Βγήκε από το ξενοδοχείο του στην Νέα Υόρκη ο Μεσσίας πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης και ως του θαύματος πέρασε ένα ταξί με Έλληνα οδηγό και τον χαιρέτησε θερμά!!

Την στιγμή του θαύματος βρέθηκαν εκεί οι δημοσιογράφοι και οι κάμερες και αποθανάτισαν το θαύμα και φυσικά τα μέσα ενημέρωσης στην Αθήνα το αναμετέδωσαν αφήνοντας υπονοούμενα για το θαύμα και την παρακίνηση να ανάψουμε ένα κεράκι!!

Την ίδια ώρα σε συνέντευξη του εκπροσώπου τύπου του ΠΑΣΟΚ που σχολίαζε την τραγική εικόνα της χώρας εξ αιτίας της παρακολούθησης του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ από τον κ. Μητσοτάκη ο γνωστός δημοσιογράφος απάντησε ότι η υπόθεση Ανδρουλάκη “έχει κουράσει”!!!

Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα του μιντιακού μας συστήματος, της φτηνής προπαγάνδας και της αποθέωσης του γελοίου.

Τελικά ο φίλος κ. Χρυσόπουλος το τερμάτισε!

Προχθές μας είπε τα εξής καταπληκτικά. «Πριν από λίγες μέρες ολοκληρώθηκε η διαδικασία και όπως μας ενημέρωσαν προφορικά από το Υπουργείο, δεν δήλωσε κανένας ενδιαφέρον. Αυτό είναι ένα γεγονός που πρέπει να μας προβληματίσει όλους. Βλέπουμε δηλαδή, ότι η Κως είναι σαν να έχει μπει στην μαύρη λίστα του ιατρικού κόσμου και να μην υπάρχει ενδιαφέρον γιατρών να έρθουν εδώ»

Έτσι με ωραίο τρόπο μεταφέρει την ευθύνη στην κοινωνία. Η κυβέρνηση του είναι αμέτοχοι του τεράστιου προβλήματος στο νοσοκομείο μας και της απαξίωσης των νοσοκομειακών γιατρών και των δημόσιων νοσοκομείων μας.

Να προβληματιστεί μας λέει η κοινωνία. Η κοινωνία που το μόνο μέσο που έχει είναι οι εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια. Αφού η συμμετοχή της στην διοίκηση και διαχείριση των θεμάτων της υγείας είναι μακρινό όνειρο.

Ο κ. Χρυσόπουλος που ακόμα δεν έχει καταλάβει που το πάει η κυβέρνηση του. Ακόμα δεν πήρε χαμπάρι ότι στις τουριστικές περιοχές στήνεται το παιχνίδι της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και στις μεγάλες πόλεις των ιδιωτικών κλινικών η κερδοσκοπία των επενδυτικών κεφαλαίων.

Πήραμε, τον ευχαριστούμε και δημοσιεύουμε την επιστολή του φίλου Κώστα Καίσερλη

“Θα μου επιτρέψετε να δημοσιοποιήσω τις απόψεις μου για την συγνώμη που έχει ζητηθεί με την ευκαιρία της αθώωσης στελεχών του Δήμου μας σε δική μου καταγγελία για υπερβάσεις στο έργο των ποδηλατοδρόμων του 2010.

Ξεκίνησαν πρώτοι οι εργαζόμενοι του Δήμου να απαιτούν την συγνώμη μου, ή μάλλον από ότι πληροφορούμε ένα  μέλος του Δ.Σ. του συλλόγου τους χωρίς να ρωτήσει τους συναδέλφους της,  πλαστογραφώντας στην ουσία την δήθεν απόφαση του Δ.Σ.

Μετέπειτα συνέχισε και ο κ. Κυρίτσης, που με βαρύγδουπους τίτλους απαιτεί και αυτός την συγνώμη μου αποκαλώντας με μάλιστα και θλιβερό συκοφάντη.

Η κ. υπάλληλος, μέλος του Δ.Σ. που ζήτησε την συγνώμη, υποτιμά τους εργαζόμενους του Δήμου, τους δεσμούς τους και την αλληλοεκτίμηση με τον επί 30 χρόνια δήμαρχο τους. Αγνοεί παντελώς ποιοί και πως έφτιαξαν αυτόν τον Δήμο στον οποίο εργάζεται σήμερα εκείνη και το σπουδαιότερο, αν και εκπροσωπεί το σύνολο των εργαζομένων αποσιωπά βασικούς κανόνες του συστήματος διακυβέρνησης των Δήμων στους οποίους κυρίαρχος των πάντων, υπαλλήλων και συμβούλων, έργων και συμπεριφορών, είναι ο Δήμαρχος και όχι οι υπάλληλοι.

Για τον κ. Κυρίτση που με αποκαλεί συκοφάντη και ζητά την συγνώμη μου οφείλω να του υπενθυμίσω ελάχιστα (βιβλίο θα χρειάζονταν) από τα χιλιάδες εκείνης της περιόδου, όπως τον αείμνηστο μηχανικό “κοτσιδάκια”, το τι συνέβη στο έργο της εισόδου, το τι έγινε με την τέντα του λιμανιού ή με τα λουλούδια στα παρτέρια,  πέραν των διώξεων και των ευτελισμών αξιοπρεπών και έντιμων υπαλλήλων και δημοτών μας.  Αυτή ήταν η εποχή και αυτήν την κατηφόρα έπρεπε να σταματήσουμε με την αναφορά μας στον κ. Εισαγγελέα.

Φυσικά και είναι έντιμοι οι υπάλληλοι και ορθώς αθωώθηκαν, άλλωστε από την πρώτη ημέρα την ανάληψης των καθηκόντων μου υπερασπίστηκα στον κ. ανακριτή την εντιμότητα τους.. Όμως προϊστάμενος τους είναι δυστυχώς σύμφωνα με τον νόμο ο Δήμαρχος και τα πεπραγμένα του κ. Κυρίτση εκείνη την εποχή άλλα φανέρωναν από αυτά του σεβασμού και της αυτονομίας των δημοτικών υπηρεσιών και των σχέσεων του με τους εργολάβους.

Συγνώμη λοιπόν! Αργείοι….”

Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία Κώστας Καϊσερλης 

Η συνείδηση του ανθρώπου είναι σαν το ακορντεόν. Μεγαλώνει και μικραίνει ανάλογα με τον αέρα που θα του βάλεις ή θα του βγάλεις. Όταν φυσικά πρόκειται για ατομικές υποθέσεις είναι προσωπική υπόθεση του καθενός να περιορίζει ή να αυξάνει τις διαστάσεις της. Όταν πρόκειται για συμπεριφορές προς τρίτους ή προς την κοινωνία τότε παρεμβαίνει ο νομοθέτης των ευνομούμενων κοινωνιών και καθορίζει το εύρος της συνείδησης για κάθε δημόσια πράξη. Όταν όμως οι ταγοί και οι καθοδηγητές με τις πράξεις και τους λόγους τους επιχειρούν να αμβλύνουν τις συνειδήσεις μιας κοινωνίας και να κάνουν πιο χαλαρή την αντιμετώπιση βασικών ανθρώπινων αξιών τότε υπάρχει πρόβλημα.

Το δάσκαλε που δίδασκες δεν είναι τυχαία έκφραση. Κατηγορεί εκείνο τον δάσκαλο που ενώ έχει την ευθύνη της ευρύτερης μόρφωσης δεν πράττει ανάλογα και άρα διαμορφώνει ελαστικότερες τις συνειδήσεις στις βασικές αρχές του ανθρώπου.

Το ωχ αδελφέ, που στην ουσία είπε η διοίκηση του νοσοκομείου στο θέμα της πλάκας του αποστάτη Μανούση και το ότι δεν αντέδρασαν άμεσα οι ιθύνοντες της τοπικής μας κοινωνίας είναι στην ουσία μάθημα άμβλυνσης της συνείδησης των πολιτών σε θέματα που αφορούν την δημοκρατία μας.

Το αδικούμε τους εαυτούς μας, που είπε η αντιδήμαρχος του νησιού μας για το μνημόσυνο της βασίλισσας Ελισάβετ εξ αιτίας των αντιδράσεων της κοινωνίας μας οδηγεί προς την ίδια κατεύθυνση. Να αμβλύνει την απόλυτη στην συνείδηση μας πεποίθηση, που δεν χωρεί καμιά χαλαρότητα σε θέματα αξιών. για τα εγκλήματα που έγιναν στην Κύπρο και τις ευθύνες της εκλιπούσας στο να μην αποδοθεί χάρη σε έναν νέο στο άνθος της ηλικίας του.

Ορθά η κ. Αντιδήμαρχος επανόρθωσε για την συμμετοχή του Δήμου μας, αλλά όλα τα υπόλοιπα και κυρίως για τα υπονοούμενα της τουριστικής αξίας των Άγγλων και άρα καλώς πράξαμε, όπως και το “αδικούμε τους εαυτούς μας” για τις αντιδράσεις, οδηγούν, ίσως από άγνοια, στην χαλάρωση της συνείδησης μας σε αξιακά και εθνικά θέματα.