Κυριακή πρωί, πρωί, ο ήλιος καλά, καλά δεν είχε βγει ακόμα και το παγκάκι έβραζε.  Λες, είπα μέσα μου, να τσακώνονται στον χάντακα από κάτω ο Δε Λαστίκ με τους δικούς του. Λες να ήταν αληθινό το όνειρο που είδα το βράδυ με τα φαντάσματα!!

Τσακ και το παγκάκι έκαμε το θαύμα του. Το μυαλό μου πήγε σε άλλα μέρη! Μακρινά μέσα στη Ζούγκλα.

 Εμφανίζεται ένα χωριό με τους φιλήσυχους κατοίκους του, τους Μάο, Μάο. Ο ένας λίγο στραβός, ο άλλος λίγο κουτσός, άλλος με τικ, και όλοι κοντοί δυό πιθαμές κάτω από το κανονικό!!! Όλοι γνωστοί και φίλοι, να κοροϊδεύουν ο ένας τον άλλον. Κούτσαυλο ο ένας, τύφλακα ο άλλος. Αλλά και να φτιάχνουν με ότι έχουν και ότι μπορούν, άλλος λίγο και άλλος πολύ, το χωριό και τη γειτονιά τους.

Βλέπετε μόλις είχαν φύγει οι κύκλωπες που τους είχαν δούλους και υπόφεραν. Άσε που τους έτυχαν και οι πληγές του Φαραώ με τα καπνά, τις τομάτες, τη ξενιτειά και όμως είχαν ξαναστήσει το χωριό τους.

Και κεί που ζούσανε, ξαφνικά από το πουθενά,  έρχεται στο χωριό ένας τύπος ένα μπόι παραπάνω! Βλέπει το χωριό, κόβει τους Μάο, Μάο από πάνω μέχρι κάτω και λέει μέσα του: Εδώ είναι καλά ν’ αράξω. Μπορεί να είναι κουτσοί, μπορεί να είναι στραβοί, αλλά είναι προκομένοι και το χωριό μάλλον έχει ανάγκη από έναν πιο ψηλό να τα βλέπει από πάνω και νάναι και γερός.

Ανοίγει το μαγαζί του, φτιάχνει την οικογένεια του και ξεκινά τη βιοπάλη. Έλα όμως που δεν είχε ομπρέλα!. Βλέπετε σε αυτό το χωριό βρέχει συνεχώς και οι σακάτηδες Μάο, Μάο είχαν το σπιτάκι τους και  κρατούσαν και από μία ομπρέλα! Εκείνος κάθε μέρα ήταν σούππι!

Το σκέφτεται καλά και αγοράζει μια ομπρέλα από την πιάτσα! Την συνηθισμένη ομπρέλα! Αυτή που πουλούν πέντε ευρώ σε όλα τα μέρη του κόσμου!  Πούχει πάνω της σημαίες των προγόνων!  Που θα πάει σου λέει, αυτή η ομπρέλα θα με καλύψει! Και ξεκινά. Να οι πρόγονοι από δω, να οι πρόγονοι από κει! Άλλωστε το παραμύθι το ξέρει πολύ καλά. Πάνω στις φωτογραφίες των αρχαίων προγόνων στήθηκαν κράτη ολόκληρα….

Όμως κάτι δεν πάει καλά. Μετρά, ξαναμετρά το βρέξιμο και βλέπει ότι αυτή η ομπρέλα δεν φτάνει. Οι μπόρες ήταν δυνατές, οι σακάτηδες βολεύονταν ενώ αυτός με μια ομπρέλα και μάλιστα ξεθωριασμένη και πολυχρησιμοποιημένη γινότανε ακόμα  σούππι! 

Σκέφτεται, ξανασκέφτεται. Έβαλε κάτω το μυαλό του όπως ο πολυμήχανος Οδυσσέας. Μελέτησε καλά τον καιρό! Μελέτησε καλά και τους σακάτηδες Μάο, Μάο που δεν άκουγαν και δεν έβλεπαν καλά και το βρήκε!  Εδώ, λέει μέσα του, χρειάζεται ακόμα μία ομπρέλα! Είμαι σου λέει ψηλός και με μια ακόμα ομπρέλα που θα έχει μακρύ χέρι θα τους σκεπάσω όλους!

Μάνι, μάνι πάει στο φύλαρχο του χωριού και αυτός αμέσως συγκινημένος από την ξεφτισμένη ομπρέλα με τις σημαίες του δίνει μιά δικιά του!

Την ανοίγει χαρούμενος και με καμάρι άρχισε να πηγαινοέρχεται στο χωριό! Έλα όμως που η ομπρέλα ήταν του κουτσού Φύλαρχου και γελούσανε όλοι οι άλλοι που ήτανε κουφοί και στραβοί!!!!!!.

Το σκέφτεται από δω, το σκέφτεται από κει, πετά την ομπρέλα του Φύλαρχου στα σκουπίδια ρεζιλεμένος  και παίρνει την μεγάλη απόφαση:. Δεν πάει άλλο! Θέλω και δεύτερη ομπρέλα και τελικά θα πάω στο Μάγο που ήτανε στο άλλο χωριό!

Έχοντας λοιπόν δύο ομπρέλες ο δικός μας, την μια με τη σημαία και την άλλη του Μάγου αισθάνεται παντοδύναμος! Πήραν τα μυαλά του αέρα, αγνόησε ότι σαυτό το χωριό έχει καταιγίδες και ξαφνικά με τους κεραυνούς και τις αστραπές άρχισε να βλέπει πολιτικά φαντάσματα!

Οι νταλίκες με τα αμμοχάλικα που περνούσαν μου τα χάλασαν.  Άρχισε να τρεμοπαίζει η εικόνα!.  Η υπόθεση στο χωριό των Μάο, Μάο άρχισε να ξεθωριάζει Και ο Δε Λαστίκ που καθότανε δίπλα ίσα, ίσα που πρόλαβε.

Με βλέπει, χαμογελά,  κοιτάζει πέρα τον ορίζοντα, μετρά τα εκατοντάδες χρόνια που πέρασαν και μου λέει!

– Μην τα βάζεις με τον άνθρωπο! Δεν φταίει αυτός. Βρέχονταν και έπρεπε να βρει ομπρέλα! Και αντί να μπει στο σπίτι κάποιου σακάτη για να στεγνώσει, αγόρασε με πέντε ευρώ από την πιάτσα στο Μοναστηράκι την ομπρέλα, γεμάτη με σπαθιά και παράσημα των ηρώων που συγκινούν  τους σακάτηδες του χωριού και έκαμε και νταλαβέρι,  δανεικιά την άλλη ομπρέλα του Μάγου που εξουσιάζει όλα τα γύρω χωριά.

Σου λέω, απόσα έχουν δει τα μάτια μου τα εκατοντάδες χρόνια που κάθομαι στο παγκάκι, ότι έτσι θα κυκλοφορεί  όσο θα τον προστατεύουν αυτές οι ομπρέλες, μέχρι νάρθει η Άνοιξη και οι σακάτηδες να γειάνουν.

Τον λοξοκοιτάζω, ξύνω το κεφάλι μου και σκέφτομαι ότι ο Δε Λαστίκ έχει δίκιο!

 Έλα όμως που μου σφύριξαν ότι άρχισε να πουλά  κηραλοιφές και μαζούνια για το τικ…..

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Αφιερωμένο σε όλους τους ιθαγενείς όπως μας έλεγε ο αξέχαστος Γιώργος Σουρασής στα ωραία του και φυσικά και σε κείνους που ήλθαν στο χωριό μας, ξέμειναν και από σεβασμό στους Μάο, Μάο  άρχισαν να αλληθωρίζουν και να αποκτούν τικ, και που σαν φαντάσματα κυκλοφορούν στο χωριό, γυροφέρνοντας ολοζώντανοι πάνω σε αυτά που έφτιαξαν με τον ιδρώτα τους μέχρι σήμερα.

Και να πω με όλο τον σεβασμό  στην αγαπητή κ. Σκαλέρη που μόλις προχθές τους τίμησε, αλλά και στο ιστορικό «βημα», ότι δεν πρέπει να ξεχνούν για τους έχοντες ομπρέλες το: «Όμοιος, ομοίω αεί πελάζειν» λαϊκά μεθερμηνευόμενο «Όμοιος στον όμοιο και κοπριά στα λάχανα» ή «δες με ποιους πάει για να μάθεις ποιος είναι»

Τι ήτανε να περάσει πρωί, πρωί, σήμερα από το παγκάκι ο Σουλεϊμάνης με το καροτσάκι της καθαριότητας. Μου τάλλαξε όλα! Την ηρεμία της θάλασσας, γιαούρτι. Το γρου, γρου τα περιστεράκια! Ο Σουλεϊμάνης πενήντα και πάνω χρονώ. Χίλια ευχαριστώ κύριε Κώστα! Μέβαλες και παρακολούθησα τα σεμινάρια των συνεργατικών, φτιάξαμε τη συνεργατική της καθαριότητας και από τότε έχω δουλειά στο λιμάνι.

Εποχικός το ρωτώ ή μόνιμος! Όχι κύριε Κώστα, εργολάβος έχει πάρει την καθαριότητα του λιμανιού!. Εφτά, οκτώ μήνες δουλειά με το βασικό μεροκάματο! Καλά είναι! Αλλά να, δεν παίρνω ανεργία γιατί υπογράφω οικειοθελή αποχώρηση!

Έμεινα σύξυλος! Δεν έβγαλα μιλιά! Το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι μου! Ευτυχώς που βουτούσε εκείνη τη ώρα ο Χαχλαστός και έβγαλα ταπωθημένα μου!

Κάθομαι στο παγκάκι και τσακ δίπλα ο Στέργος Βογιατζής ο κλητήρας μας με τον φίλο του τον Παναγιώτη Κωστογλάκη. –Δήμαρχε, μου λέει, μη στεναχωριέσαι, ακόμα και εκεί πάνω στα δεξιά του, ο Παναγιώτης μιλά για σένα. Σου τον έφερα να σε χαιρετίσει! Οκταμηνίτης ήτανε ο Παναγιώτης χρόνια στο συνεργείο της καταπολέμησης των κουνουπιών και τον έκαμες μόνιμο.

Μπερδεύτηκα! Που ακούσανε και οι δύο τον Σουλεϊμάνη και κατέβηκαν να μου πούνε για το έγκλημα και την ομηρία των εποχικών, το μεροκάματο του πόνου. Τους ήξερα, τους έζησα. Ήταν ψυχούλες. Φύλακας άγγελος στην πόρτα του Δημάρχου με τη στολή του ο Στέργος. Και ο Παναγιώτης δεν ήξερε μόνο την κάθε φωλιά των κουνουπιών, τα μισογεμάτα νερό πεταμένα μπουκάλια εκεί που γεννούσαν, αλλά και το πινέλο του που ζωντάνευε μέσα στα χοντροκομμένα χέρια του! 

Νευρίασα. Και στο παγκάκι για πρώτη φορά κάθισαν οι αγαπημένοι μαζί με τους ζωντανούς. Κάθισε, λες και τον φώναξαν, ο Σάκης. Ο δικός μας Σάκης. Ο κάθε Σάκης αυτού του νησιού. Απλοί άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας που δεν τους πιάνει το μάτι σου και που μέσα τους κρύβουν μια τεράστια δύναμη να κατεβάσουν βουνά ολόκληρα.

Αλήθεια! Ποιος ανόητος, ποιος πολιτικάντης και ποιος μεγαλόσχημος ηγέτης θα υπήρχε και θα έλεγε όχι στον Σάκη να δημιουργήσει και να προσφέρει τον εαυτό του τον ίδιο, αντί να οικτίρει το καφενείο Ελλάς!

Όλα στα εύκολα! Όλα στους εργολάβους! Οι συνεργατικές είναι νόμος του κράτους. Τον έφεραν από την Ευρώπη και τον ψήφισαν και η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος είναι αυτός ο ανεγκέφαλος από το δημοτικό συμβούλιο που θα πει όχι στο Σάκη να αποκτήσει τα εργαλεία που χρειάζεται για να δημιουργήσει. Με εφτά, με δεκαεφτά, με εικοσιεφτά μέλη  Με αξιοπρεπείς μισθούς, όλο το χρόνο, με κοινωνική προσφορά και ευθύνη.

Ο Σουλεϊμαν είναι ανειδίκευτος εργάτης. Το ίδιο και ο Σάκης ανειδίκευτος πολιτικός είναι! Ονειρεύτηκε ο Σουλεϊμάν να γίνει κύριος του εαυτού του και μπήκε στη συνεργατική. Το ίδιο και ο Σάκης με χιλιάδες όνειρα να προσφέρει στο νησί του. Ο ένας κατέληξε σε εργολάβο και ο άλλος διαπίστωσε ότι το κράτος είναι μπάχαλο και η πατρίδα καφενείο!

Πήγα στο σπίτι και το έγραψα αγαπητοί μου σχολιαστές νευριασμένος με το ερώτημα εάν είναι η  Ελλάς αυτή που σκοτώνει τα παιδιά της ή είναι οι ανειδίκευτοι δημοτικοί μας άρχοντες.

Κώστας Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Πρώτη μέρα σήμερα στο παγκάκι! Και ποιοι δεν πέρασαν! Σε δευτερόλεπτα μέσα δεκάδες! Όπως τα χελιδονάκια του Επαρχείου που παίζουν με βουτιές στον αέρα και τιτιβίζουν γύρω από το ρολόι! Στο παγκάκι όλο και πληθαίνουνε. Πρώτος και καλύτερος ο Τέλης! Βλέπετε ο δρόμος μπροστά μου που φάρδυνε είναι δικός του.

Ένας ,ένας φεύγει και που να πάει; Εδώ στο παγκάκι του Κάστρου θα κάτσει. Να και ο Δε Λαστίκ δίπλα μου  που γελά πονηρά. Σιγά που δεν θα εμφανιζότανε, λέω μέσα μου.  –Θάρθει και σένα η ώρα σου μου ψιθυρίζει.

Που να ξέρει ο καλός Ιππότης ότι εγώ αποφάσισα αλλιώς. Ακούς εκεί ναφήσω  να με χώσουνε στη Χαντάκα του Κάστρου.

Και όμως αγαπητοί μου φίλοι, σαυτό το μαγικό παγκάκι, θέλεις δεν θέλεις, στην ηρεμία της φύσης, στην απεραντοσύνη της θάλασσας,  δίπλα στις ψηλές χουρμαδιές των Ιταλών. Δίπλα στο Κάστρο των Ιπποτών, δεν υπάρχει περίπτωση να μην εμφανιστούν, αμέτι μωχαμέτι, αυτοί που μας σημάδεψαν.

Τα αστεράκια κατέβηκαν στη θάλασσα και εγώ άρχισα να μετρώ. Τόχα μέσα μου που δεν πήγα να τον αποχαιρετίσω και τσακ έκατσε δίπλα μου ο Αλέξης. Ήρεμος σαν την Παναγιά. Αμίλητος σαν την γάργαρη πηγή που αναβλύζει ασταμάτητα να μας ξεδιψάσει, που κυλά το νεράκι χωρίς να παραπονιέται, χωρίς να ζητά.

Έτσι ήταν πάντα, από τότε στον ανθόκηπο του Δήμου, ο Αλέξης Βαγιανός. Ο ένας από τους οκτώ ημίθεους, έτσι τους λέγαμε, του αείμνηστου Γιώργου Σβύνου.

Δεν αντιμίλησε ποτέ. Δεν παραπονέθηκε. Δεν ζήτησε τίποτα. Ήταν από τη γενιά εκείνη, την ήρεμη, που έφτιαξαν την Κω, που κράτησαν  ζωντανές τις δεντροστοιχίες και τους ανθόκηπους της πόλης όπως τους άφησαν οι Ιταλοί   χωρίς να πάρουν πληρωμένα ένσημα και παράσημα.

Με την μοναδική καλοσύνη του ακόμα και τότε που ο υπεύθυνος αντιδήμαρχος Γιάννης Πασπαράς του ζήτησε να βοηθήσει στο χτίσιμο του νέου ανθόκηπου και εκείνος αν και κηπουρός πήρε το μυστρί και έκτισε μαζί με τους συντρόφους του τα κτίρια του νέου φυτωρίου του Δήμου.

Ξέρω ότι το παγκάκι σε κάνει να αναπολείς, να νοσταλγείς. Φέρνει δίπλα σου αυτούς που συνάντησες και πορεύτηκες μαζί τους σε κείνα τα μοναδικά για τον Δήμο μας χρόνια. Σίγουρα είναι και οι ζωντανοί που όταν τους συναντήσεις, αργά και που, ξαναθυμάσαι. Αλλά σε αυτό το μαγικό παγκάκι, σας τόχω ξαναπεί, αυτοί που φύγανε, που ολοζώντανοι κάθονται δίπλα σου, δεν έρχονται απλά να κάτσουν για να τους θυμηθείς αλλά για να σου δείξουν το δρόμο που περπάτησαν μαζί σου και πρέπει να τον ξαναβρούμε.

Γιαυτόν  τον άλλο δρόμο σήμερα πρωί, πρωί, μπροστά  στην ηρεμία της θάλασσας, δίπλα στον Δε Λαστίκ που έχτισε ένα ολόκληρο κάστρο για την αγάπη του στη όμορφη Νερατζιώ,  έκατσε ο Αλέξης για να μου πει και να μου θυμίσει πως φτιάχνονται οι  ανθόκηποι να λουλουδίζουν. Να αναρωτιέσαι με λύπη γιατί σήμερα είναι χέρσοι και πως γεννιέται μια νέα πόλη όταν οι  ταπεινοί πολίτες όπως ο Αλέξης γίνονται ημίθεοι!

Καλό Καλοκαίρι. Καλή δύναμη στους εργαζόμενους

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Ο αγαπητός σε όλους μας Σάκης είναι ένα κραυγαλέο παράδειγμα των λόγων της απαξίωσης της πολιτικής και της υποβάθμισης του Δημοτικού Συμβουλίου για τα οποία όμως δεν ευθύνεται ο Σάκης. Και εξηγούμε:

Δεκάδες είναι η συμπατριώτες μας που συμμετέχουν στις δημοτικές εκλογές για πολλούς λόγους. Οι περισσότεροι λόγοι αφορούν την αγάπη τους για την πατρίδα και το αίσθημα της προσφοράς και φυσικά την πίστη τους στον υποψήφιο Δήμαρχο. Πολλοί από αυτούς με την ανάληψη της εξουσίας εθίζονται και η αγάπη για την πατρίδα παραχωρεί τη θέση της στην αγάπη για την εξουσία.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που σύμβουλοι αντιλαμβανόμενοι κατά τη διάρκεια της θητείας τους ότι κάτι δεν πάει καλά, αντιδρούν!

Ένας από αυτούς ήταν προχθές ο αγαπητός Σάκης που μπροστά στην ανεξέλεγκτη κατάσταση της πόλης με τα πατίνια εναγωνίως φώναξε ότι το Κράτος  είναι μπάχαλο!

Ένας εκπρόσωπος μας που εκλέχτηκε από τον λαό, πρώτος σε ψήφους, όπως εκλέγονται από τον ίδιο λαό και οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες και οι βουλευτές, δηλαδή έχοντας την ίδια λαϊκή νομιμοποίηση, διαπιστώνει το μπάχαλο, όταν είναι συμμέτοχος, έστω και ως ο τελευταίος τροχός, του κάρου της μπαχαλοποίησης.

Μπήκε και αυτός μέσα στην πολιτική κρεατομηχανή που τους αλέθει όλους και μετατρέπει τους πολίτες που επιθυμούν από αγάπη να βοηθήσουν το νησί τους σε ανίσχυρους, πιόνια και υπηρέτες του ίδιου μπάχαλοσυστήματος.

Κανένας, μα κανένας, ούτε ο ίδιος ο δήμαρχος, αν γνώριζε και αυτός,  δεν έμαθε στο Σάκη τι είναι αυτή η έρμη αυτοδιοίκηση! Την ιστορία που κουβαλά, Ποιες είναι οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του! Πόσο βαρύ είναι το φορτίο της εκπροσώπησης ενός λαού! Το φορτίο που θα σηκώσει και που σύμφωνα με το Σύνταγμα αφορά τη ζωή και την περιουσία του κάθε πολίτη!

Αντίθετα εκλέχτηκε ως ένας απλός πολίτης εξαιτίας της καλοσύνης και της αγάπης που είχαν σε αυτόν οι συμπατριώτες και τον άφησαν να αυτοσχεδιάζει! Και από εκπρόσωπος του λαού μετατράπηκε σε εργάτη να κουβαλά καρέκλες, να φτιάχνει πεζοδρόμια, να παρακαλεί για χορηγίες, να βάζει από τη τσέπη του, να τρέχει πίσω από τα απορριμματοφόρα! Να βλέπει την πόλη του ποδηλάτου να μετατρέπεται σε κλωτσοπατινάδα και να κλαίει!

 Ποιος;   Ο πρόεδρος μιας ολόκληρης πόλης! Ο εκλεγμένος εκπρόσωπος ενός ολόκληρου λαού.

Για φανταστείτε τι θα γίνονταν εάν αυτοί οι ένδεκα σύμβουλοι της πόλης γνώριζαν την τεράστια δύναμη που κατέχουν εξαιτίας της λαϊκής νομιμοποίησης τους! Για φανταστείτε οι σύμβουλοι του Δήμου και των κοινοτήτων να γνώριζαν τι σημαίνει αυτοδιοίκηση. Ότι η δύναμη τους πηγάζει από το λαό και ότι οι αποφάσεις τους μέσα στα πλαίσια του νόμου, αλλά και οι διεκδικήσεις τους μέσα στα πλαίσια του Συντάγματος είναι αναφαίρετο δικαίωμα του λαού που εκπροσωπούν!

Αλήθεια! Ποιος δίδαξε τον Σάκη τι είναι ο Ευρωπαϊκός Χάρτης Τοπικής Αυτονομίας;  Ποιος του έμαθε τι είναι ο Δήμος, ποια είναι τα οικονομικά του και από που προέρχονται;  Τι σημαίνει δημοκρατικός προγραμματισμός! Ποιες είναι οι υποχρεώσεις του Δήμου και οι ανελαστικές δαπάνες, ποιοι είναι οι σύμμαχοι και ποιοι οι αντίπαλοι, ποια ήταν η πορεία της πόλης, οι εκατοντάδες μελέτες της, οι μακροπρόθεσμοι στόχοι της. Και φυσικά κανένας δεν του είπε ότι τα τοπικά συμβούλια στην ουσία είναι διακοσμητικά στοιχεία, το άλλοθι για την ενοποίηση τους στον ενιαίο Δήμο και ικέτες του δημάρχου και των αντιδημάρχων.

Δεν είναι ο αγαπητός Σάκης. Είναι όλοι οι σύμβουλοι! Που σηκώνουν το σταυρό του μαρτυρίου προσπαθώντας να κλείσουν τρύπες! Να βλέπουν και να αδυνατούν. Να μην ανταποκρίνονται στα χιλιάδες τηλέφωνα των παραπόνων και των αιτημάτων! Να παρακαλούν κατουρημένες ποδιές. Και εν τέλει να μετατρέπονται σε ανίκανους ή ψεύτες.

Φίλε Σάκη, το κράτος δεν είναι μπάχαλο τυχαία   Οι πολιτικοί και το σύστημα στην Ελλάδα  θέλουν να είναι μπάχαλο για να δικαιολογούν την παρουσία τους! Και το δυστύχημα είναι ότι με ελάχιστες εξαιρέσεις αυτό το μπάχαλο έχει μολύνει όχι μόνο το κράτος, δηλαδή το σώμα, αλλά και τα κύτταρα, δηλαδή τους Δήμους!  

Γι’ αυτό και η ανοχή είναι συνενοχή. Η παραίτηση, όταν σε ελάχιστες περιπτώσεις γίνεται, είναι αποφυγή της ευθύνης του πολίτη. Και το μόνο που μένει είναι η διεκδίκηση της γνώσης του αληθινού σου ρόλου που θα πρέπει να αποκτήσεις μόνος σου γιατί κανένας δεν θα σου την δώσει επειδή σε θέλουν υπηρέτη τους.

Τα ίδια έγραψα και όταν τότε ανέλαβες και έφτιαχνες τα πεζοδρόμια μαζί με τον Μανώλη. Αλλά ποιος ακούει! Εκεί έχουμε καταντήσει. Να σκύβουμε το κεφάλι και να παρακαλούμε. Ο πολίτης τον σύμβουλο. Ο σύμβουλος τον Δήμαρχο. Και ο Δήμαρχος τον Βουλευτή και τον Υπουργό….

Με ειλικρινή εκτίμηση στον άνθρωπο Σάκη. Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω