Ήταν νέοι άνθρωποι, αγωνίζονταν για την ελευθερία της πατρίδας τους, Οι ήρωες Ευαγόρας Παλληκαρίδης, Ο Ανδρέας Δημητρίου και ο Μιχαλάκης Καραολής!

 

Οι αποικιοκράτες Άγγλοι τους καταδίκασαν σε θάνατο. Στο άνθος της ηλικίας τους.

Και η παγκόσμια κατακραυγή ζητούσε από την Βασίλισσα Ελισάβετ να τους απονείμει χάρη.

 

Και αυτή η κυρία με τα διαμάντια και τα αιματοβαμμένα στέμματα , τότε 32 ετών, αρνήθηκε!

 

Και είμαστε σίγουροι ότι αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες του Δήμου που αποφάσισαν να τις κάνουν τρισάγιο, όταν επισκέπτονται την βασανισμένη και διχοτομημένη Κύπρο και πάνε στα  φυλακισμένα μνήματα των εθνικών ηρώων μας, δακρύζουν….

 

Είναι να ντρέπεσαι γιατί είσαι Έλληνας και γιατί είσαι Κώος.

Λίγη σεμνότητα στα δελτία τύπου του Δήμου μας δεν βλάπτει. Και για όσους τα γράφουν τους θυμίζουμε ότι υπάρχουν έστω και ελάχιστοι άνθρωποι που τους στηρίζουν και που έχουν και νοημοσύνη και ευπρέπεια και μέτρο. Λίγος σεβασμός και σε αυτούς δεν θα έβλαπτε.

Στήθηκε λοιπόν μια δεξαμενή στο Αμανιού και με πηχυαίους τίτλους το δελτίο τύπου του Δήμου μας λέει ότι τέτοια δεξαμενή είχε να κατασκευαστεί στο Αμανιού εδώ και 65 χρόνια!! Μάλιστα για να το επιβεβαιώσουν μας γράφουν ότι το μαρτυρούν και κάποιοι κάτοικοι του.

Διαβάζοντας το γεμάτο έπαρση δελτίο τύπου της δεξαμενής των 70 χιλιάδων ευρώ, διαβάσαμε  το στιχάκι του πρώτου δοτού υποψήφιου πρωθυπουργού της αποστασίας Αθανασιάδη Νόβα το 1965 που στα εγκαίνια εργοστασίου ποτών αναφώνησε ότι από την εποχή της Αλώσεως είχε να κατασκευαστεί τέτοιο εργοστάσιο εμφιαλώσεως!!

Εντάξει! Καταλαβαίνουμε ότι το έγραψαν για να υπερκεράσουν σε κραυγές αυτοθαυμασμού τον αντίπαλό τους πρόεδρο της Κοινότητας κ. Γεωργαλή, αλλά όλοι οι άλλοι δεν φταίνε σε τίποτε…..

Και φυσικά με την ευκαιρία να θυμηθούμε ότι από την εποχή του Κυρίτση και όχι της Αλώσεως, τα χρέη στην ΔΕΥΑΚ ξεπερνούν τα 11 εκατομμύρια ευρώ! Ότι σε κάποιους μεγαλοσχήμονες που χρωστάνε χιλιάδες κάνουν τα στραβά μάτια, σε αντίθεση με τον φτωχό κοσμάκη που πληρώνει από το υστέρημα του για το νεράκι του Θεού και για να κατασκευάζονται, ως μέγα θαύμα, οι δεξαμενές στο Αμανιού μετά από 65 χρόνια…

Ιδρύθηκε στην Κω ένα πολυιατρείο στο οποίο έρχονται κατά καιρούς γιατροί διαφόρων ειδικοτήτων, εξετάζουν τους ασθενείς μισή ή μία ώρα και αναλόγως τους στέλνουν στα νοσοκομεία ή τις ιδιωτικές κλινικές των Αθηνών! Άγνωστοι γιατροί σε άγνωστους ασθενείς χωρίς έστω και την παραμικρή γνώση των οικογενειακών καταβολών.

Λες και δεν μπορούσαν οι γιατροί τις Κω να εξετάσουν τους ασθενείς και να τους παραπέμψουν στα νοσοκομεία της Ρόδου ή των Αθηνών! Λες και δεν μπορούσε το νοσοκομείο μας να συμβληθεί με δύο μεγάλα νοσοκομεία των Αθηνών!

 

Είναι μια μικρή εικόνα της κατάντιας στην οποία βρίσκεται η Κως σε όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες. Σε όλους τους επιχειρηματικούς κλάδους.

 

Και αντί να συσπειρωθεί η κοινωνία και να αντιδράσει στην επέλαση των ανωνύμων, από τους άγνωστους επενδυτές των μεγαλοξενοδοχείων μέχρι την αδύναμη οικογενειακή επιχείρηση που κινδυνεύει, παραμένουμε απαθείς και άμοιροι ευθυνών.

 

Καταστρέφεται το περιβάλλον. Μειώνεται και αλλοιώνεται ο ντόπιος πληθυσμός, Επελαύνουν τα αρπακτικά και οι αρπαχτές κάθε είδους, από τον πολιτισμό μέχρι την υγεία και κανείς δεν αντιδρά. Τα δρομάκια και τα σκουπίδια μας ενδιαφέρουν.

 

Ποιός Ιατρικός Σύλλογος. Ποιός Εμπορικός Σύλλογος. Ποιός Δικηγορικός Σύλλογος. Ποιοί επιστημονικοί και συνδικαλιστικοί φορείς. Όλοι κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.

 

Να αντιδράσουν. Δηλαδή να σκύψουν το κεφάλι τους και να στύψουν το μυαλό τους για μια νέα συλλογικότητα. Για επιμόρφωση. Για κατάρτιση. Για απόκτηση των γνώσεων της νέας εποχής και πως αντιμετωπίζονται τα φαινόμενα της σήψης και της διάλυσης των κοινωνιών.

 

Μια κοινωνία με έναν πλασματικό και εφήμερο πλούτο. Και με εκατοντάδες νέους και νέες που σπουδάζουν και στο τέλος συμπληρώνουν τις κενές θέσεις των τουριστικών επιχειρήσεων και τα ντελίβερι της εκπαίδευσης. Ο καθένας στην μίζερη γωνίτσα του. Μέχρι να τον φάει και αυτόν η μαρμάγκα της αρπαχτής ή του επενδυτή, ως υπαλληλίσκος.

Δύο ίδια γεγονότα. Το ένα αφορούσε την συντήρηση του δημοτικού σχολείου στην Κοραή και το άλλο την συντήρηση του δημοτικού σχολείου στο Αζήλο. Και τα δύο είχαν την ίδια τύχη. Να έχουν σοβαρές φθορές που εγκυμονούν κινδύνους για την ζωή των μικρών μαθητών και των δασκάλων τους. Να απαιτούν ιδιαίτερες μελέτες και φυσικά να χρειάζονται σοβαρές πιστώσεις για την αποκατάσταση των φθορών.

Και τότε με το δημοτικό της Κοραή ξεσικώθηκαν οι γονείς και οι δάσκαλοι και με έντοινες διαμαρτηρίες απαιτούσαν την άμεση και σοβαρή επέμβαση του Δήμου μας. Όπως και τώρα που κατά την διάρκεια της συνηθισμένης συντήρησης αποκαλύφθηκαν οι μεγάλες και επικίνδυνες φθορές και φυσικά όπως και τότε επιχειρείται μια πρόχειρη λύση για την στέγαση των μαθητών του σχολείου!

Τότε δήμαρχος ήταν ο Κυρίτσης και τώρα δήμαρχος είναι ο κ. Νικηταράς.

Και εσείς που διαμαρτήρεστε σήμερα θα μας πείτε ποιά είναι η διαφορά! Όλοι ίδιοι είναι! Την καρέκλα τους κοιτάνε και ας πάνε να κουρεύονται οι δάσκαλοι και οι μαθητές!

Και όμως υπάρχει διαφορά και είναι τεράστια!

Τότε η διευθύντρια της δημοτικής εκπαίδευσης κ. Λιοδάκη Χατζηνικολάου και η πρόεδρος των γονέων του δημοτικού της Κοραή προπηλακίστηκαν και απαξιώθηκαν λεκτικά από τον τότε δήμαρχο Κυρίτση επειδή όπως έλεγε οι αντιδράσεις οφείλονταν σε παραταξιακά και κομματικά συμφέροντα!

Σήμερα ο δήμαρχος κ. Νικηταράς προσπαθεί με σεβασμό και αγωνία να ενημερώσει για την κατάσταση του σχολείου στο Αζήλο χωρίς να αναφέρει κουβέντα για τις ενδεχόμενες  ευθύνες τρίτων και πολύ περισσότερο να συνεργαστεί με τους υπεύθυνους των δασκάλων και των γονέων!

Αγαπητοί μας φίλοι, η διαχείριση των αρμοδιοτήτων έχει τα καλά της έχει και τα κακά της. Δεν είναι πάντα άσπρη ή πάντα μαύρη.

Όμως η διαχείριση του ανθρώπου και ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας όσο μικρός και άσημος είναι ο καθένας μας είναι στοιχείο που δείχνει ολοκάθαρα την διαφορά….