Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση: Μια χαμένη υπόθεση

Αφορμή γι’ αυτό το άρθρο μας έδωσε ο ίδιος ο Περιφερειάρχης κ. Χατζημάρκος ο οποίος σε ένα πρόσφατο δημοσίευμά του για να εξάρει τις τάχα μου επιτυχίες του μας ενημέρωσε ότι αυξήθηκαν οι πόροι του ΕΣΠΑ για το 2021-2027 από 158 εκατομμύρια σε 285 εκ. ευρώ! 

 

Δεν μας λέει όμως ότι τα χρήματα της Ε.Ε. είναι το 50% και το άλλο 50% προέρχεται από δημόσιους και ιδιωτικούς πόρους (ΣΔΙΤ) (εάν ποτέ τους πάρουμε με αυτή την κρίση) όταν στο παρελθόν οι επιδοτήσεις της Ε.Ε. ήταν το 75%!

 

Δεν θα σταματήσουμε σε αυτά τα επικοινωνιακά κόλπα. Γιατί εκείνο που προέχει να πούμε είναι ότι με αυτή την φτηνή πολιτική η Αυτοδιοικητική Περιφέρεια αντί να εκπροσωπεί την κοινωνία μέσα από ένα συλλογικό δημοκρατικό προγραμματισμό και να είναι διεκδικητική και αντίπαλος του Αθηνοκεντρικού κράτος, στην ουσία και στην πράξη ταυτίζεται με αυτό και γίνεται παρατρεχάμενη του εξ αιτίας της μονοπρόσωπης διακυβέρνησης της Περιφέρειας !!

 

Πολλοί είναι εκείνοι που δεν θα ξεχάσουν τους αγώνες των Δήμων και των Κοινοτήτων για την κατάργηση της κρατικής Νομαρχίας και μετέπειτα της κρατικής περιφέρειας.

 

Πολλοί είναι εκείνοι που δεν θα ξεχάσουν τους αγώνες για αύξηση των κονδυλίων στα αναπτυξιακά προγράμματα. Για διαφάνεια και ισοκατανομή των πόρων στους Δήμος και στα νησιά μας. Τον δημοκρατικό προγραμματισμό με τις ατέλειωτες ώρες των τοπικών  συνελεύσεων για την προετοιμασία των προτάσεων. Την συμμετοχή και την αγωνία των κοινωνιών για τις κατανομές.

 

Πολλοί είναι αυτοί που θυμούνται για το Βέτο που έθεσε ο αείμνηστος Ανδρέας στο Συμβούλιο Αρχηγών των Κρατών της Ε.Ε για να πάρουμε τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, για την σύγκλιση Βορρά με Νότο.

 

Σήμερα δυστυχώς κανένας δεν γνωρίζει τι είναι το ΕΣΠΑ. Σήμερα κανένας δεν ενδιαφέρεται για τις κατανομές και την διαφάνεια τους. Σήμερα όλοι μας δεχόμαστε τα ψίχουλα σαν δώρα, σαν ρουσφέτι ότι μας πλασάρει ο κ. Χατζημάρκος.

 

Αυτό το πράγμα για το οποίο αγωνίστηκε μια ολόκληρη γενιά και το πρόσφερε με πολιτικούς αγώνες η κυβέρνηση του Ανδρέα δεν είναι αυτοδιοίκηση. Είναι ετεροδιοίκηση ενός ανδρός ταυτισμένου με την κυβερνητική πολιτική του Μητσοτάκη.

 

Κείμενα Αυτοδιοίκησης (11) 

Αυτοδιοίκηση. Η υγεία στην Κω ως τοπική υπόθεση και η συμμετοχή μας

Είναι το δεύτερο εξειδικευμένο για την Κω άρθρο για  την Αυτοδιοίκηση που θα δημοσιεύει συνεχώς η συντακτική ομάδα της “Κως Προοπτική” με σκοπό των εμπλουτισμό με γνώσεις των νέων πολιτών. Διαδώστε και κρατείστε τα

 

Η Κως ως κλειστή νησιωτική κοινωνία, έχει συγκεκριμένες ανάγκες στον τομέα της υγείας που αφορούν αποκλειστικά τους κατοίκους της. Και σε αυτό το δημόσιο αγαθό, την καθαρά δημόσια υπόθεση της υγείας των πολιτών η κοινωνία της Κω, οι κάτοικοι της δεν έχουν κανέναν λόγο ή ρόλο!

 

Η δημόσια υγιεινή, που αφορά την μόλυνση του περιβάλλοντος αλλά και του ελέγχου των ποτών και των τροφίμων υπάγονται σε περιφερειακές ή κρατικές αρχές μακράν της Κω. Η εκπαίδευση της υγιεινής στα σχολεία ανύπαρκτη. Το σύνολο της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, όπως και η νοσοκομειακή περίθαλψη στο αναγκαίο μέγεθος παροχής υπηρεσιών της Κω υπάγεται εξ ολοκλήρου  και ελέγχεται από το κράτος. Η δε υπηρεσίες υγείας σε εξειδικευμένα νοσοκομειακά κέντρα περιστασιακή και ανοργάνωτη.

 

Στην ουσία και στην πράξη η τοπική κοινωνία ως οργανωμένο σύνολο δεν συμμετέχει στην διοίκηση και διαχείριση έστω και κάποιων από τους τομείς υγείας, αλλά ούτε και έχει την γνώση του κόστους, των φορολογικών και ασφαλιστικών ποσών που καταβάλλονται, αλλά και των επί πλέον χρημάτων που επιβαρύνονται οι πολίτες, ούτε φυσικά γνωμοδοτούν αφού οι γνώσεις τους είναι ελλιπείς.

 

Οι δημόσιες υπηρεσίες υγείας στην Κω καθορίζονται, διοικούνται και ελέγχονται από έναν άνθρωπο, τον υπουργό υγείας που διορίζεται από τον πρωθυπουργό και έχουν υπό την ευθύνη τους το σύνολο των υπηρεσιών υγείας σε ένα θολό και ανώνυμο τοπίο. Η δε ευθύνη της υγείας των πολιτών υπάγεται στο ατομική ευθύνη του πολίτη και του ιδιώτη ή δημόσιου γιατρού ή νοσηλευτή!!

 

Τέτοιες κοινωνίες που στην ουσία μετατρέπουν το δημόσιο αγαθό της υγείας σε ατομική ευθύνη του καθενός μας, είναι λογικό αφενός να τυγχάνουν εκμετάλλευσης και αφετέρου οδηγούνται σε ατραπούς θεϊκών δυνάμεων ή ατομικισμού για την ύπαρξη των πολιτικών σωτήρων.

Ο ρόλος της οραματικής ηγεσίας στις ομάδες διακυβέρνησης. Γράφει ο Αλέξανδρος Καΐσερλης

Διοικητικά, σε οποιοδήποτε οργανισμό, και κυρίως στο δημόσιο, όπου συνήθως η επιλογή της ομάδας ανθρώπων που θα βρεθούν μαζί για να συνεργαστούν και να διοικήσουν είναι περισσότερο τυχαία ή με κριτήρια εκλογιμότητας, παρά από επιλογή, υπήρχε το εξής πρόβλημα: Πως θα καταφέρει η ομάδα αυτή που επιλέχθηκε είτε με διορισμό, είτε με εκλογή, είτε με πρόσληψη να συνεργαστεί και να έχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Γνωρίζοντας ότι σε αυτά τα άτομα υπάρχουν ανόμοιοι στόχοι, διαφορετικές αξίες και ενδιαφέροντα, διαφορετικό πολιτικό υπόβαθρο, αλλά και η πρόκληση να πρέπει να δέχονται απόψεις και γνώμες από το εξωτερικό περιβάλλον, όλη αυτή η ανομοιογένεια μεταξύ των εμπλεκομένων κάνει την συνεργασία διακυβέρνησης αρκετά πιο δύσκολη.

Όμως, η ηγεσία με όραμα μπορεί να κάνει αυτού του είδους τις συνεργασίες πολύ πιο αποτελεσματικές, με το αποτέλεσμα να είναι συλλογικό, ομαδικό και σε πολλές περιπτώσεις καινοτόμο.

Το μεγάλο πλεονέκτημα που έχει η ομαδική εργασία και η συνεργασία, έγκειται στην ικανότητα να αντλεί λύσεις και απόψεις από διαφορετικές οπτικές γωνίες και τεχνογνωσίες για την επίλυση σύνθετων προβλημάτων. Γι’ αυτόν τον λόγο, οι ομάδες αυτές, έχουν μεγάλες δυνατότητες να αντιμετωπίσουν τις κοινωνικές προκλήσεις με έναν καινοτόμο τρόπο, κάτι που στον δημόσιο τομέα μπορεί να σημαίνει βελτίωση της διακυβέρνησης και της παροχής υπηρεσιών προκειμένου να δημιουργηθεί δημόσια αξία για την κοινωνία γενικότερα.

Για να μπορέσει όμως αυτή η ομάδα ανθρώπων να δουλέψει με συνοχή, αποτελεσματικότητα και καινοτομία, επιφέροντας το καλύτερο -δυνατό αποτέλεσμα, χρειάζεται και ο ρόλος του ηγέτη οραματιστή. Αυτή η οραματική ηγεσία, μπορεί να κάνει τις ανόμοιες ομάδες ανθρώπων που αναλαμβάνουν την διακυβέρνηση ενός χώρου, να εργαστούν συλλογικά με το αποτέλεσμα να είναι κάτι καινοτόμο. Ο λόγος που γίνεται αυτό είναι γιατί με την οραματική ηγεσία, στις ομάδες αυτές προσφέρεται μια εικόνα για το μέλλον που με τον κατάλληλο ηγετικό τρόπο, πείθονται να συμβάλλουν στην υλοποίηση του.

Όλα αυτά τα οράματα και οι στόχοι, είναι υψηλότερου επιπέδου απ’ ότι μπορεί κάποιος με μια απλή σκέψη να συλλάβει, και μπορεί να οδηγήσουν σε διάφορα αποτελέσματα. Αυτού του είδους ηγεσία έχει σαν αποτέλεσμα να δίνει στα άτομα αυτά, την αίσθηση του γίγνεσθαι και του απώτερου στόχου που θα έπρεπε να έχουν, καθώς επίσης το κατάλληλο κίνητρο για την αλλαγή προς ένα καλύτερο μέλλον μέσω καινοτόμων λύσεων. Αποκλίνουσες αξίες και αντικρουόμενα συμφέροντα που μπορεί να υπάρχουν στην ομάδα, με την κατάλληλη ηγεσία μπορεί να ξεπεραστούν, απελευθερώνοντας το καινοτόμο δυναμικό της πολυεπιστημονικότητας της ομάδας και της συνοχής της.

Στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας αλλά και παγκοσμίως, στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα υπάρχουν πάρα πολλά τέτοια παραδείγματα που να επιβεβαιώνουν αυτήν την οπτική, με το αποτέλεσμα της οραματικής ηγεσίας να είναι το καλύτερο δυνατό, υποκειμενικά πάντα, ανάλογα με το τι θεωρεί ο καθένας ιδανικό.

Στην πολιτική σκηνή, πάντα ανάλογα με την οπτική που θα το δει κανείς, και έχοντας το ως ένα σύγχρονο παράδειγμα, ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι κάποιος που μνημονεύεται από πολλούς ακόμα και σήμερα για τις ηγετικές και οραματικές του ικανότητες. Στον αντίποδα, ως μια μαύρη σελίδα στην παγκόσμια ιστορία, ο Αδόλφος Χίτλερ, είχε δυστυχώς και αυτός την ικανότητα του ηγέτη οραματιστή, οδηγώντας όμως εκατομμύρια κόσμο όχι σε κάτι κοινώς αποδεκτό, αλλά σε πόλεμο και στο ναζιστικό ολοκαύτωμα.

Συνοψίζοντας, μια ομάδα ανθρώπων είναι πάντα ικανή και καλύτερη από μια μονάδα στο να βρει λύσεις σε προβλήματα. Η δυνατότητα συνεργασίας όμως, η συνοχή αλλά και η ικανότητα και η εφαρμογή καινοτομίας στην επίλυση προβλημάτων που θα κληθεί να αντιμετωπίσει, πολλαπλασιάζονται προς το καλύτερο όταν αυτή η ομάδα ανθρώπων ηγείται αποτελεσματικά και με όραμα, πάντα φυσικά για το κοινό καλό όλων αυτών που θα τύχει να διοικήσουν και να κατευθύνουν.

Αυτοδιοίκηση. Η εκπαίδευση στην Κω ως τοπική υπόθεση και οι ευθύνες μας

Είναι το ένατο εξειδικευμένο άρθρο για  την Αυτοδιοίκηση που θα δημοσιεύει συνεχώς η συντακτική ομάδα της “Κως Προοπτική” με σκοπό των εμπλουτισμό με γνώσεις των νέων πολιτών. Διαδώστε και κρατείστε τα

 

Στο πρώτο άρθρο με τίτλο “Αυτοδιοίκηση. Το δημοκρατικότερο σύστημα εξουσίας” θέσαμε δύο ερωτήματα που οφείλουμε πλέον να διερευνήσουμε και στα οποία πρέπει να απαντήσουμε, σύμφωνα με τα όσα συμβαίνουν στην πράξη  στην Κω, μετά από την θεωρητική ανάλυση των προηγούμενων 8 άρθρων.

 

Το πρώτο είναι να προσδιορίσουμε με σαφήνεια εκείνα τα δημόσια αγαθά τα οποία αφορούν άμεσα και αποκλειστικά όσους ζουν στην Κω. Ποιούς άλλους πολίτες εκτός Κω επηρεάζουν, και ποιός είναι υπεύθυνος για την διαχείριση αυτών των αγαθών.   Το δεύτερο ερώτημα αφορά την διερεύνηση των επιπτώσεων που υφίστανται οι πολίτες που ζουν στην Κω από την σημερινή διαχείριση των τοπικών δημόσιων αγαθών.

 

Τέσσερις είναι οι βασικές υπηρεσίες που αφορούν τους πολίτες και τις οποίες τα κράτη της Ευρώπης μετά τον πόλεμο προώθησαν και ανέπτυξαν συστηματικά ως εσωτερικές του κράτους δημόσιες υποθέσεις. Η Εκπαίδευση, η Υγεία, Το περιβάλλον και η προστασία της ιδιοκτησίας και η κοινωνική πρόνοια.

 

Σε αυτές τις καθαρά δημόσιες υποθέσεις που αφορούν τους πολίτες, τα κράτη της Ευρώπης κατά περίπτωση άλλα ενίσχυαν την κρατική ευθύνη και παρέμβαση, άλλα την συμμετοχή ιδιωτών και άλλα μεταβίβαζαν τις ευθύνες στους Δήμους. Υπάρχουν και κράτη με τον συνδυασμό όλων. Σε όλες τις περιπτώσεις υπάρχει ο κρατικός έλεγχος και η ευθύνη καθορισμού των γενικών κατευθύνσεων.

 

Σε αυτό το άρθρο θα παρουσιάσουμε την κατάσταση της εκπαίδευσης στην Κω και τον βαθμό συμμετοχής των πολιτών στην διοίκηση και στην λειτουργία της.

 

Ο θαλάσσιος αποκλεισμός και το μέγεθος της Κω προσδιορίζουν με ακρίβεια τους τομείς της εκπαίδευσης που είναι καθαρά τοπική υπόθεση. Προσχολική αγωγή. Δημοτική και Μέση εκπαίδευση. Σχολεία ειδικών μαθήσεων.. Μαθητικός αθλητισμός και πολιτιστικές δραστηριότητες. Επαγγελματική εκπαίδευση σε συγκεκριμένες τοπικές ανάγκες.

 

Εξ αυτών ο μαθητικός αθλητισμός είναι άγνωστη δημόσια υπηρεσία στην Κω. Τα ειδικά σχολεία ανύπαρκτα και η συστηματική δημόσια επαγγελματική εκπαίδευση μέσης και ανώτερης σχολής προβληματική  έως ανύπαρκτη. Σχολεία ειδικών μαθησιακών δυσκολιών. ξένων γλωσσών, πολιτιστικών κατευθύνσεων, ή ενισχύσεων της διδασκαλίας άγνωστα. Συγκροτημένη διοικητική υποστήριξη στις δομές εκπαίδευσης ανύπαρκτη και οι βοηθητικές υπηρεσίες φύλαξης, καθαρισμού συντήρησης και κατασκευής σχολείων  με το σταγονόμετρο και με αποκλειστική ευθύνη του κράτους με τους συλλόγους γονέων και τον Δήμο  επαίτες χρημάτων και ωρομίσθιων υπαλλήλων. Κτηριακές υποδομές χωρίς καμιά πρόβλεψη για μαθητικό αθλητισμό, πολιτιστικές δράσεις και ολοήμερη λειτουργία.

 

Από τα παραπάνω, η κοινωνία ως οργανωμένο σύνολο  δεν έχει καμιά ανάμειξη. Οι σύλλογοι γονέων δεν έχουν καμιά θεσμική αρμοδιότητα στο εκπαιδευτικό έργο, ούτε φυσικά ο Δήμος ως εκπρόσωπος της κοινωνίας. Αλλά και οι επαγγελματικοί φορείς που από την εκπαιδευτική διαδικασία εξαρτάται το μέλλον τους αποκλείονται.

 

Ακόμα και η ενημέρωση προς τους πολίτες για το κόστος της δημόσιας εκπαίδευσης, για το ποσοστό του στο σύνολο των φορολογικών εσόδων του νησιού, για το κόστος των πολιτών στην παραπαιδεία και την ιδιωτική εκπαίδευση και για τα αποτελέσματα της εκπαιδευτικής διαδικασίας είναι άγνωστα στην κοινωνία, ενώ είναι τα πρώτα απαραίτητα στοιχεία απόδοσης ευθυνών και προγραμματισμού του σύγχρονου εκπαιδευτικού έργου..

 

Τις περισσότερες από τις παραπάνω πτυχές του εκπαιδευτικού έργου τις αναλαμβάνουν ιδιωτικοί φορείς με επί πλέον οικονομική επιβάρυνση, με φθορά της οικογενειακής συνοχής και κυρίως με εξαντλητική κόπωση και αποπροσανατολισμό της μαθητικής νεολαίας εξ αιτίας των απογευματινών  Οι πολίτες φορολογούνται για το περιορισμένο χαμηλού επιπέδου έργου και παράλληλα εκταμιεύουν στις περισσότερες περιπτώσεις περισσότερα χρήματα στην ιδιωτική παροχή εκπαιδευτικών υπηρεσιών.

 

Με τέτοια τραγική κατάσταση καμιά κοινωνία δεν μπορεί να σταθεί σε έναν ανταγωνιστικό  γεμάτο εξειδικευμένες απαιτήσεις κόσμο.

Κείμενα Αυτοδιοίκησης (9)