Ξαφνιάστηκα! Καλά, καλά δεν είχε βγει ο ήλιος και ο Δε Λαστίκ καθότανε ήδη στο παγκάκι του Κάστρου!

–Άσε , μου λέει, τι έπαθα! Με ξυπνά ένας απέθαντος (ο αιώνιος Έλληνας) και με ρωτούσε που είναι το Κάστρο!! Καλά, λέω μέσα μου, δεν το βλέπει! —Νευριασμένος του απαντώ: –Κοντά στο παγκάκι είναι το Κάστρο!  Σοβαρά, μου λέει: Που;  Απέναντι από το Ξενία;; Εκεί καθόμουνα πριν από λίγο και δεν το είδα!

Λοξοκοιτάζω τον Δε Λαστίκ, τον μετρώ από πάνω μέχρι κάτω, υπολογίζω εάν με δουλεύει, κοιτάζω τη βάρκα στη θάλασσα εάν κουνιέται και τον ρωτώ αν κοιμήθηκε καλά ή αν έβλεπε εφιάλτες.

–Καλά!  μου ψιθυρίζει, είδες εμένα και δεν είδες δίπλα σου στο παγκάκι ποιοι κάθονται!

 Κοκκίνισε ο ουρανός.  Μισός πάνω, μισός στη θάλασσα ο ήλιος να σιγοφέγγει , γυρίζω και τι να δω!  Δίπλα μου καθότανε δεκάδες σύντροφοι ο ένας δίπλα στον άλλο με αρχηγό τον Ηρακλή να με κοιτάζουν παραπονεμένα.

Ο Γιακουμής Τσεσμεζής.  Ο Αλέκος Καπετσώνης, ο Σταύρος Τρουμούσης, ο Μόσχος Χρύσης, ο Χρήστος Διβόλης, ο Νίκος Κουτσουμπάρης, ο Μιχάλης Βασιλειάδης, ο Νίκος Πης, ο Σταμάτης Καβουρμάς, ο Ηρακλής Παχωπός, ο Κώστας Βραχνάς 

Γύρισε η εικόνα! Το μυαλό έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα και τσακ ξετυλίχθηκε μπροστά μου η ιστορία 28 χρόνων που μοιάζει με την επική κινηματογραφική ταινία  «Κάποτε στη Δύση» με σκηνοθέτη τον Σέρτζιο Λεόνε και μουσική του Έννιο Μορικόνε και ηθοποιούς τους αξέχαστους Τσαρλς Μπρόνσον, Κλαούντια Καρντινάλε, Χένρι Φόντα, Τζέισον Ρόμπαρντς, Τζακ Έλαμ, Γούντι Στροντ!

Ούτε USB νάτανε! Μέσα σε δέκα λεπτά πέρασαν 28 ολόκληρα χρόνια! 

Το πεζοδρόμιο της Κάζα Ρομάνα μέχρι το Θεατράκι το πρώτο έργο από τα χέρια τους με τις σαπουνόπετρες που βγάλανε από το βουνό!

Τον πρώτο μειοδοτικό διαγωνισμό της γέφυρας του Πασσανικολάκη με έκπτωση 3%, την ακύρωση της και τον δεύτερο διαγωνισμό με έκπτωση 32% και τον νεαρό Κρητικό εργολάβο να μας λέει, φτιάξτε τις γέφυρες μόνοι σας, θα σας φάνε οι εργολάβοι!!! Δυο καλουπατζήδες και δυο εργάτες χρειάζονται!!!

Την πρώτη γέφυρα μόνοι μας, στον Πλατύ Ποταμό στις Φυλακές! Και το πρώτο κτίριο, δίπλα στο Ακταίον αφού κατεδαφίσαμε το παλιό Ιταλικό ισόγειο, με τον Γιακουμή να κεντά στις καμάρες!

Το πρώτο δημοτικό σχολείο! Τον πρώτο Βρεφονηπιακό! Δεκάδες κτίρια, γεφύρια, πλακοσκεπή ποτάμια, στρατόπεδα,  Εκκλησίες….

Την ανακαίνιση του Ιταλικού Νοσοκομείου και την επέκταση του με παρότρυνση ακόμα και της αντιπολίτευσης με τον αείμνηστο Βασίλη Ξυπολυτά να πιέζει να το φτιάξουμε μόνοι μας!

 Τις δυσκολίες! Τα εμπόδια! Το κυνήγι! Τον προγραμματισμό, την διεκδίκηση με τους συναδέλφους συμβούλους με μόνο όπλο το μυαλό, τα χέρια των υπαλλήλων μας και την στήριξη μιας ολόκληρης κοινωνίας ! Δεκάδες έργα του Δημοσίου, Το ΙΚΑ, Το τέταρτο Δημοτικό. Το Στάδιο! Το Εργατικό Κέντρο. Το Νοσοκομείο! Με εκπτώσεις 30% για να έχουμε την μισθοδοσία των υπαλλήλων μας σίγουρη! Το λατομείο με τα αδρανή δεν καλουπώθηκε τυχαία….

Ο Δε Λαστίκ γελούσε και μονολογούσε! Φαινότανε ότι είχε διαβάσει τους σχολιαστές…

 « Καλά κρασιά! Εδώ ρωτούν που είναι το παγκάκι για να πάνε στο Κάστρο και συ θα τους πεις ότι μελέτησες το «Κεφάλαιο» του Μαρξ!

Θα τους μιλήσεις για την υπεραξία της εργασίας και ποιοι την καρπούνται! Έλα Χριστέ κιαπόστολε!

Σιγά που θα αλλάξουν γνώμη! Το παγκάκι θα ψάχνουν μπας και βρούνε το Κάστρο! θέλεις, δεν θέλεις! Το Κάστρο ούτε θα το βλέπουν ούτε θα μπουν ποτέ μέσα! Ούτε θα νοιαστούν να μάθουν ποιος τόφτιαξε!

Τον Πάπα ξέρουν που έστελνε τάχα μου τα λεφτά στους σταυροφόρους. Και εμένα τον μέγα Μάγιστρο που έδινα εντολές με έμαθαν τελευταία. Όλους τους άλλους, λοχαγούς, στρατιώτες, πολίτες ακόμα και την Νερατζιώ, ξέρετε σεις, τους είχαν ανέκαθεν γραμμένους…»

«Βαριά ποτά, βαριά τσιγάρα» θα μας πει ο φίλος Στέργος.

Και ο ποιητής Μάνος Ελευθερίου θα απαντήσει: «Καράβια βγήκαν στη στεριά και χάθηκαν στο χιόνι Κι αυτός που τα ονειρεύτηκε τα περιμένει ακόμη»

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Ντάλα καλοκαίρι και η κατάσταση είναι επικίνδυνη. Δεν θέλει πολύ να την πατήσεις και ναρχίσεις να παραμιλάς.  Γιαυτό μην με παρεξηγείτε.

Έβλεπα από το παγκάκι το Επαρχείο και μονολογούσα φωναχτά! Ρε που πάμε;

Για διοικητήριο τόφτιαξαν οι Ιταλοί και για να ενισχύσουν και επισημοποιήσουν την εξουσία, δηλαδή το Γκουβέρνο όπως το έλεγε ο Τέλης, έβαλαν μέσα και τους αστυνόμους και τους δικαστές!  Και έδεσε το γλυκό!

Εμείς το ονομάσαμε Επαρχείο και από τότε, για ογδόντα χρόνια, είχαμε και Έπαρχο!

Και ξαφνικά, από το πουθενά, το επιτελικό κράτος του Μητσοτάκη το ονόμασε διαμέρισμα, λες και η Κως με την Νίσυρο είναι ένα δυαράκι. Και τον έπαρχο τον ονόμασε συντονιστή της τριμελούς οικογένειας!!! Την Ντίνα, τον Ναβροζίδη και τον Κρητικό

Δήμαρχος! Δηλαδή άρχων του Δήμου!  Έπαρχος! Δηλαδή άρχων του Επαρχείου!

Συντονιστής όμως;;; Ένα καινούργιο φρούτο που δένει μαζί με το δυαράκι διαμέρισμα!

Ο Δε Λαστίκ δίπλα μου τσαντισμένος! Άκου δίπλα σε διαμέρισμα! Τουλάχιστον οι Ιταλοί, ο φασίστας ο Ντε Βέκι! βάλανε δίπλα μου, δίπλα στο Κάστρο μου, ολόκληρο Επαρχείο! Και οι δικοί σας το κάμανε διαμέρισμα!

Και όχι τίποτε άλλο! Πότε, πότε έρχεται να ποσπερίσουμε ο φίλος μου ο Βασίλης Ξυπολυτάς!

 Πες μου τώρα εσύ. Πως να τον λέω! Κύριε Συντονιστή!!!

Και τι να του πω! Πάνε οι αγώνες των επάρχων; Οι διεκδικήσεις; Οι μισθοί και οι συντάξεις; Από Έπαρχο σε κάμανε διαμερισματούχο;

Ο ήλιος άρχισε να με βαράει. Θολούρα στα μάτια μου και βουητό σταφτιά μου.  Μάλλον ζαλίστηκα και δεν καταλαβαίνω γιατί είναι τσαντισμένος ο Δε Λαστίκ!

Σιγά τα ωά! Τι είχαμε και τι χάσαμε! Έτσι κιαλλιώς  εξουσία δεν είχανε. Άντε πότε, πότε να κουρδίζουνε το ρολόι του Επαρχείου! 

Βλέπω και ξαναβλέπω το Επαρχείο! Το μυαλό μου δεν το χωρά! Τι τους έφταιγε και γιατί το επιτελικό κράτος τους κατάργησε! Ένας τίτλος ήτανε και ούτε είκοσι όλοι κιόλοι στην Ελλάδα!

Και τσακ το μαγικό παγκάκι μέσα στο θολωμένο μυαλό μου πάει στο γιαππί του δημαρχείου στο Δίκαιο και μπροστά μου ξετυλίγεται με την μαεστρία του Χίτσκοκ η ταινία «ψυχώ»!

Ένα γκραν γκινιόλ έργο που παίζεται τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας με σκηνές υπερβολικής βίας, πλεκτάνης, σκανδάλων, σκευωριών, αγωνίας, και έντονου σασπένς!!!

Μέσα σε δέκα λεπτά πέρασε από μπροστά μου όλη η πλοκή του έργου που δυστυχώς καταλήγει τρομαχτικά! Στην δολοφονία ενός έθνους εξ αιτίας του δημογραφικού!

Εγκαταστήσανε τη δημοκρατία μέσα από στάχτες! Ο Καραμανλής!

Δώσανε δύναμη στις τοπικές κοινωνίες, στους Δήμους και στις Κοινότητες, να αποφασίζουν όταν θέλουν και να επιλέγουν όταν μπορούν. Ο Αντρέας!

Και μετά, σιγά, σιγά, με το βαμβάκι άρχισαν να πετσοκόβουν  τα στηρίγματα του κράτους μας για να μην καταλάβουμε που το πάνε.

Πήρανε τη Νομαρχία και την πήγανε στη Σύρο! Πάει η πανίσχυρη Ρόδος! Πάει ο αγώνας για Νομαρχία Βόρειας Δωδεκανήσου!

Αγωνιστήκαμε να γίνει η αιρετή Περιφέρεια προγραμματικός θεσμός ανάπτυξης των Δήμων και την μετατρέψανε σε διαχειριστή κονδυλίων επιπέδου χωριού! Όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει!

Κάμανε ενιαίους Δήμους για να τους ενισχύσουν και αυτοί τους απογύμνωσαν!. Πετσόκοψαν τα επαρχιακά συμβούλια!

Και ξαφνικά, μέσα στην νύχτα, να και το σασπένς!! Καθάρισαν τα Επαρχεία και τους  Επαρχους και από πάνω τους έφτυσαν  και τους ονόμασαν συντονιστές του εαυτού τους!!!  

Ο Δε Λαστίκ χαμογελά με πικρία! Αυτό το χαμόγελο σίγουρα το έχετε νιώσει στη ζωή σας όταν σας απατά η αγαπημένη σας!

–Την αγαπούσα, μου ψιθυρίζει, την Νερατζιώ!  Ξέρετε σεις. Τα μάτια της με μάγεψαν! Κορώνα στο κεφάλι μου την είχα! Σιγά που θα περίμενα τον βασιλιά να την καμακώσει! Ολόκληρο Κάστρο έφτιαξα για να την προστατέψω!.

 Εδώ σε σας, στο επιτελικό κράτος  που αποφασίζει ένας, σας παίρνουν ότι πολυτιμότερο έχετε: « Σας κλείνουν σε ένα δυαράκι και σας στερούν το δικαίωμα να ζείτε  και να ερωτεύεστε ελεύθεροι». 

 Γκραν γκινιόλ αγαπητή Ντίνα!  Φοβούνται και στοιχειώνουν με τις φωνές αγωνίας «των πουλιών» της ταινίας του Χίτσκοκ και γιαυτό οι σύγχρονοι Φεουδάρχες σκοτώνουν τα πουλιά της πατρίδας……

Φοβούνται αγαπητέ Μανόλη το κελάδημα των «πουλιών» και τα πνίγουν στα «σχόλια» φορώντας κουκούλες….

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Λένε οι σοφοί ότι έρχεται η στιγμή που επιλέγεις τον δρόμο. Και αν πέσεις, πάντα θα υπάρχει το σωστό και το λάθος!  Και πάντα επιλέγεις!

Στο παγκάκι του Κάστρου, πρωί, πρωί στην καταχνιά και στην απέραντη ηρεμία. Ούτε νταλίκες, ούτε καράβια, ούτε τσιμέντα, ούτε  βυτία καυσίμων! Το μυαλό του καθενός όπως και το δικό μου, με σκυθρωπό καιρό,  σε κάτι τέτοια  περίεργα και παλαβά θα στριφογυρίζει.  Που είναι τώρα μια παρέα, αναρωτιέμαι μέσα μου, να ξελαμπικάρω. Που είναι οι φίλοι οδηγοί να πάνε σε άλλους καιρούς το μυαλό σου! Που είναι ο Δε Λαστίκ  να μου πει τα λάθη και τα σωστά…

Και τσακ κάθισαν δίπλα μου ο Νίκος και ο Στέργος. Κοπήκανε τα πόδια μου, ανατρίχιασα! Ο μουντός ορίζοντας πέρα στην Αλικαρνασσό άρχισε ξαφνικά να ανοίγει λες και η άφιξη τους παραμέρισε την καταχνιά.  Ήταν τόσο φωτεινά γύρω! Έλαμπαν και οι δύο!

Μια απόφαση ήταν τότε, στην αρχή. Μια επιλογή του δρόμου. Και ήρθαν να μου θυμίσουν το σωστό!

Ή φτιάχνουμε μόνη μας την πόλη ή περιμένουμε να την φτιάξει ο Ροδίτης Νομάρχης και ο Κρητικός υπουργός που ούτε ξέρουν που βρίσκεται το νησί, ούτε θα ζήσουν σ’ αυτό.

Ο Νίκος Σβύνος και ο Στέργος Μάμμης δίπλα μου ήταν αμίλητοι και χαμογελαστοί. Πάντα έτσι ήταν. Παραξενεύτηκα. Που κατάλαβαν, αναρωτήθηκα, τις περίεργες σκέψεις μου που στριφογύριζαν πρωί, πρωί στο κεφάλι μου. 

Ψάχνομαι, λες και δεν ξέρω καιρό τώρα ότι στο παγκάκι μας παρακολουθούν! Λες και δεν ξέρω ότι τα έργα τους και η ζωή τους είναι αυτά που τους κάνουν να γυροφέρνουν κοντά στους αγαπημένους τους.  Ότι όταν βλέπεις το ψηφιδωτό στον άγνωστο στρατιώτη κάθε πρωί και θυμάσαι τους χοχλάκους της Νισύρου, νιώθεις την παρουσία τους ολοζώντανη. Ότι όταν βλέπεις το ΙΚΑ, το Νοσοκομείο, το τέταρτο δημοτικό, τις κερκίδες, ξέρεις ότι οι δύο τους ήταν η πολύτιμη μαγιά, η αρχή του δρόμου, της πόλης που πενταπλασιάστηκε.

Ο Δε Λαστίκ δίπλα μου γελούσε πονηρά. Την πάτησες μου λέει! Δίπλα σου στην άλλη άκρη κάθονται κι’ άλλοι και δεν τους είδες. Γυρίζω και έμεινα κόκκαλο.

Ο Θεόφιλος Χατζηστέργος, ο Μιχάλης Βασιλειάδης, ο Σταμάτης Χατζημιχαήλ από τους πρώτους συντρόφους στο Δήμο και ο Γιάσος, ο Αντώνης του ΚΟΑΛΑ, ο επόπτης Θεοδόσης Διακογιάννης να τους σκουντούνε!

Ήταν η αρχή, το ξεκίνημα! Οι επιλογές! Οι εργολάβοι. Η διαχείριση. Το εύκολο χρήμα που βγαίνει από τις τσέπες άλλων. Το κόμμα. Και η στενή σκάλα που φτάνει σταστέρια.

Πράγματι, σκέφτηκα, οι σοφοί κάτι θα ξέρουν παραπάνω! Στη ζωή σου θα υπάρχουν πάντα δύο δρόμοι και πρέπει να διαλέξεις τον έναν. Στην αρχή της ζωής σου ή όταν πέσεις!  Μάλιστα κάποιοι τους ονόμασαν της αρετής και της κακίας! Άλλοι δύσκολο και εύκολο. Με αγκάθια ή ροδοπέταλα. Και κάποιοι άλλοι τους χαρακτηρίζουν σωστό και λάθος! Όμως στο μαγικό παγκάκι δεν χωράνε επιφυλάξεις, ούτε προβληματισμοί!

Ο Δε Λαστίκ δεν φώναξε τυχαία τους αμέτρητους συντρόφους εκείνης της αρχής. Τόσα είδε και τόσα έμαθε εκατοντάδες χρόνια τώρα! Τους ξέρει όλους με τα μικρά τους! Είδε τον Νίκο και τον Στέργο! Έφερε τους συμβούλους που αποφάσιζαν και τους πολίτες που απαιτούσαν, ήλεγχαν, συμμετείχαν,  και μάζευαν λεφτά με τα βιβλιάρια, δέκα, είκοσι πενήντα δραχμές και ψιθυρίζει:

Δύο είναι οι δρόμοι και έχουν όνομα! Επιλέγεις τον ένα δρόμο ώστε να μπορείς να ζήσεις με τον εαυτό σου!!

Επιλέγεις τον άλλο και συνεχίζεις να ζεις, αλλά είσαι νεκρός και δεν το ξέρεις….

Γιαυτό και η επιλογή είναι μία!  Μην τον επιλέξεις μόνος σου! Θα την πατήσεις! Νάναι κιάλλοι δίπλα σου, μαζί σου πολλοί! Διαφορετικά θα συνεχίσεις να ζεις, αλλά θα είσαι νεκρός και δεν θα το ξέρεις.

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Βρε τι έπαθα! Μπήκε το μηχανάκι στο λούκι που πέρασαν τις οπτικές ίνες του ΟΤΕ και κόντεψα να σκοτωθώ!

Το σκεφτόμουνα όταν έκατσα στο παγκάκι και ανατρίχιασα.

Δεν θέλει πολύ! Ένα λούκι Μια λακκούβα από τις χιλιάδες στο δρόμο του καρνάγιου!

Το μυαλό μου πήρε ανάποδες! Και ήρθανε εκείνες οι μέρες της ανοικοδόμησης της πόλης.  Της στενής ατέλειωτης ανηφορικής σκάλας για να πιάσεις τ’ αστέρια! Ένα, ένα τα χιλιάδες σκαλοπάτια μελετημένα από την αρχή, Το παλιό λιστεράκι και μετά ο Νικήτας. Το πρώτο φορτηγό και μετά ο Γιάννης,  Ο εννιά είκοσι, Η τσάπα! Από το παλιό του 1948 μέχρι το καινούργιο Βιμπάο…… Μέχρι να ενωθούν τ’ αστέρια μεταξύ τους και να μην υπάρχει χώμα και λακκούβα στο δρόμο.

Και τσακ το παγκάκι εκαμε τα μαγικά του! Ένας, ένας άρχισε να κάθεται δίπλα μου η ομάδα του Σωκράτη. Δεν φτιάχτηκε τυχαία. Επιλεγμένη ήταν και όχι ρουσφέτι η πρόσληψη τους. Τα σκαλοπάτια προμελετημένα. Νανέβουμε μόνοι μας χωρίς εργολάβους. Χωρίς την ΑΤΕΚ!, τους διαγωνισμούς και τα κολόκουρα.  Τ’ αστέρια βλέπαμε! Και τη σκάλα χωρίς ανηφόρα.….

Γελούσαν! Να μου πεις πάντα γελούσαν! –Δήμαρχε, να φωνάζει ο Γιάννης, ξεχάσαμε ένα δρομάκι στα τσαίρια και είναι ντροπή! Ο Γιάννης Χατζησεβαστός που δεν άφηνε τίποτα να πέσει κάτω. Λες και ήταν δικό του το δρομάκι. Δικιά του η Δημαρχία! Λες και προστάτευε το Δήμαρχο από τη καταφαούρα και τη ζήλια!

Ο Σωκράτης Τσατσακλάς, αρχηγός, πάμε παιδιά, δεν βράδιασε ακόμα . Γελούσε ο Χαρτοφύλης Σβύνος και η ομάδα ακολουθούσε. Οι μηχανοδηγοί, οι οδηγοί, οι ασφαλτάδες μας. Ο Μιχαήλος Πολίτης, ο Νικήτας Αφεντούλης , ο Ανδρέας Χόνδρος το θηρίο.  Όλοι αυτοί οι συνεργάτες που έφυγαν και πάντα θα είναι παρόντες στο μυαλό και στην καρδιά αυτών που έμειναν και τσαλαβουτάνε στις λακκούβες των δρόμων….. 

Ήταν τόσο γλυκό αυτό το πρωινό που δεν σου επιτρέπει γκρίνιες για το σήμερα. Τα περιστεράκια ψηλά στο κάστρο γουργούριζαν χαρούμενα για την πανάκριβη  συνάντηση. Λάδι η θάλασσα και το ψιλό μαριδάκι, κοπάδι, κοπάδι, πηδούσε χαρούμενα στον αφρό σαν να γιόρταζε τη μάζωξη άδολων και αψεγάδιαστων στην δουλειά και στο καθήκον υπαλλήλων του Δήμου μας που έφυγαν χωρίς να γευτούν τους καρπούς της προσφοράς τους.

Παρών ο Δε Λαστίκ, να σε τσιγκλήσει!  — Μάλλον δεν βλέπεις δήμαρχε την ανηφόρα! Δεν βλέπεις τη σκάλα! Μάλλον μέσα στη χαρά σου για τον ερχομό των συντρόφων σου να μην βλέπεις ότι δεν θα υπήρχαν και δεν θα βουτούσαν στον αέρα τιτιβίζοντας τα νεογέννητα περιστεράκια,  αν δεν υπήρχαν οι γονείς τους που κατάκοποι από το μακρινό ταξίδι, το πρώτο που έφτιαξαν ήταν η φωλιά  για να τα προστατέψουν,

Ο ήλιος ανέβηκε. Ένοιωθες τη ζέστη και βιαστικά για να προλάβω πριν μου φύγουν οι αγαπημένοι, αυτοί που δεν άφησαν δρομάκι για δρομάκι χωρίς άσφαλτο, άρχισαν να περνούν από μπροστά μου οι σκηνές από το έργο «Χθες, σήμερα, αύριο» του Βιτόριο ντε Σίκα με τον αξέχαστο Μαρσέλλο Μαστρογιάννη.

Το καζάνι του Χαρτοφίλη με τον Ανδρέα να βάζει τα ξύλα να ζεσταθεί η πίσσα. Ο Σωκράτης, ο θοδωρής και ο Νικήτας που πήραμε από την ΑΤΕΚ προμελετημένα. Το πρώτο στρώσιμο του σέλμακ στη Θεμιστοκλέους, τίγκα στο χώμα, που μας έκαμε να φτιάξουμε δικό μας λατομείο. Η διπλή σφραγιστική που ακόμα υπάρχει στα μακρινά δρομάκια. Το σέλμακ στο δρόμο του Φάρου. Να προλάβουμε. Να προλάβουμε τη βροχή. Η ανάπτυξη δεν περιμένει. Οι πολίτες δημιουργούσαν. Με μέσο στο Λιμεναρχείο του Πειραιά για να μπει στο καράβι κάθε τρεις μέρες και λίγο το δεκάτονο της πίσσας! Το πρώτο μεταχειρισμένο Βιμπάο του 1947. Το πρώτο ολοκαίνουργιο γκρέιτερ. Και την πρώτη  μεταχειρισμένη τσάπα που μας έφερε από την Γερμανία ο αξέχαστος Λεωνίδας Αναστασίου. Τα δύο καινούργια φορτηγά και ο 9-66 που αγοράσαμε από το έργο της διάνοιξης του δρόμου στον παραλιακό του Ραγούσα με τον Χατζησεβαστό να τα χαδεύει.

 Ο Δε Λαστίκ εκεί! με τον χαβά του!  Ποιες άλλες εποχές, μου ψιθυρίζει! Ποιοι άλλοι άνθρωποι! Ξεβράσαμε στην Κω τρισάθλιοι και χτίσαμε ολόκληρο Κάστρο για το τσαχπίνικα μάτια της Νερατζιάς! Φαντασία θέλει! Κάστρο για να σωθούν αυτοί που μας τάιζαν! Όνειρα μέχρι να φτάσεις σταστέρια! Ομαδικότητα όπως το κοπάδι το μαριδάκι για να μην τα ξεμοναχιάσει το μεγάλο ψάρι, ο κυνηγός. Τη φωλιά του χελιδονιού πρώτα για να ζήσουν τα μικρά. Και όλα  προμελετημένα και για τις εύκολες και για τις δύσκολες εποχές.

Η σκάλα! Στα όνειρα στενό μονοπάτι μέχρι ταστέρια!  Κιας βρίσκονται τάστρα λαμπυρισμένα  στη θάλασσα μπροστά μας. Ναι! Ο λαός, ο μικρός και ο μέγας! Χελιδονάκια και μαρίδες, για να γίνουν τα όνειρα πραγματικότητα….

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω