή και η ελπίδα για όσα του΄μαθαν οι γονείς του και όσα πίστευε αυτός. Η ελπίδα ότι θα νικήσει τον καρκίνο!! Τον ίδιο τον θάνατο!! Και η ελπίδα ότι θα νικήσουμε, θα αλλάξουμε τον κόσμο!!

Αυτό τα δύο ήταν που στα μάτια του Μανόλη έφτιαχναν μια πελώρια Θεά, την γρανιτένια ΕΛΠΙΔΑ του κάθε ανθρώπου που έχει αρχές και ιδανικά και δεν ζει μόνο για το σήμερα.

Γι’ αυτήν την ελπίδα, την δική του ελπίδα, θέλω να του πω έστω και αργά. Για μας δεν θα υπάρξει ποτέ τράβηγμα της γραμμής. Δεν θα εγκαταλείψουμε αυτή την ζωή που μαζί με όλα, τα άλλα τα γήινα, έχει ιδανικά και πανανθρώπινες αξίες. Μέχρι που να νικήσουμε.