Τι ήτανε να περάσει πρωί, πρωί, σήμερα από το παγκάκι ο Σουλεϊμάνης με το καροτσάκι της καθαριότητας. Μου τάλλαξε όλα! Την ηρεμία της θάλασσας, γιαούρτι. Το γρου, γρου τα περιστεράκια! Ο Σουλεϊμάνης πενήντα και πάνω χρονώ. Χίλια ευχαριστώ κύριε Κώστα! Μέβαλες και παρακολούθησα τα σεμινάρια των συνεργατικών, φτιάξαμε τη συνεργατική της καθαριότητας και από τότε έχω δουλειά στο λιμάνι.

Εποχικός το ρωτώ ή μόνιμος! Όχι κύριε Κώστα, εργολάβος έχει πάρει την καθαριότητα του λιμανιού!. Εφτά, οκτώ μήνες δουλειά με το βασικό μεροκάματο! Καλά είναι! Αλλά να, δεν παίρνω ανεργία γιατί υπογράφω οικειοθελή αποχώρηση!

Έμεινα σύξυλος! Δεν έβγαλα μιλιά! Το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι μου! Ευτυχώς που βουτούσε εκείνη τη ώρα ο Χαχλαστός και έβγαλα ταπωθημένα μου!

Κάθομαι στο παγκάκι και τσακ δίπλα ο Στέργος Βογιατζής ο κλητήρας μας με τον φίλο του τον Παναγιώτη Κωστογλάκη. –Δήμαρχε, μου λέει, μη στεναχωριέσαι, ακόμα και εκεί πάνω στα δεξιά του, ο Παναγιώτης μιλά για σένα. Σου τον έφερα να σε χαιρετίσει! Οκταμηνίτης ήτανε ο Παναγιώτης χρόνια στο συνεργείο της καταπολέμησης των κουνουπιών και τον έκαμες μόνιμο.

Μπερδεύτηκα! Που ακούσανε και οι δύο τον Σουλεϊμάνη και κατέβηκαν να μου πούνε για το έγκλημα και την ομηρία των εποχικών, το μεροκάματο του πόνου. Τους ήξερα, τους έζησα. Ήταν ψυχούλες. Φύλακας άγγελος στην πόρτα του Δημάρχου με τη στολή του ο Στέργος. Και ο Παναγιώτης δεν ήξερε μόνο την κάθε φωλιά των κουνουπιών, τα μισογεμάτα νερό πεταμένα μπουκάλια εκεί που γεννούσαν, αλλά και το πινέλο του που ζωντάνευε μέσα στα χοντροκομμένα χέρια του! 

Νευρίασα. Και στο παγκάκι για πρώτη φορά κάθισαν οι αγαπημένοι μαζί με τους ζωντανούς. Κάθισε, λες και τον φώναξαν, ο Σάκης. Ο δικός μας Σάκης. Ο κάθε Σάκης αυτού του νησιού. Απλοί άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας που δεν τους πιάνει το μάτι σου και που μέσα τους κρύβουν μια τεράστια δύναμη να κατεβάσουν βουνά ολόκληρα.

Αλήθεια! Ποιος ανόητος, ποιος πολιτικάντης και ποιος μεγαλόσχημος ηγέτης θα υπήρχε και θα έλεγε όχι στον Σάκη να δημιουργήσει και να προσφέρει τον εαυτό του τον ίδιο, αντί να οικτίρει το καφενείο Ελλάς!

Όλα στα εύκολα! Όλα στους εργολάβους! Οι συνεργατικές είναι νόμος του κράτους. Τον έφεραν από την Ευρώπη και τον ψήφισαν και η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος είναι αυτός ο ανεγκέφαλος από το δημοτικό συμβούλιο που θα πει όχι στο Σάκη να αποκτήσει τα εργαλεία που χρειάζεται για να δημιουργήσει. Με εφτά, με δεκαεφτά, με εικοσιεφτά μέλη  Με αξιοπρεπείς μισθούς, όλο το χρόνο, με κοινωνική προσφορά και ευθύνη.

Ο Σουλεϊμαν είναι ανειδίκευτος εργάτης. Το ίδιο και ο Σάκης ανειδίκευτος πολιτικός είναι! Ονειρεύτηκε ο Σουλεϊμάν να γίνει κύριος του εαυτού του και μπήκε στη συνεργατική. Το ίδιο και ο Σάκης με χιλιάδες όνειρα να προσφέρει στο νησί του. Ο ένας κατέληξε σε εργολάβο και ο άλλος διαπίστωσε ότι το κράτος είναι μπάχαλο και η πατρίδα καφενείο!

Πήγα στο σπίτι και το έγραψα αγαπητοί μου σχολιαστές νευριασμένος με το ερώτημα εάν είναι η  Ελλάς αυτή που σκοτώνει τα παιδιά της ή είναι οι ανειδίκευτοι δημοτικοί μας άρχοντες.

Κώστας Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Πρώτη μέρα σήμερα στο παγκάκι! Και ποιοι δεν πέρασαν! Σε δευτερόλεπτα μέσα δεκάδες! Όπως τα χελιδονάκια του Επαρχείου που παίζουν με βουτιές στον αέρα και τιτιβίζουν γύρω από το ρολόι! Στο παγκάκι όλο και πληθαίνουνε. Πρώτος και καλύτερος ο Τέλης! Βλέπετε ο δρόμος μπροστά μου που φάρδυνε είναι δικός του.

Ένας ,ένας φεύγει και που να πάει; Εδώ στο παγκάκι του Κάστρου θα κάτσει. Να και ο Δε Λαστίκ δίπλα μου  που γελά πονηρά. Σιγά που δεν θα εμφανιζότανε, λέω μέσα μου.  –Θάρθει και σένα η ώρα σου μου ψιθυρίζει.

Που να ξέρει ο καλός Ιππότης ότι εγώ αποφάσισα αλλιώς. Ακούς εκεί ναφήσω  να με χώσουνε στη Χαντάκα του Κάστρου.

Και όμως αγαπητοί μου φίλοι, σαυτό το μαγικό παγκάκι, θέλεις δεν θέλεις, στην ηρεμία της φύσης, στην απεραντοσύνη της θάλασσας,  δίπλα στις ψηλές χουρμαδιές των Ιταλών. Δίπλα στο Κάστρο των Ιπποτών, δεν υπάρχει περίπτωση να μην εμφανιστούν, αμέτι μωχαμέτι, αυτοί που μας σημάδεψαν.

Τα αστεράκια κατέβηκαν στη θάλασσα και εγώ άρχισα να μετρώ. Τόχα μέσα μου που δεν πήγα να τον αποχαιρετίσω και τσακ έκατσε δίπλα μου ο Αλέξης. Ήρεμος σαν την Παναγιά. Αμίλητος σαν την γάργαρη πηγή που αναβλύζει ασταμάτητα να μας ξεδιψάσει, που κυλά το νεράκι χωρίς να παραπονιέται, χωρίς να ζητά.

Έτσι ήταν πάντα, από τότε στον ανθόκηπο του Δήμου, ο Αλέξης Βαγιανός. Ο ένας από τους οκτώ ημίθεους, έτσι τους λέγαμε, του αείμνηστου Γιώργου Σβύνου.

Δεν αντιμίλησε ποτέ. Δεν παραπονέθηκε. Δεν ζήτησε τίποτα. Ήταν από τη γενιά εκείνη, την ήρεμη, που έφτιαξαν την Κω, που κράτησαν  ζωντανές τις δεντροστοιχίες και τους ανθόκηπους της πόλης όπως τους άφησαν οι Ιταλοί   χωρίς να πάρουν πληρωμένα ένσημα και παράσημα.

Με την μοναδική καλοσύνη του ακόμα και τότε που ο υπεύθυνος αντιδήμαρχος Γιάννης Πασπαράς του ζήτησε να βοηθήσει στο χτίσιμο του νέου ανθόκηπου και εκείνος αν και κηπουρός πήρε το μυστρί και έκτισε μαζί με τους συντρόφους του τα κτίρια του νέου φυτωρίου του Δήμου.

Ξέρω ότι το παγκάκι σε κάνει να αναπολείς, να νοσταλγείς. Φέρνει δίπλα σου αυτούς που συνάντησες και πορεύτηκες μαζί τους σε κείνα τα μοναδικά για τον Δήμο μας χρόνια. Σίγουρα είναι και οι ζωντανοί που όταν τους συναντήσεις, αργά και που, ξαναθυμάσαι. Αλλά σε αυτό το μαγικό παγκάκι, σας τόχω ξαναπεί, αυτοί που φύγανε, που ολοζώντανοι κάθονται δίπλα σου, δεν έρχονται απλά να κάτσουν για να τους θυμηθείς αλλά για να σου δείξουν το δρόμο που περπάτησαν μαζί σου και πρέπει να τον ξαναβρούμε.

Γιαυτόν  τον άλλο δρόμο σήμερα πρωί, πρωί, μπροστά  στην ηρεμία της θάλασσας, δίπλα στον Δε Λαστίκ που έχτισε ένα ολόκληρο κάστρο για την αγάπη του στη όμορφη Νερατζιώ,  έκατσε ο Αλέξης για να μου πει και να μου θυμίσει πως φτιάχνονται οι  ανθόκηποι να λουλουδίζουν. Να αναρωτιέσαι με λύπη γιατί σήμερα είναι χέρσοι και πως γεννιέται μια νέα πόλη όταν οι  ταπεινοί πολίτες όπως ο Αλέξης γίνονται ημίθεοι!

Καλό Καλοκαίρι. Καλή δύναμη στους εργαζόμενους

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Ο αγαπητός σε όλους μας Σάκης είναι ένα κραυγαλέο παράδειγμα των λόγων της απαξίωσης της πολιτικής και της υποβάθμισης του Δημοτικού Συμβουλίου για τα οποία όμως δεν ευθύνεται ο Σάκης. Και εξηγούμε:

Δεκάδες είναι η συμπατριώτες μας που συμμετέχουν στις δημοτικές εκλογές για πολλούς λόγους. Οι περισσότεροι λόγοι αφορούν την αγάπη τους για την πατρίδα και το αίσθημα της προσφοράς και φυσικά την πίστη τους στον υποψήφιο Δήμαρχο. Πολλοί από αυτούς με την ανάληψη της εξουσίας εθίζονται και η αγάπη για την πατρίδα παραχωρεί τη θέση της στην αγάπη για την εξουσία.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που σύμβουλοι αντιλαμβανόμενοι κατά τη διάρκεια της θητείας τους ότι κάτι δεν πάει καλά, αντιδρούν!

Ένας από αυτούς ήταν προχθές ο αγαπητός Σάκης που μπροστά στην ανεξέλεγκτη κατάσταση της πόλης με τα πατίνια εναγωνίως φώναξε ότι το Κράτος  είναι μπάχαλο!

Ένας εκπρόσωπος μας που εκλέχτηκε από τον λαό, πρώτος σε ψήφους, όπως εκλέγονται από τον ίδιο λαό και οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες και οι βουλευτές, δηλαδή έχοντας την ίδια λαϊκή νομιμοποίηση, διαπιστώνει το μπάχαλο, όταν είναι συμμέτοχος, έστω και ως ο τελευταίος τροχός, του κάρου της μπαχαλοποίησης.

Μπήκε και αυτός μέσα στην πολιτική κρεατομηχανή που τους αλέθει όλους και μετατρέπει τους πολίτες που επιθυμούν από αγάπη να βοηθήσουν το νησί τους σε ανίσχυρους, πιόνια και υπηρέτες του ίδιου μπάχαλοσυστήματος.

Κανένας, μα κανένας, ούτε ο ίδιος ο δήμαρχος, αν γνώριζε και αυτός,  δεν έμαθε στο Σάκη τι είναι αυτή η έρμη αυτοδιοίκηση! Την ιστορία που κουβαλά, Ποιες είναι οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του! Πόσο βαρύ είναι το φορτίο της εκπροσώπησης ενός λαού! Το φορτίο που θα σηκώσει και που σύμφωνα με το Σύνταγμα αφορά τη ζωή και την περιουσία του κάθε πολίτη!

Αντίθετα εκλέχτηκε ως ένας απλός πολίτης εξαιτίας της καλοσύνης και της αγάπης που είχαν σε αυτόν οι συμπατριώτες και τον άφησαν να αυτοσχεδιάζει! Και από εκπρόσωπος του λαού μετατράπηκε σε εργάτη να κουβαλά καρέκλες, να φτιάχνει πεζοδρόμια, να παρακαλεί για χορηγίες, να βάζει από τη τσέπη του, να τρέχει πίσω από τα απορριμματοφόρα! Να βλέπει την πόλη του ποδηλάτου να μετατρέπεται σε κλωτσοπατινάδα και να κλαίει!

 Ποιος;   Ο πρόεδρος μιας ολόκληρης πόλης! Ο εκλεγμένος εκπρόσωπος ενός ολόκληρου λαού.

Για φανταστείτε τι θα γίνονταν εάν αυτοί οι ένδεκα σύμβουλοι της πόλης γνώριζαν την τεράστια δύναμη που κατέχουν εξαιτίας της λαϊκής νομιμοποίησης τους! Για φανταστείτε οι σύμβουλοι του Δήμου και των κοινοτήτων να γνώριζαν τι σημαίνει αυτοδιοίκηση. Ότι η δύναμη τους πηγάζει από το λαό και ότι οι αποφάσεις τους μέσα στα πλαίσια του νόμου, αλλά και οι διεκδικήσεις τους μέσα στα πλαίσια του Συντάγματος είναι αναφαίρετο δικαίωμα του λαού που εκπροσωπούν!

Αλήθεια! Ποιος δίδαξε τον Σάκη τι είναι ο Ευρωπαϊκός Χάρτης Τοπικής Αυτονομίας;  Ποιος του έμαθε τι είναι ο Δήμος, ποια είναι τα οικονομικά του και από που προέρχονται;  Τι σημαίνει δημοκρατικός προγραμματισμός! Ποιες είναι οι υποχρεώσεις του Δήμου και οι ανελαστικές δαπάνες, ποιοι είναι οι σύμμαχοι και ποιοι οι αντίπαλοι, ποια ήταν η πορεία της πόλης, οι εκατοντάδες μελέτες της, οι μακροπρόθεσμοι στόχοι της. Και φυσικά κανένας δεν του είπε ότι τα τοπικά συμβούλια στην ουσία είναι διακοσμητικά στοιχεία, το άλλοθι για την ενοποίηση τους στον ενιαίο Δήμο και ικέτες του δημάρχου και των αντιδημάρχων.

Δεν είναι ο αγαπητός Σάκης. Είναι όλοι οι σύμβουλοι! Που σηκώνουν το σταυρό του μαρτυρίου προσπαθώντας να κλείσουν τρύπες! Να βλέπουν και να αδυνατούν. Να μην ανταποκρίνονται στα χιλιάδες τηλέφωνα των παραπόνων και των αιτημάτων! Να παρακαλούν κατουρημένες ποδιές. Και εν τέλει να μετατρέπονται σε ανίκανους ή ψεύτες.

Φίλε Σάκη, το κράτος δεν είναι μπάχαλο τυχαία   Οι πολιτικοί και το σύστημα στην Ελλάδα  θέλουν να είναι μπάχαλο για να δικαιολογούν την παρουσία τους! Και το δυστύχημα είναι ότι με ελάχιστες εξαιρέσεις αυτό το μπάχαλο έχει μολύνει όχι μόνο το κράτος, δηλαδή το σώμα, αλλά και τα κύτταρα, δηλαδή τους Δήμους!  

Γι’ αυτό και η ανοχή είναι συνενοχή. Η παραίτηση, όταν σε ελάχιστες περιπτώσεις γίνεται, είναι αποφυγή της ευθύνης του πολίτη. Και το μόνο που μένει είναι η διεκδίκηση της γνώσης του αληθινού σου ρόλου που θα πρέπει να αποκτήσεις μόνος σου γιατί κανένας δεν θα σου την δώσει επειδή σε θέλουν υπηρέτη τους.

Τα ίδια έγραψα και όταν τότε ανέλαβες και έφτιαχνες τα πεζοδρόμια μαζί με τον Μανώλη. Αλλά ποιος ακούει! Εκεί έχουμε καταντήσει. Να σκύβουμε το κεφάλι και να παρακαλούμε. Ο πολίτης τον σύμβουλο. Ο σύμβουλος τον Δήμαρχο. Και ο Δήμαρχος τον Βουλευτή και τον Υπουργό….

Με ειλικρινή εκτίμηση στον άνθρωπο Σάκη. Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Προχθές κατέβηκα στο υπόγειο να βρω ένα εξάρτημα του χλοοκοπτικού και ψάχνοντας έπεσε στα χέρια μου μέσα από τις στοίβες των βιβλίων μια μελέτη του 1996 των τεχνικών υπηρεσιών του Δήμου μας, που υπογράφει η προϊσταμένη Έφη Αναγνωστίδου, για την ανάγκη βελτίωσης των νοσηλευτικών εγκαταστάσεων του Νοσοκομείου.

Αλήθεια σκέφτηκα, ποιος από τους συμβούλους τη διάβασε. Ποιος γνωρίζει το ιστορικό και τι συνέβη. Γιατί ο Δήμος μας που μπορούσε τότε να φτιάχνει ΙΚΑ, σχολεία και Μαρίνες, δεν έφτιαξε νέο νοσοκομείο. Ποιοι τον εμπόδισαν.

Και η σκέψη μου ταξίδευσε. Που βρίσκονται οι εκατοντάδες μελέτες και οι συγκροτημένες προτάσεις των προηγούμενων χρόνων. Γιατί δεν υλοποιήθηκαν. Ποιος τις είδε σήμερα και ποιος τις μελέτησε. Ποιοι ήταν και πως κατόρθωσαν κάποιοι να φτιάξουν λιμάνια, στάδια, λατομεία και ανώνυμες εταιρείες.  

Πως οι συμπατριώτες μας σημερινοί δημοτικοί άρχοντες χαράζουν το μέλλον όταν αγνοούν το παρελθόν.

Εδώ έρχεται να δώσει την απάντηση ο Όμιλος των αυτοδιοικητικών του παρελθόντος.  Να δώσει απάντηση η πρόοδος της επιστήμης και τα εργαλεία της πληροφορικής. Και μάλιστα τώρα που το 80% των συμπατριωτών μας μέχρι τα 50 έχουν γνώσεις πανεπιστημιακές. Που τα παιδάκια των 12 χρόνων χειρίζονται τους υπολογιστές με κλειστά τα μάτια.

Τρεις ώρες την πρώτη εβδομάδα του μήνα εάν διαθέσει ένας σύμβουλος μπορεί να έχει μπροστά στα μάτια του και στο μυαλό του όλη την γραπτή ιστορία των Κοινοτήτων , των Δήμων και του ενιαίου Δήμου της Κω. Και όχι μόνο. Τι έχει και τι δεν έχει ο Δήμος. Να μαθαίνει τα πάντα για τους Δήμους όλης της Ευρώπης. Και δεν θα είναι εργασία, αλλά παιχνίδι έρευνας, γνώσης και λήψης απόφασης.

Τρεις ώρες βόλτα την βδομάδα στη συνοικία που μένει ένας πολίτης χρειάζονται για να στείλει στην υπηρεσία του Δήμου τις λακκούβες, τα μπάζα και όλα τα προβλήματα και τις απαντήσεις. Και δεν θα είναι εργασία. Θα είναι παιχνίδι.

Και τρεις ώρες τη βδομάδα χρειάζεται ένας υπάλληλος του Δήμου και ένας σύμβουλος για να ενημερώνουν τους τριάντα χιλιάδες πολίτες και να διαβουλεύεται μαζί τους για όλα. Για την λακκούβα και το δρομάκι στου Χαβάρου μέχρι το Λιμάνι της Κεφάλου και τα αναπτυξιακά έργα του μέλλοντος. Και δεν θα είναι εργασία. Θα είναι παιχνίδι.

Μπορούμε μας λέει ο Όμιλος! Και πρέπει, επιμένει! Αρκεί οι 27 σύμβουλοι και όχι ένας,  από κοινού να αποφασίζουν για όλα από τη λακκούβα μέχρι τις πιστώσεις και που θα πάνε, ή τους στόχους ανάπτυξης της Μαρίνας, Αλλά να μην εμπλέκονται στη λειτουργία των υπηρεσιών και στην υλοποίηση των αποφάσεων τους, για την οποία θα ευθύνεται μόνο ο Δήμαρχος και τα υπαλληλικά στελέχη του Δήμου.

Και για πέντε χρόνια οι σύμβουλοι να μην αμείβονται όπως γίνονταν παλιά, ώστε να ανατρέψουμε την παγιωμένη άποψη της ιδιοτέλειας, να προχωρήσουμε σε σύγχρονες μορφές διοίκησης των Δήμων όπου οι εκλεγμένοι αποφασίζουν και τα στελέχη υλοποιούν και ελέγχονται και να μεταλαμπαδεύσουμε στη κοινωνία την υποχρέωση προσφοράς και συμμετοχής για την πρόοδο του νησιού μας.

Είναι μια πρόταση για να σταματήσουμε όποτε γίνονται εκλογές, να παίζουμε στα ζάρια την τύχη του νησιού, την υγεία της ζωής μας και την προστασία της περιουσίας μας. Αυτή την πρόταση στηρίζω προσωπικά.

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω