Ακούσαμε λέξη προς λέξη την συνέντευξη του αγαπητού μας κ. Γιώργου Χρυσουλάκη, προέδρου του τοπικού ΤΕΕ, στην Δημοτική Τηλεόραση για την υπόθεση της ενοικίασης της περιοχής του Ναυτικού Ομίλου που εάν ισχύουν επιβεβαιώνουν όσα λέγονται εδώ και δύο χρόνια στα παρασκήνια.

Υποστηρίζει ότι στα ακίνητα του Δημοσίου τον πρώτο λόγο έχουν οι δανειστές και αποκρύπτει ότι τον πρώτο λόγο έχει η κυβέρνηση όταν τίθεται θέμα συμφέροντος.  Υποστηρίζει την πρόταση της ενοικίασης ως μόνη λύση θέτοντας το δίλλημα του μπαμπούλα να μην εκποιηθεί και κτιστεί ξενοδοχείο. Και το σπουδαιότερο υποστηρίζει ότι με την ενοικίαση θα πρέπει να τηρηθούν οι όροι μεταξύ των οποίων είναι και οι μελέτες του!

Ο Ναυτικός όμιλος σύμφωνα με την μελέτη αυτού και των φίλων του, δεν χρειάζεται περισσότερα από 5, άντε 10, άντε 20 στρέμματα. Αλήθεια μπορεί να μας πει ο κ. Χρυσουλάκης τα άλλα 40 στρέμματα ποιός θα τα πάρει και σε πιο σημείο των απαράβατων όρων της σύμβασης λέει ότι πρέπει να υπενοικιαστούν? Γιατί εάν τα πάρουν άλλοι, έστω και με υπενοικίαση, τότε ο τεμαχισμός και η τριχοτόμηση ενός μοναδικού δημόσιου ακινήτου μέσα στο σχέδιο πόλης έχει συντελεστεί με τις ευλογίες του Δήμου μας προς όφελος τρίτων.

Λέμε ευλογίες γιατί σε αυτή την περίπτωση σίγουρα το κονέ της παραχώρησης το έκαναν άλλοι αφού άλλοι ωφελούνται. Μπήκε δηλαδή μπροστά, ο Δήμος και ο λαός του για να το εκμεταλλευτούν τρεις τέσσερις ιδιώτες.

Συνεχίζουμε υποστηρίζοντας ότι είναι πολύ μικροί όσοι σε αυτό το τεράστιο και μοναδικό ακίνητο σχεδιάζουν ξαπλώστρες και τένις και μπιτς μπαρ που έχει γεμίσει η Κως. Και αν κάποιοι τότε στην πρόταση και την μελέτη του κ. Φάκκου για κολυμβητήριο αντέδρασαν γιατί σεβάστηκαν τάχα μου τις αμμοθίνες, τώρα αναρωτιόμαστε αν έχουν διορατικότητα για το μέλλον της Κω και τις τεράστιες ανάγκες της σε μεγαλόπνοα σχέδια που θα αλλάξουν αυτά που πουλάμε χρόνια τώρα, δηλαδή τον ήλιο και τις παραλίες. 

Στο Δημοτικό Συμβούλιο για την επικύρωση της ενοικίασης πέραν των ωραίων λόγων και των σκόπιμων  απουσιών θα μάθουμε και την αλήθεια..

Η χθεσινή ομόφωνη απόφαση της Επιτροπής Διαβούλευσης να αποδεχθεί την πρόταση της Εταιρείας Ακινήτων του Δημοσίου για την ενοικίαση των 65 στρεμμάτων του Ναυτικού Ομίλου με 100 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο, παρά την ομοθυμία της κοινωφελούς και δημόσιου χαρακτήρα χρήσης του  έχει ένα ανοικτό παράθυρο που πρέπει να το κλείσει ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο

Η μελέτη του ΤΕΕ βάζει στον χώρο τρία γήπεδα τένις που ακόμα και ο πιο άσχετος αντιλαμβάνεται ότι προορίζονται για άλλους. Το επιβεβαιώνει και η οικονομοτεχνική μελέτη η οποία συνοδεύει το όλο εγχείρημα που υπολογίζει έσοδα  από την ενοικίαση τους στα γύρω ξενοδοχεία!!. Το ίδιο και με την πρόταση για την ενοικίαση ενός εστιατορίου που όπως αντιλαμβανόμαστε δεν θα το λειτουργήσει ο Ναυτικός όμιλος αλλά σίγουρα κάποιος ιδιώτης. Το ίδιο και με τα έσοδα από τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες. Ο Ναυτικός Όμιλος δεν είναι επιχειρηματίας και ο χώρος των 61 στρεμμάτων πρέπει να μένει ελεύθερος και να προσφέρεται δωρεάν σε όλο τον κόσμο.

Οι δωρεάν μελέτες των αγαπητών και σεβαστών σε όλους μας  μηχανικών και λογιστών πριν από δύο χρόνια που προετοίμασαν το έδαφος για το αίτημα του Δήμου προς την ΕΤΑΔ προβλημάτισαν τους πάντες αφού είναι σε όλους γνωστές οι σχέσεις τους με τους ιδιοκτήτες της γύρο από τον Ναυτικό όμιλο περιοχής με αποτέλεσμα να υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες  για τον τεμαχισμό της έκτασης.

Αυτή η άδικη εντύπωση εναντίον ανθρώπων που προσφέρθηκαν και βοήθησαν τον Δήμο μας θα πρέπει να σταματήσει στο Δημοτικό Συμβούλιο που θα αποφασίσει την ενοικίαση.

Το Δημοτικό Συμβούλιο θα πρέπει να πει ομόφωνα ΝΑΙ στην πρόταση της ΕΤΑΔ και στο αμέσως επόμενο θέμα της ίδια συνεδρίασης θα πρέπει να πει ΟΧΙ σε κάθε ενοικίαση ακόμα και ενός μέτρου έκτασης που θα υποθηκεύσει το ακίνητο για αλλότριους σκοπούς των όσων με την σοβαρότητα τους, η δημοτική αρχή και τα μέλη της Επιτροπής Διαβούλευσης αποφάσισαν ορθώς.  

Εάν αυτό δεν συμβεί με απόλυτο τρόπο και όχι με τα γνωστά ωραία λόγια, τότε ο καθένας θα έχει δικαίωμα να λέει  ότι όλη αυτή υπόθεση στήθηκε από άλλους και για άλλους λόγους. ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ.

Διεμεριζόμενοι δε τα ιμάτια αυτού, έβαλλον κλήρον!!

Σήμερα συνεδριάζει η Επιτροπή Διαβούλευσης του Δήμου της Κω. Είναι οι εκπρόσωποι του νησιού μας στον Δήμο που σήμερα γνωμοδοτούν για ένα από τα σοβαρότερα θέματα που αφορούν το νησί μας.

Το θέμα είναι η χρήση των 65 στρεμμάτων του Ναυτικού Ομίλου που το κράτος ζητά από τον Δήμο μας 100 χιλιάδες ενοίκιο το χρόνο.

Ανεξάρτητα από τις σχέσεις κράτους και Δήμου που είναι μια άλλη πονεμένη υπόθεση. Ανεξάρτητα από την πτώχευση της χώρας μας και την υποθήκευση των δημόσιων ακινήτων στους δανειστές μας, η ουσία της σημερινής συνεδρίασης είναι τι θα κάνει ο Δήμος μας όταν το ενοικιάσει.

Πολλά ακούγονται, πολλά λέγονται. Για μας όλα αυτά είναι λόγια. είναι υποθέσεις. Είναι υπόνοιες που προέρχονται από την συνταχθείσα μελέτη και την οικονομοτεχνική μελέτη για την αξιοποίηση της περιοχής ώστε ο Δήμος να βγάζει περισσότερα από τα 100 χιλιάρικα. Να βγάζει πουλώντας την αξιοπρέπεια μας.

Ένα τους λέμε και ας το λάβουν σοβαρά υπόψη στο μυαλό τους. Να δώσουμε τα χρήματα. Να δώσουμε το ενοίκιο, για το οποίο άλλωστε δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά αφού το μαχαίρι είναι στο λαιμό μας.

Όμως αυτός που θα διανοηθεί να τεμαχίσει την περιουσία των προγόνων μας και των απογόνων μας. Αυτός που θα διανοηθεί να διαμοιράσει τα ιμάτια μας και να τα παραχωρήσει για εκμετάλλευση σε ιδιώτες, για εστιατόρια, για τένις και Μπιτς μπαρ και ενοικιαζόμενες ομπρέλες θα βρει μπροστά του όλους τους πολίτες.

Το ακίνητο αυτό, είναι το μοναδικό και ανήκει σε όλο τον λαό. Τα οφέλη του , που μπορεί να είναι πάρα πολλά, θα πρέπει να πάνε μόνο στον λαό της Κω και σε κανέναν άλλον.  

Το βρήκαμε στην Εφημερίδα των Συντακτών, είναι κείμενο της κ.  Δήμητρας Αθανασοπούλου Κλινικής ψυχολόγου με συμμετοχή στους γιατρούς του κόσμου  και σκεφτήκαμε ότι για να ξεφύγουμε έστω και λίγο από τα τετριμμένα  να σας το μεταφέρουμε. Είναι λίγο μεγάλο αλλά αξίζει να το διαβάσετε.

•  Twitter
•  E-mail
•  

“Ποια είναι η ενδοψυχική εγγραφή της αποικιοκρατικής εμπειρίας και μέσα από ποιες οδούς ανασκευάζει το παρελθόν του ο γηγενής λαός που έχει δει τον ζωτικό χώρο του να παραβιάζεται; Ποια είναι η σχέση της αποικιοκρατίας με την πολιτική, οικονομική και κοινωνική αστάθεια στην Αφρική;

Είναι κοινό μυστικό πως πίσω από τα εμπόλεμα εμφυλιοπολεμικού τύπου μέτωπα της Αφρικής, κρύβονται οι εποικιστικές αποικιοκρατικές πρακτικές. Οταν ξεκίνησε η μεγάλη μοιρασιά της Αφρικής το 1884, δεν υπήρχε καμία πρόβλεψη για τις τοπικές κουλτούρες και τους πληθυσμούς της Μαύρης Ηπείρου.

Ετσι, τα τεχνητά νέα σύνορα της Αφρικής που επέβαλαν οι Ευρωπαίοι –στο όνομα του εκπολιτισμού– κατέληγαν να κομματιάζουν τις αφρικανικές φυλές στα δύο με στόχο την εκμετάλλευσή τους. Και αυτή η διχοτόμηση είναι αναμφίβολα μέρος των νοσογόνων παραγόντων των σύγχρονων αλληλοσπαραγμών των κοινωνιών με δουλοκτητικό παρελθόν.

Σήμερα η αποικιοκρατία συνεχίζεται, πλέον, με άλλες μορφές. Εταιρείες ελέγχουν τις αφρικανικές κυβερνήσεις και τους πληθυσμούς, υπηρετώντας το δόγμα του «lebensraum», δηλαδή την ανάγκη μιας μεγάλης δύναμης για περισσότερο ζωτικό χώρο, με αποτέλεσμα να επεκτείνεται σε περιοχές που δεν της ανήκουν. Ο εν εξελίξει σουδανικός αλληλοσπαραγμός μπορεί να εξηγηθεί μέσα από μια χαρτογράφηση μακροχρόνιων σχέσεων εξουσίας και εξάρτησης που έχουν τις ρίζες τους στην τραυματική εμπειρία της αποικιοκρατίας και του δουλεμπορίου.

Οι ίδιοι οι Σουδανοί αυτοσαρκάζονται λέγοντας: «Οταν ο Αλλάχ δημιούργησε το Σουδάν, γέλασε». Παρότι όμως η χώρα ήταν «καταραμένη», οι Βρετανοί θέλησαν να την πάρουν. Και δεν ήταν οι μόνοι. Ακολούθησε μια ληστρική αποικιοκρατία σε ορυχεία και φυτείες και από τους Γάλλους, εξαθλιώθηκε το επίπεδο ζωής των γηγενών σε όλη την ήπειρο καθώς οι δυτικές δυνάμεις καταχράστηκαν τον φυσικό πλούτο και αναπαρήγαγαν ρατσιστικές αντιλήψεις. Ετσι, η έννοια της ανθρώπινης ζωής έχασε σταδιακά την αξία της στην αφρικανική ήπειρο. Οι γηγενείς πληθυσμοί αντιμετωπίστηκαν από τους αποικιοκράτες ως κατώτερα όντα που έπρεπε να τους υπηρετούν. Οι υποτελείς στις αποικίες αντιμετωπίστηκαν με όρους δουλείας.

Οι αφρικανικοί λαοί και οι οικονομίες βρίσκονται ακόμα στη δίνη της μεταποικιοκρατίας και κάθε καινούργιος εμφύλιος σπαραγμός συνομιλεί με τα ανοιχτά τραύματα του παρελθόντος.

Ποια είναι η ψυχολογία και η ιδεολογία του αποικιοκράτη, εκείνου που ζητά περισσότερο ζωτικό χώρο και καταλήγει να παραβιάζει τον ζωτικό χώρο των άλλων; Πώς μπορεί κανείς να μεταβολίσει την ιστορία του και τι γίνεται με τα ανεπούλωτα τραύματα της αποικιοκρατικής εμπειρίας;

Ο αγώνας για τον χώρο ταυτίζεται ως γνωστόν με τον χώρο για την ύπαρξη. Τόσο για τους θύτες όσο και για τα θύματα. Το «lebensraum», δηλαδή η έννοια του ζωτικού χώρου, έγινε ο βασικός γεωπολιτικός στόχος της γερμανικής αυτοκρατορίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και έπειτα η ναζιστική Γερμανία τον επικαλέστηκε για να επεκταθεί. Το 1937, ο Αδόλφος Χίτλερ, θαυμαστής του βρετανικού επεκτατισμού, είχε μιλήσει δημοσίως για τη «θεωρία του ζωτικού χώρου», υποστηρίζοντας πως η Γερμανία χρειάζεται νέες περιοχές για να ζει άνετα. Αυτό το ιδεολόγημα αποτέλεσε τη βάση για τις επιχειρήσεις προσάρτησης νέων εδαφών. Ο εθνικοσοσιαλισμός επιστράτευσε τη βιοπολιτική της αποικιοκρατίας, η οποία πάντα χρησιμοποιούσε την πείνα ως μέσο ελέγχου των υποταγμένων πληθυσμών.

To «spazio vitale», δηλαδή ο ζωτικός χώρος διαβίωσης, ήταν μια εδαφική έννοια επεκτατισμού που αναπτύχθηκε κατά την περίοδο του ιταλικού φασισμού. Οι Ιταλοί φασίστες ήθελαν η Ιταλία να συνεχίσει την πορεία της ένδοξης αρχαίας Ρώμης και να δημιουργήσει την ιταλική αυτοκρατορία, που θα εκτεινόταν από τη Νίκαια της Γαλλίας μέχρι την Αφρική.

Ακόμα και η Σοβιετική Ενωση δημιούργησε ένα είδος «ζωτικού χώρου» με κράτη-δορυφόρους. Η έννοια του ζωτικού χώρου ανασύρθηκε πρόσφατα με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία. Το Σουδάν –και ακόμη κάποια αφρικανικά κράτη που βιώνουν εμφύλιους πολέμους μέχρι και σήμερα– έγινε ευκαιρία για να μιλήσουμε για το αποτύπωμα των παραβιάσεων του ζωτικού χώρου του δέκτη και για το πώς τα τραύματα της αποικιοκρατίας βαθαίνουν κάποιες φορές μέσα στον χρόνο, αντί να επουλωθούν, για το πώς τα ιστορικά γεγονότα πληγώνουν την αυτοεικόνα των λαών προσβάλλοντας την ανθρώπινη ιδιότητα και πυροδοτώντας νέους κύκλους αίματος.

Εάν τα ιστορικά τραύματα δεν πάψουν να απωθούνται τόσο από τα θύματα όσο και από τους θύτες και εάν δεν συνδιαλλαχθούν όλες οι πλευρές με το τραυματικό παρελθόν τους, αυτό θα παραμένει αδιέργαστο και ανεπούλωτο, εύφορο έδαφος για νέους γύρους εκμετάλλευσης, παραβίασης και βίας”.