Το βρήκαμε στην Εφημερίδα των Συντακτών, είναι κείμενο της κ.  Δήμητρας Αθανασοπούλου Κλινικής ψυχολόγου με συμμετοχή στους γιατρούς του κόσμου  και σκεφτήκαμε ότι για να ξεφύγουμε έστω και λίγο από τα τετριμμένα  να σας το μεταφέρουμε. Είναι λίγο μεγάλο αλλά αξίζει να το διαβάσετε.

•  Twitter
•  E-mail
•  

“Ποια είναι η ενδοψυχική εγγραφή της αποικιοκρατικής εμπειρίας και μέσα από ποιες οδούς ανασκευάζει το παρελθόν του ο γηγενής λαός που έχει δει τον ζωτικό χώρο του να παραβιάζεται; Ποια είναι η σχέση της αποικιοκρατίας με την πολιτική, οικονομική και κοινωνική αστάθεια στην Αφρική;

Είναι κοινό μυστικό πως πίσω από τα εμπόλεμα εμφυλιοπολεμικού τύπου μέτωπα της Αφρικής, κρύβονται οι εποικιστικές αποικιοκρατικές πρακτικές. Οταν ξεκίνησε η μεγάλη μοιρασιά της Αφρικής το 1884, δεν υπήρχε καμία πρόβλεψη για τις τοπικές κουλτούρες και τους πληθυσμούς της Μαύρης Ηπείρου.

Ετσι, τα τεχνητά νέα σύνορα της Αφρικής που επέβαλαν οι Ευρωπαίοι –στο όνομα του εκπολιτισμού– κατέληγαν να κομματιάζουν τις αφρικανικές φυλές στα δύο με στόχο την εκμετάλλευσή τους. Και αυτή η διχοτόμηση είναι αναμφίβολα μέρος των νοσογόνων παραγόντων των σύγχρονων αλληλοσπαραγμών των κοινωνιών με δουλοκτητικό παρελθόν.

Σήμερα η αποικιοκρατία συνεχίζεται, πλέον, με άλλες μορφές. Εταιρείες ελέγχουν τις αφρικανικές κυβερνήσεις και τους πληθυσμούς, υπηρετώντας το δόγμα του «lebensraum», δηλαδή την ανάγκη μιας μεγάλης δύναμης για περισσότερο ζωτικό χώρο, με αποτέλεσμα να επεκτείνεται σε περιοχές που δεν της ανήκουν. Ο εν εξελίξει σουδανικός αλληλοσπαραγμός μπορεί να εξηγηθεί μέσα από μια χαρτογράφηση μακροχρόνιων σχέσεων εξουσίας και εξάρτησης που έχουν τις ρίζες τους στην τραυματική εμπειρία της αποικιοκρατίας και του δουλεμπορίου.

Οι ίδιοι οι Σουδανοί αυτοσαρκάζονται λέγοντας: «Οταν ο Αλλάχ δημιούργησε το Σουδάν, γέλασε». Παρότι όμως η χώρα ήταν «καταραμένη», οι Βρετανοί θέλησαν να την πάρουν. Και δεν ήταν οι μόνοι. Ακολούθησε μια ληστρική αποικιοκρατία σε ορυχεία και φυτείες και από τους Γάλλους, εξαθλιώθηκε το επίπεδο ζωής των γηγενών σε όλη την ήπειρο καθώς οι δυτικές δυνάμεις καταχράστηκαν τον φυσικό πλούτο και αναπαρήγαγαν ρατσιστικές αντιλήψεις. Ετσι, η έννοια της ανθρώπινης ζωής έχασε σταδιακά την αξία της στην αφρικανική ήπειρο. Οι γηγενείς πληθυσμοί αντιμετωπίστηκαν από τους αποικιοκράτες ως κατώτερα όντα που έπρεπε να τους υπηρετούν. Οι υποτελείς στις αποικίες αντιμετωπίστηκαν με όρους δουλείας.

Οι αφρικανικοί λαοί και οι οικονομίες βρίσκονται ακόμα στη δίνη της μεταποικιοκρατίας και κάθε καινούργιος εμφύλιος σπαραγμός συνομιλεί με τα ανοιχτά τραύματα του παρελθόντος.

Ποια είναι η ψυχολογία και η ιδεολογία του αποικιοκράτη, εκείνου που ζητά περισσότερο ζωτικό χώρο και καταλήγει να παραβιάζει τον ζωτικό χώρο των άλλων; Πώς μπορεί κανείς να μεταβολίσει την ιστορία του και τι γίνεται με τα ανεπούλωτα τραύματα της αποικιοκρατικής εμπειρίας;

Ο αγώνας για τον χώρο ταυτίζεται ως γνωστόν με τον χώρο για την ύπαρξη. Τόσο για τους θύτες όσο και για τα θύματα. Το «lebensraum», δηλαδή η έννοια του ζωτικού χώρου, έγινε ο βασικός γεωπολιτικός στόχος της γερμανικής αυτοκρατορίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και έπειτα η ναζιστική Γερμανία τον επικαλέστηκε για να επεκταθεί. Το 1937, ο Αδόλφος Χίτλερ, θαυμαστής του βρετανικού επεκτατισμού, είχε μιλήσει δημοσίως για τη «θεωρία του ζωτικού χώρου», υποστηρίζοντας πως η Γερμανία χρειάζεται νέες περιοχές για να ζει άνετα. Αυτό το ιδεολόγημα αποτέλεσε τη βάση για τις επιχειρήσεις προσάρτησης νέων εδαφών. Ο εθνικοσοσιαλισμός επιστράτευσε τη βιοπολιτική της αποικιοκρατίας, η οποία πάντα χρησιμοποιούσε την πείνα ως μέσο ελέγχου των υποταγμένων πληθυσμών.

To «spazio vitale», δηλαδή ο ζωτικός χώρος διαβίωσης, ήταν μια εδαφική έννοια επεκτατισμού που αναπτύχθηκε κατά την περίοδο του ιταλικού φασισμού. Οι Ιταλοί φασίστες ήθελαν η Ιταλία να συνεχίσει την πορεία της ένδοξης αρχαίας Ρώμης και να δημιουργήσει την ιταλική αυτοκρατορία, που θα εκτεινόταν από τη Νίκαια της Γαλλίας μέχρι την Αφρική.

Ακόμα και η Σοβιετική Ενωση δημιούργησε ένα είδος «ζωτικού χώρου» με κράτη-δορυφόρους. Η έννοια του ζωτικού χώρου ανασύρθηκε πρόσφατα με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία. Το Σουδάν –και ακόμη κάποια αφρικανικά κράτη που βιώνουν εμφύλιους πολέμους μέχρι και σήμερα– έγινε ευκαιρία για να μιλήσουμε για το αποτύπωμα των παραβιάσεων του ζωτικού χώρου του δέκτη και για το πώς τα τραύματα της αποικιοκρατίας βαθαίνουν κάποιες φορές μέσα στον χρόνο, αντί να επουλωθούν, για το πώς τα ιστορικά γεγονότα πληγώνουν την αυτοεικόνα των λαών προσβάλλοντας την ανθρώπινη ιδιότητα και πυροδοτώντας νέους κύκλους αίματος.

Εάν τα ιστορικά τραύματα δεν πάψουν να απωθούνται τόσο από τα θύματα όσο και από τους θύτες και εάν δεν συνδιαλλαχθούν όλες οι πλευρές με το τραυματικό παρελθόν τους, αυτό θα παραμένει αδιέργαστο και ανεπούλωτο, εύφορο έδαφος για νέους γύρους εκμετάλλευσης, παραβίασης και βίας”.

Διαβάσαμε και αναδημοσιεύουμε την επιστολή που έστειλε στα ΜΜΕ ο πρώην Δήμαρχος Κώστας Καίσερλης για το θέμα της ενοικίασης της περιοχής του Ναυτικού Ομίλου.

Αγαπητοί φίλοι,

Διάβασα την πρόταση του κράτους προς τον Δήμο μας για την ενοικίαση του Ναυτικού Ομίλου που μοιάζει με την γριά κακάσχημη μάνα που φτιασιδωμένη γυροφέρνει με τους Ζιγκολό και που για να τα φέρει βόλτα, να συνεχίσει να βάφεται και να φορά τα ψεύτικα βραχιόλια αφού τα καλά τα πούλησε,  ζητά από το παιδί της ενοίκιο στο σπίτι των προγόνων του για να γυροφέρνει εκείνη.

Ζητά μια μάνα άκαρδη και έκφυλη από τον γιό της που θέλει να ζήσει ελεύθερος, να ξεπουληθεί και αυτός στους νταβατζήδες. Να δεθεί και αυτός χειροπόδαρα στον βωμό του χρήματος και της απληστίας, ακόμα και για τον αέρα που αναπνέει, την θάλασσα και την παραλία που παίζουν τα παιδιά του.

Ποιός? Ο Δήμος! Το πρώτο πανάρχαιο κύτταρο της Δημοκρατίας μας!!

Για να επαληθευθεί ο συμπατριώτης μας αγράμματος χασάπης της απελευθέρωσης που είπε: “Όταν έφυγαν οι Ιταλοί έσφαξα ένα βόδι! Όταν θα ξανάλθουν θα σφάξω δύο”

Να ενοικιάσετε κύριε Δήμαρχε τον Ναυτικό Όμιλο, γιατί διαφορετικά θα τον πουλήσουν αλλού για ξενοδοχείο, άλλωστε τους εξουσιοδότησε το 50%. Αλλά να μην ξεχνάτε ότι πληρώνουμε νταβάδες γιατί μας έκλεψαν την δύναμη να πούμε όχι, όπως οι προστάτες τα διαβατήρια στις αδύναμες κοπέλες.

Γιατί ο Δήμος μας και η κοινωνία μας έχει ήδη βγει στην Συγγρού για να έχει ένα χαμόσπιτο και μια παραλία και τους χρειάζεται.  

Με βαθύτατη λύπη για το κράτος μου Κώστας Καϊσερλης

Διαβάζουμε την πρόσκληση του Δήμου που καλεί επαγγελματικούς και κοινωνικούς φορείς στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου για να διαβουλευτούν με στόχο την Στρατηγική Βιώσιμη Αστική Ανάπτυξη της πόλης της Κω!!! (Φοβερός τίτλος)

Σίγουρα μας δουλεύουν αυτοί που το σκέφτηκαν. Εκτός και αν είναι και αυτό ένα από τα συνηθισμένα προγράμματα που εμφανίζονται κατά καιρούς για να ξοδευτούν μερικά εκατομμύρια ευρώ και να τα πάρουν οι επιτήδειοι.

Αγαπητέ δήμαρχε πρέπει να γνωρίζεις ότι κάποιοι άνθρωποι στο νησί έχουν ποιότητα και δεν μπορείς να τους καλείς χωρίς να τους προετοιμάσεις, χωρίς να τους στείλεις εισηγήσεις, χωρίς να πεις εσύ πρώτα την γενική κατεύθυνση.

Οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι αυτά τα τόσο σοβαρά θέματα ωριμάζουν πρώτα μέσα στην κοινωνία, μετά περνάνε στα στενά πλαίσια του προέδρου και κάποιων διοικητικών συμβουλίων και μετά καταλήγουν στους φορείς λήψεις των αποφάσεων.

Αυτό που κατ’ επανάληψη επιχειρείς χωρίς εισηγήσεις και προετοιμασία δεν πρέπει να το ξανακάνεις γιατί έτσι μοιάζεις με τον… Θεό μετά τον Θεό!

Οφείλεις επίσης να παρουσιάσεις, πριν καλέσεις τους φορείς, ότι μέχρι σήμερα έχει γραφτεί και μελετηθεί. Γιατί η πόλη της Κω δεν προήλθε από παρθενογένεση, ούτε είναι φτωχή από μελέτες και προγραμματισμό.

Φυσικά και πρέπει να εκμεταλλευτούμε τα προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά όχι για να στενεύουμε τους δρόμους πριν φύγουν από το Ιστορικό Κέντρο οι υπηρεσίες και το λιμάνι. Ας διαβάσουμε την μελέτη Φρατζεσκάκη και τα τρία στάδια της.

Φυσικά και πρέπει να εκμεταλλευτούμε τα χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να αναδείξουμε το Ιστορικό Κέντρο, αλλά ας κοιτάξουμε και την γύρω περιοχή των οικισμών που μετατρέπεται σε Καζέρμα με τετράμετρους δρόμους και χωρίς πλατείες και χώρους για σχολεία, παιδικές χαρές και ποδηλατοδρόμους. Μια τέτοια εξέλιξη δυστυχώς θα είναι ο βρόγχος στο λαιμό της όμορφης πόλης των Ιταλών.

Διαβάσαμε στον τοπικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο το άρθρο του φίλου και προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Μανώλη Χατζηάμαλλου που αφορούσε τις υποχρεώσεις των ποδηλατιστών σύμφωνα με την νομοθεσία.

Σίγουρα αφορά έναν σοβαρό τομέα των δραστηριοτήτων μας που αξίζει της προσοχής μας,  όμως το εύρος της κίνησης ξεπερνά αυτής του περιεχομένου της επιστολής και φτάνει στην αναγκαιότητα της συμβολής των επιστημονικών φορέων μας σε θέσεις ευρύτερα κοινωνικές, αλλά και εργασιακές που διαμορφώνουν και εμπλουτίζουν την κοινωνία μας.

Εμείς ξαναδημοσιεύουμε το άρθρο για την κίνηση των ποδηλάτων στην πόλη και ευχόμαστε οι επιστημονικοί μας φορείς να επεκτείνουν τις δραστηριότητες τους πέραν των στενών επαγγελματικών τους αντικειμένων και σε θέματα που απασχολούν την κοινωνία μας και αφορούν τις επιστημονικές γνώσεις και τις εμπειρίες τους που επέκτησαν μέσα στην ίδια την κοινωνία.  

Άρθρο για την κίνηση των ποδηλάτων του Μ. Χατζηάμαλλου

Αγαπητοί συνδημότες, θεωρώ ότι είναι αναγκαίο από την θέση του Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Κω να εκφράσω κάποια ανησυχία μου για την κίνηση των ποδηλάτων στην πόλη μας, που σε πολλά σημεία είναι ανεξέλεγκτη και κάνει την λειτουργία της προβληματική. Πολλοί από μας έχουμε παρεξηγήσει τον ρόλο του ποδηλάτου ως οχήματος, θεωρώντας ότι αυτό μπορεί να κινείται παντού, χωρίς όρια και χωρίς κανόνες. Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι ότι εμπιστευόμαστε τα ποδήλατα στα μικρά παιδιά, χωρίς να τα εκπαιδεύουμε σχετικά με τους κανόνες που διέπουν την κίνησή του, δημιουργώντας εμείς οι ίδιοι, συνθήκες κινδύνου για αυτά.

Είναι βέβαιο ότι επικρατεί μια «σύγχυση» ή ακόμα και άγνοια σχετικά με το ποια είναι τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις ενός ποδηλάτη.

Οι σχετικά πρόσφατες ρυθμίσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ),  έχουν βάλει ένα τέλος σε αυτή την «σύγχυση», εισάγοντας μια σειρά από νέες πινακίδες και σήματα για τα ποδήλατα, αλλά και νέα πρόστιμα για τους ποδηλάτες, οι οποίοι πλέον αντιμετωπίζονται σχεδόν ισότιμα με τους οδηγούς των υπολοίπων οχημάτων.

Νέα σήματα ενημερώνουν και προειδοποιούν για τη διασταύρωση με ποδηλατόδρομο, για την αποκλειστική λωρίδα ποδηλατών, για την παρουσία διαβάσεων, παράλληλων ή κοινών, ποδηλάτων και πεζών, ή για τη παρουσία κοινής λωρίδας ποδηλάτων και οχημάτων. Παράλληλα, ξεκαθαρίζουν πως τα ποδήλατα μπορούν να κινούνται στις λεωφορειολωρίδες, ενώ ταυτόχρονα καθορίζουν την παρουσία ειδικών χώρων όπου επιτρέπεται η στάθμευση των ποδηλάτων.

Με τις υποδείξεις της τεχνολογίας ο νομοθέτης έχει τροποποιήσει τον παραδοσιακό  ορισμό του ποδηλάτου, ενσωματώνοντας στην κατηγορία αυτή και οχήματα πέραν της κλασικής του μορφής. Ποδήλατο πλέον, είναι το όχημα δύο τουλάχιστον τροχών το οποίο κινείται με τη μυϊκή δύναμη εκείνων που επιβαίνουν και μπορεί να υποβοηθείται με βοηθητικό ηλεκτροκινητήρα μέγιστης συνεχούς ονομαστικής ισχύος 0,25 KW και η ισχύς του οποίου μειώνεται σταδιακά και τελικά μηδενίζεται όταν η ταχύτητα του οχήματος φθάσει τα 25 χλμ/ώρα ή νωρίτερα, εάν σταματήσει η ποδηλάτηση.

Ακολούθως ο ΚΟΚ  αναγνωρίζει το δικαίωμα του ποδηλάτη να κινείται στο οδόστρωμα, θεσπίζοντας όμως ρητά τις υποχρεώσεις του. Ο ποδηλάτης οφείλει να γνωρίζει και να σέβεται τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Σε αντίθετη περίπτωση τα πρόστιμα είναι αυστηρά, ενώ πλέον και για τους ποδηλάτες, οι παραβάσεις διαχωρίζονται ανάλογα με το βαθμό επικινδυνότητάς τους, σε χαμηλής, μεσαίας και υψηλής επικινδυνότητας, με τα πρόστιμα να έχουν και αυτά τις ανάλογες διαβαθμίσεις.

Ειδικά για τους ποδηλάτες το όριο ταχύτητας εντός πόλεων ορίζεται στα 25 χιλ./ώρα, με την χρήση του προστατευτικού κράνους προαιρετική, που μάλιστα εισάγεται στον κώδικα ως απλή σύσταση.  Μια ενδεικτική αναφορά σε κάποια πρόστιμα που αφορούν τους ποδηλάτες, αποδεικνύει αυτήν την τάση του νομοθέτη να εξομοιώσει το ποδήλατο με τα υπόλοιπα οχήματα.

·Παραβίαση ερυθρού σηματοδότη: 700€

·Κίνηση εκτός ποδηλατολωρίδας (όταν υπάρχει): 80€

·Ανάποδη κίνηση σε ποδηλατόδρομο ή σε οδό μονής κατεύθυνσης: 200€

·Κίνηση υπό την επήρεια αλκοόλ: 200 – 2000€ (ανάλογα με την συγκέντρωση οινοπνεύματος στο αίμα)

·Κίνηση τη νύχτα με το ποδήλατο χωρίς τη χρήση φώτων: 40€

·Χρήση κινητού κατά την οδήγηση: 150€

Είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε τους κανόνες και φυσικά, πιο σημαντικό να τους ακολουθούμε. Οφείλουμε να ενημερώνουμε και να εκπαιδεύουμε τα μικρά παιδιά διότι οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν στην κίνησή τους με το ποδήλατο είναι τεράστιοι. Ιδίως σήμερα όπου ο πληθυσμός των αυτοκινήτων, αλλά και των ποδηλάτων, έχει αυξηθεί σημαντικά.

Οι γονείς έχουν πρώτοι απ’ όλους την ευθύνη να διδάσκουν στα παιδιά τους κανόνες κυκλοφορίας στις οδούς.  Η γνώση αυτή  πρέπει να προηγείται της εκμάθησης της ισορροπίας επί του ποδηλάτου. Είναι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι τα σχολεία έχουν δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στην κυκλοφοριακή αγωγή των μαθητών και οι ποδηλατικοί Σύλλογοι σε συνεργασία με τους εμπόρους του είδους, αναπτύσσουν σοβαρή δράση προς αυτήν την κατεύθυνση. Είναι επίσης πολύ σημαντικό η Ελληνική Αστυνομία με ενημερωτικούς και κατασταλτικούς ελέγχους να επιβλέψει και να ελέγχει την κίνηση των ποδηλάτων στην πόλη και τις οδούς. 

Το ποδήλατο και το νησί μας, έχουν μια ιδιαίτερη σχέση, την οποία οφείλουμε να διαφυλάξουμε. Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος, από το να μάθουμε τους κανόνες που διέπουν την κίνησή του και φυσικά να τους τηρούμε ευλαβικά.