Κάτι δεν πάει καλά! Έκατσα πρωί, πρωί στο παγκάκι και μονολογούσα με το μυαλό φευγάτο γιαυτά που διαβάζω και βλέπω!

Είπε ναγιάσει αλλά δεν τον αφήνουν φίλε Γιάννη! Ούτε ένας δεν φωνάζει Θαύμα! Θαύμα! Δεν έχω μάτια και βλέπω! Δεν έχω πόδια και περπάτησα! Πνιγόμουνα και μέσωσε!

Και αυτός να ντρέπεται να πει ότι είναι Άγιος και θαυματουργός που γλύτωσε το πλοίο στην καταιγίδα,  και αντί να βαφτίσει το πλοίο που έσωσε «Άϊ Καπετάνιος» το βγάζει «Άϊ Ναύτης» για να ευχαριστήσει τους ναύτες! Και στο τέλος αρχίζουνε όλοι νανάβουνε κεριά στους μούτσους, στους «γραφικούς». στους «τρικολόρε» και στους «ξενοκουρούτηδες»!  και όχι στους καπετάνιους! 

Χιλιάδες τα θαύματα που έγιναν! Χώρισε τους ποταμούς με γεφύρια και άλλα τα εξαφάνισε, όπως ο Μωυσής! Κατέβασε ολόκληρο βουνό στις Κοκκινόγιες όπως έκαμε ο όσιος Ιωακείμ  και όπως όταν τα βουνά πάνε στο Μωάμεθ! Άσε που άναψε φωτιά και γέμισε τους δρόμους πίσσες όπως ο Προφήτης Ηλίας! Προέβλεψε το μέλλον με τους Γερμανούς και να η  ΤΟΥΙ και η ΦΡΑΠΟΡΤ όπως τα κακά στην Αποκάλυψη του Ιωάννη!!

Δεν γίνεται, μονολογούσα, όλα γίνονται! Από το πουθενά άνθρωποι της φτωχολογιάς και της πρόνοιας έχτισαν δεύτερο όροφο στις λαϊκές κατοικίες Βενιζέλου, γεγονός πρωτοφανές σε όλη την Ελλάδα! Αν αυτό δεν είναι θαύμα, τότε πια είναι τα θαύματα!

Σήμερα που τα θαύματα είναι ανύπαρκτα,  που η ανυδρία βρίσκεται προ των πυλών και που η ερημία δημιουργίας και ανάτασης είναι εμφανής, εμείς δοξάζουμε τους ψευτοπροφήτες και τα είδωλα….

Και τσακ μπροστά μου το μαγικό παγκάκι ξετυλίγει την διασημότερη Ινδική ταινία «Γη ποτισμένη με ιδρώτα» του Μεχμπουμπ Καν με την αξέχαστη Ναργκίς και τον Σουνίλ Ντουτ!

 Όπου η Ράντα, φτωχή αγρότισσα, αγωνίζεται να σώσει την αγροτική περιουσία της που απόκτησε με ιδρώτα και σκληρή δουλειά, και την είχε υποθηκεύσει σε ένα αδίστακτο τοκογλύφο. Αργότερα γίνεται αρχηγός του χωριού, όταν όμως ο λατρευτός γιός της παραβιάζει του νόμους, αποφασίζει να τον τιμωρήσει η ίδια…

Ο Δε Λαστίκ δίπλα μου μειδιούσε για το πάθημα και το μάθημα! 

–Ποια παραβίαση του νόμου και ποια τιμωρία, μου λέει!  

–Μάλλον, αν και είσαι απόγονος των αρχαίων, αγνοείς τον ορισμό της τραγωδίας που παίζεται αυτή τη στιγμή στην Κω!

Και απαγγέλλει, ρε παιδιά, ευθυτενής και με στόμφο αν και Γερμανός, όπως ο φίλος Μηνάς στον όρκο του Ιπποκράτη, αυτό που εμείς οι απόγονοι του μεγάλου φιλόσοφου Αριστοτέλη ξεχνούμε και αγνοούμε:

Έστίν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καί τελείας μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρίς ἑκάστῳ τῶν εἰδῶν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων και οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου και φόβου περαίνουσα τήν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν “

Και επειδή δεν καταλάβαινα γιατί στα αρχαία την έκανα κοπάνα μου το ερμήνευσε:

–Αυτό το έργο που παίζεται στην Κω αυτή τη στιγμή είναι μια τραγωδία που αντιγράφει, μιμείται, δεκάδες πανομοιότητες πράξεις που συνέβησαν στο παρελθόν και τις αγνοούμε.

 –Είναι πράξεις που φέρνουν αισθήματα φόβου και συμπάθειας για αυτούς που καταστρέφονται  από τα δικά τους λάθη! Και που τελικά εξαιτίας αυτών των δικών τους λαθών θα οδηγηθούν μέσα από την καταστροφή στην λύτρωση!  

Το φινάλε να ξέρετε! Είναι πάντα το ίδιο! Η ηρωίδα  Ναργκίς σαν αρχηγός του χωριού αναγκάζεται να σκοτώσει τον παράνομο γιό της και ηλικιωμένη πλέον επιζεί και  εγκαινιάζει το νέο αρδευτικό κανάλι, ώστε να σταματήσουν να ποτίζουν τα χωράφια τους με δάκρυα!!!

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Πάω να κάτσω στο παγκάκι για να στεγνώσω και γινότανε το έλα να δεις! Σπιθαμή θέση δεν υπήρχε!  Όρθιος ο Δε Λαστίκ, δίπλα του ένας άλλος με πανοπλία και σταυρούς στο στήθος και καθιστοί καμιά εικοσαριά με κοντάρια και σπαθιά!

Ούτε καταλάβαινα τι έλεγαν! Μιλούσαν Γερμανικά!

Στο άλλο παγκάκι για πρώτη φορά έβλεπα τη Νερατζιώ: Θεέ μου! Τι γυναίκα είναι αυτή λέω μέσα μου για να μην με καταλάβει ο Δε Λαστίκ!

Κορμί κυπαρισσένιο!  Τύφλα νάχει η λυγαριά! Μέση δαχτυλίδι! Κατάμαυρα μαλλιά και μάτια τσαχπίνικα, τσιγγάνικα!

Και δίπλα της, μια άλλη ξανθιά, στρουμπουλή, ξανθιά με κόκκινα μάγουλα, που μου τη σύστησε η Νερατζιά!

 Ήταν η Ματθίλδη, ξέρετε σεις, η κόρη του Βασιλιά Αλφόνσου της Γερμανίας και γυναίκα του μεγάλου δασκάλου των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη Φιλίπ Δε Ναϊλάκ που έχτισε το Κάστρο του Αγίου Πέτρου απέναντι στην Αλικαρνασσό! Και γιαυτό η Αλικαρνασσός ονομάστηκε  Πετρούμι!

Τώρα κατάλαβα ποιοι ήτανε!  Τον Δε Λαστίκ τον επισκέφτηκε, μια και ήτανε το δεκαπενταύγουστο της Παναγιάς, ο ξάδελφος του ο Δε Ναϊλάκ από απέναντι, θυμάστε σεις ότι είχε έρθει και πέρυσι, και έλεγαν τα δικά τους χωρίς να καταλαβαίνω γρι!

Τι να κάμω! Άνοιξα την εφαρμογή στο κινητό και έβαλα τη Σίσση να μου τα μεταφράζει!

«Για του Χριστού την πίστη την Αγία! Για να ελευθερώσουμε τους Άγιους τόπους! Εντάξει! βάλαμε και χέρι στα ασημικά τους! Πήραμε και το σιτάρι τους! Σφάξαμε και τα κατσίκια τους! Ναι, αλλά ήταν ευλογημένος ο σκοπός από τον Πάπα!» Και το βιολί συνεχιζότανε μέχρι που τελείωσε η μπαταρία!

Δεν πήγαινε άλλο! Έβλεπα τον Δε Λαστίκ και τον λυπόμουνα.  Ήταν να τον κλαίνε οι ρέγκες! Ξέρετε εσείς ότι είναι ευγενικός και πολυμαθής άθρωπος, με εμπειρίες αιώνων και δεν του άξιζε αυτός ο τσακωμός ειδικά μέρες που ήτανε και μάλιστα με τους φιλοξενούμενους του.

Δεν άντεξε και έβαλε τις φωνές!

–Σταματήστε τους λέει! Ξεκινήσαμε γιατί μας τόπε ο Πάπας! Ο σκοπός ήταν ιερός! Αυτό να θυμάστε! Άλλο αν ξεστρατίσαμε! Έπρεπε να ζήσουμε στα ξένα και να στείλουμε κάτιτις και στον Πάπα και στο βασιλιά!  Δεν θα τσακωθούμε τώρα να χαλάσουμε και τις διακοπές μας!

Βρε τι γίνεται, σκέφτομαι. Παντού τα ίδια! Αιώνες τώρα! Ξεκινάς αγνός και καταλήγεις χωρίς να το θέλεις στη πιάτσα!

Ο Δε Λαστίκ με κοίταξε με μισό μάτι. –Άσε τα κάλπικα, μου λέει, τότε ήτανε έτσι! Τώρα, λένε άλλα και στο μυαλό τους έχουν άλλα!

Βρε λες νάχει δίκιο! Λες ναλλάξανε οι καιροί! Οι άθρωποι!

Και τσακ το μαγικό παγκάκι άλλαξε πλάνο και μπροστά μου ξετυλίχτηκε η αξέχαστη ταινία «Μάνα γιατί με γέννησες» του Νίκου Φώσκολου με τους Κώστα Κακκαβά, Ανδρέα Μπάρκουλη και Κάκια Αναλυτή, όπου η φτωχή και πανέμορφη κοπέλα γίνεται κρυφά ερωμένη του πλούσιου για να μαζέψει χρήματα για την εγχείρηση του τυφλού άνδρα της! Και αυτός που δεν ήξερε την αλήθεια την έδιωξε και της απαγόρευσε να βλέπει το παιδί της!!!

Και τότε πετάγεται η Ματθίλδη, η γυναίκα του Δε Ναϊλάκ, και ακούστε ρε παιδιά τι μου λέει!

–Είπες εσύ και κάποιοι τρελοί φίλοι σου, ότι οι σύμβουλοι να μην γίνονται αντιδήμαρχοι και πρόεδροι και να μην πληρώνονται για πέντε χρόνια!

Και όπου τόπατε γελούσανε…

Ο ήλιος ανέβηκε ένα μπόι! Τρεις κόρακες πάνω στο στύλο του φωτισμού φώναζαν κρα, κρα, κρα!

Οι σταυροφόροι μπήκανε στον Χάντακα με κατεβασμένα τα σπαθιά καιγώ μόνος στο παγκάκι να σκέφτομαι την πανέμορφη φτωχή κοπέλα που παραστράτησε και την στρουμπουλή Ματθίλδη που από το Κάστρο της Αλικαρνασσού, αν είναι δυνατόν, έμαθε τα καθέκαστα για τους συμβούλους!!!.

Γελά ο Δε Λαστίκ: Παντού και πάντα τα ίδια! Άβυσσος η ψυχή των γυναικών και πιο άβυσσος μέχρι τα καταχθόνια, οι ψυχές των συμβούλων που παραστρατούν για το καλό μας…. 

Χρόνια πολλά με υγεία και άδολη πίστη Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Μέρες τώρα στο παγκάκι κάτι δεν πάει καλά! Στη μια άκρη ο Δε Λαστίκ και στην άλλη εγώ να επικοινωνούμε με νοήματα και συνθηματικά λες και συμμετείχαμε στην αξέχαστη σειρά «ΕΚΕΙΝΟΣ ΚΑΙ… ΕΚΕΙΝΟΣ» με τους Λουκά και Σόλωνα που δημιούργησε ο συγγραφέας Κώστας Μουρσελάς και ερμήνευσαν οι καταπληκτικοί ηθοποιοί Διαμαντόπουλος και Μιχαλακόπουλος.

Κουνά το κεφάλι του ο Δε Λαστίκ, το κουνώ καιγώ!

Γυροφέρνει το χέρι του Δε Λαστίκ σαν να μου λέει που πάμε και γω με την παλάμη να του απαντώ: –ξέρω καιγώ.

–Χάλασε ο κόσμος! –Μπα πάντα, ο ίδιος ήτανε!

–Τόση ψευτιά, Τόση υποκρισία! –Μπα, πάντα υπήρχανε!

–Βρε μπροστά στα μάτια μας! –Αφού είμαστε βλάκες και δεν μιλούμε!

–Μπα βολευτήκαμε! –Λες ρεσύ;

Κάθε πρωί το ίδιο βιολί! Κοντεύαμε να ξεπεράσουμε το σήριαλ. Ευτυχώς το αεράκι μας δρόσιζε και ο ζεστός μήνας Αύγουστος έκανε μικρή ζημιά!  Ξέρετε σεις….

Κυριακάτικα σήμερα δεν πήγαινε άλλο!

Ο ΔεΛαστίκ μου δείχνει το στήθος του σαν να μου λέει:

 –Εδώ μου κάθεται! –Να το πάρει το ποτάμι, ρωτώ; –Να το πάρει, μου λέει:

Και τσακ μπροστά μας βρέθηκε ένας πίνακας του διάσημου Έλληνα ζωγράφου Γιάννη Γαΐτη με τα τυποποιημένα «ανθρωπάκια» του! Λαός ολόκληρος, Άνθρωποι-ανδρείκελα χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ή συναισθήματα! Πανομοιότυπα ριγέ κοστούμια και ολόιδια καπέλα,  να σκουντουφλούν ο ένας πάνω στον άλλον!. Να περνούν σκυθρωποί και αδιάφοροι! Να τρέχουν αλαφιασμένοι και να μην γυρνάνε πίσω!

Και από πάνω τους, δύο τύποι που ο ένας ήταν προϊστάμενος Τεχνικών Υπηρεσιών της ΚΩΑΝ και ο άλλος αντιπεριφερειάρχης να τους δασκαλεύουν.

Τον πρώτο τον διόρισε στην ΚΩΑΝ ο Δήμαρχος κ. Νικηταράς και σε ένα περίτεχνο  άρθρο του περί νησιωτικών πολιτικών υπογράφει ως προϊστάμενος Τεχνικών Υπηρεσιών της ΚΩΑΝ!!!.  Ενός πλυντηρίου χρημάτων που δεν έχει ολοκληρωμένες υπηρεσίες και που ποτέ δεν συνέταξε μια μελέτη κατασκευής ενός έργου, αλλά έκανε αναθέσεις  κατ’ εντολή σε τρίτους.

Φαίνεται ότι είναι τόση η πεποίθηση και των δύο, πως έχουν να κάνουν με τα ανθρωπάκια του Γαϊτη που παράβλεψαν ότι έχουν ψυχές!

  Ότι μπορεί ο Τέλης να είναι πολιτικό φάντασμα, αλλά  ζει με τα γραπτά του για τις νησιωτικές πολιτικές. Ο Καϊσερλης, ο Καματερός και ο Μυλωνάς χρόνια τώρα παλεύουν  με την ανύπαρκτη στην Ελλάδα νησιωτική πολιτική της Ε.Ε., και ότι ξέρουν και θα ψάξουν!

Μπήκε λοιπόν αυτό το άρθρο στην AI GPT της τεχνητής νοημοσύνης και αυτή απάντησε ότι το άρθρο είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης κατά 93,9%.!!!

Ο Δε Λαστίκ τάχασε! Βρε γίνονται αυτά την σήμερον ημέρα!!!

Ο δεύτερος είναι αντιπεριφερειάρχης  που τον διόρισε ο κ. Χατζημάρκος και πληρώνεται από τα δικά μας λεφτά και  μας δασκαλεύει λέγοντας ότι τα ανθρωπάκια του Γαϊτη είναι πολιτικά φαντάσματα και αγνοεί και αυτός ότι έχουν ψυχές!

110 εκατομμύρια λοιπόν μας λέει ότι φέραν στην Κω! Αποκρύπτει όμως ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δίνει για τα σκουπίδια σε όλη την Ελλάδα  πάνω από 3 δις και όλα πάνε στον όμιλο Βαρδινογιάννη!

110 εκατομμύρια έδωσαν στην εταιρεία ΘΑΛΗΣ του Ομίλου Βαρδινογιάννη στον ΧΥΤΑ της Κω για να τον λειτουργήσει ώστε να βγάζουμε τα παπούτσια μας όταν μπαίνουμε  μέσα και να πληρώνουμε κιαποπάνω κάθε χρόνο τέλη!

110 εκατομμύρια χωρίς να σκεφτούν να φτιάξουν έναν ΧΥΤΑ στην Κάλυμνο με αποτέλεσμα τα σκουπίδια να έρχονται εσαεί στην Κω και να οικονομά τα μεταφορικά ο όμιλος Βαρδινογιάννη που αγόρασε την εταιρεία ΕΝΑΚΤ Α.Ε. που είχε αναλάβει την μεταφορά!!!!

110 εκατομμύρια για την κατασκευή δύο Κέντρων Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών το ένα στην Κω και το άλλο στην Κάλυμνο όταν τα ΚΔΑΥ έπρεπε να φτιαχτούν και να λειτουργήσουν από τους βιομήχανους τους οποίους πληρώνουμε όταν αγοράζουμε τα προϊόντα τους!

110 εκατομμύρια στα δύο νέα ΚΔΑΥ όταν στην Κω τα πολιτικά φαντάσματα εκ των ενόντων έφτιαξαν ΧΥΤΑ και υποχρέωσαν τους βιομήχανους να φέρουν δωρεάν χίλιους εκατό  κάδους ανακύκλωσης, δύο απορριμματοφόρα, ένα γερανοφόρο για γυαλιά και ένα ΚΔΑΥ με δωρεάν την εγκατάσταση και τη λειτουργία!

110 εκατομμύρια, αέρα πατέρα, στον όμιλο Βαρδινογιάννη, επειδή σωστή ανακύκλωση δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, αφού δεν γίνεται στην πηγή, δηλαδή στα σπίτια και στις επιχειρήσεις και δεν ωφελούνται οι πολίτες με την μείωση των τελών καθαριότητας!!

Ο Δε Λαστίκ πάει να σκάσει! Ακούει τα εκατομμύρια, μαθαίνει για την Α.Ι.  και φασκελώνει με τις δυο παλάμες του τον εαυτό του!

Να!!  Μου δείχνει! Ήρθαμε στην Κω και αντί να κλέψω το χρυσό, αντί να πάρω νταβαζιλίκι την Νερατζιώ και άλλες δέκα, ξέρετε σεις, και να φύγω, χτίσαμε ολόκληρο Κάστρο και γυροφέρνουμε αιώνες τώρα στον Χάντακα!

Και με το δάχτυλο του μου δείχνει το μυαλό του!

Καιγώ με τις δυο παλάμες μου, όπως ο αείμνηστος Κωνσταντάρας στην ταινία ως Μαυρογιαλούρος, αμίλητος πρώτα φασκελώνω τον εαυτό μου και μετά γυρίζω και φασκελώνω και τους άλλους! Διαλέξτε  εσείς ποιους…..

Από το παγκάκι μακριά στον ορίζοντα έσβησε ο πίνακας του Γαίτη με τα «ανθρωπάκια» του σαν σημείο διαμαρτυρίας για τη μαζικοποίηση, την ισοπέδωση και την απώλεια της μοναδικότητας μιας ολόκληρης κοινωνίας, όπως είχε πει…

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Ξαφνιάστηκα! Καλά, καλά δεν είχε βγει ο ήλιος και ο Δε Λαστίκ καθότανε ήδη στο παγκάκι του Κάστρου!

–Άσε , μου λέει, τι έπαθα! Με ξυπνά ένας απέθαντος (ο αιώνιος Έλληνας) και με ρωτούσε που είναι το Κάστρο!! Καλά, λέω μέσα μου, δεν το βλέπει! —Νευριασμένος του απαντώ: –Κοντά στο παγκάκι είναι το Κάστρο!  Σοβαρά, μου λέει: Που;  Απέναντι από το Ξενία;; Εκεί καθόμουνα πριν από λίγο και δεν το είδα!

Λοξοκοιτάζω τον Δε Λαστίκ, τον μετρώ από πάνω μέχρι κάτω, υπολογίζω εάν με δουλεύει, κοιτάζω τη βάρκα στη θάλασσα εάν κουνιέται και τον ρωτώ αν κοιμήθηκε καλά ή αν έβλεπε εφιάλτες.

–Καλά!  μου ψιθυρίζει, είδες εμένα και δεν είδες δίπλα σου στο παγκάκι ποιοι κάθονται!

 Κοκκίνισε ο ουρανός.  Μισός πάνω, μισός στη θάλασσα ο ήλιος να σιγοφέγγει , γυρίζω και τι να δω!  Δίπλα μου καθότανε δεκάδες σύντροφοι ο ένας δίπλα στον άλλο με αρχηγό τον Ηρακλή να με κοιτάζουν παραπονεμένα.

Ο Γιακουμής Τσεσμεζής.  Ο Αλέκος Καπετσώνης, ο Σταύρος Τρουμούσης, ο Μόσχος Χρύσης, ο Χρήστος Διβόλης, ο Νίκος Κουτσουμπάρης, ο Μιχάλης Βασιλειάδης, ο Νίκος Πης, ο Σταμάτης Καβουρμάς, ο Ηρακλής Παχωπός, ο Κώστας Βραχνάς 

Γύρισε η εικόνα! Το μυαλό έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα και τσακ ξετυλίχθηκε μπροστά μου η ιστορία 28 χρόνων που μοιάζει με την επική κινηματογραφική ταινία  «Κάποτε στη Δύση» με σκηνοθέτη τον Σέρτζιο Λεόνε και μουσική του Έννιο Μορικόνε και ηθοποιούς τους αξέχαστους Τσαρλς Μπρόνσον, Κλαούντια Καρντινάλε, Χένρι Φόντα, Τζέισον Ρόμπαρντς, Τζακ Έλαμ, Γούντι Στροντ!

Ούτε USB νάτανε! Μέσα σε δέκα λεπτά πέρασαν 28 ολόκληρα χρόνια! 

Το πεζοδρόμιο της Κάζα Ρομάνα μέχρι το Θεατράκι το πρώτο έργο από τα χέρια τους με τις σαπουνόπετρες που βγάλανε από το βουνό!

Τον πρώτο μειοδοτικό διαγωνισμό της γέφυρας του Πασσανικολάκη με έκπτωση 3%, την ακύρωση της και τον δεύτερο διαγωνισμό με έκπτωση 32% και τον νεαρό Κρητικό εργολάβο να μας λέει, φτιάξτε τις γέφυρες μόνοι σας, θα σας φάνε οι εργολάβοι!!! Δυο καλουπατζήδες και δυο εργάτες χρειάζονται!!!

Την πρώτη γέφυρα μόνοι μας, στον Πλατύ Ποταμό στις Φυλακές! Και το πρώτο κτίριο, δίπλα στο Ακταίον αφού κατεδαφίσαμε το παλιό Ιταλικό ισόγειο, με τον Γιακουμή να κεντά στις καμάρες!

Το πρώτο δημοτικό σχολείο! Τον πρώτο Βρεφονηπιακό! Δεκάδες κτίρια, γεφύρια, πλακοσκεπή ποτάμια, στρατόπεδα,  Εκκλησίες….

Την ανακαίνιση του Ιταλικού Νοσοκομείου και την επέκταση του με παρότρυνση ακόμα και της αντιπολίτευσης με τον αείμνηστο Βασίλη Ξυπολυτά να πιέζει να το φτιάξουμε μόνοι μας!

 Τις δυσκολίες! Τα εμπόδια! Το κυνήγι! Τον προγραμματισμό, την διεκδίκηση με τους συναδέλφους συμβούλους με μόνο όπλο το μυαλό, τα χέρια των υπαλλήλων μας και την στήριξη μιας ολόκληρης κοινωνίας ! Δεκάδες έργα του Δημοσίου, Το ΙΚΑ, Το τέταρτο Δημοτικό. Το Στάδιο! Το Εργατικό Κέντρο. Το Νοσοκομείο! Με εκπτώσεις 30% για να έχουμε την μισθοδοσία των υπαλλήλων μας σίγουρη! Το λατομείο με τα αδρανή δεν καλουπώθηκε τυχαία….

Ο Δε Λαστίκ γελούσε και μονολογούσε! Φαινότανε ότι είχε διαβάσει τους σχολιαστές…

 « Καλά κρασιά! Εδώ ρωτούν που είναι το παγκάκι για να πάνε στο Κάστρο και συ θα τους πεις ότι μελέτησες το «Κεφάλαιο» του Μαρξ!

Θα τους μιλήσεις για την υπεραξία της εργασίας και ποιοι την καρπούνται! Έλα Χριστέ κιαπόστολε!

Σιγά που θα αλλάξουν γνώμη! Το παγκάκι θα ψάχνουν μπας και βρούνε το Κάστρο! θέλεις, δεν θέλεις! Το Κάστρο ούτε θα το βλέπουν ούτε θα μπουν ποτέ μέσα! Ούτε θα νοιαστούν να μάθουν ποιος τόφτιαξε!

Τον Πάπα ξέρουν που έστελνε τάχα μου τα λεφτά στους σταυροφόρους. Και εμένα τον μέγα Μάγιστρο που έδινα εντολές με έμαθαν τελευταία. Όλους τους άλλους, λοχαγούς, στρατιώτες, πολίτες ακόμα και την Νερατζιώ, ξέρετε σεις, τους είχαν ανέκαθεν γραμμένους…»

«Βαριά ποτά, βαριά τσιγάρα» θα μας πει ο φίλος Στέργος.

Και ο ποιητής Μάνος Ελευθερίου θα απαντήσει: «Καράβια βγήκαν στη στεριά και χάθηκαν στο χιόνι Κι αυτός που τα ονειρεύτηκε τα περιμένει ακόμη»

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω