Δεν γίνεται να μην με επισκεφτεί ο Γιακουμής. Κάθεται στο παγκάκι και αρχίζει να με πειράζει. Βλέπεις ήταν το πειραχτήρι της μικρής παρέας του Δήμου μας, στα πρώτα βήματα μας, όταν ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε τα τεχνικά συνεργεία. Δεν υπήρχε περίπτωση να του ξεφύγει κανένας[k1] . Και εγώ τώρα το καλοκαίρι δεν γίνεται να μην τον θυμηθώ αφού κάθε πρωί για το Κάστρο περνώ μπροστά από το κτήριο της Φιλαρμονικής στη μέση του Ακταίον και της Αύρας.

Ο Δε Λαστίκ δίπλα μου πήγαινε να σκάσει. Άκουγε τον Γιακουμή να με πειράζει και δεν μπορούσε να το διανοηθεί. Κύριε συγνώμη δεν σας γνωρίζω, εγώ βρίσκομαι στον Χάντακα και σεις πολύ ψηλά, δεν μιλάνε έτσι στον Δήμαρχο του λέει.  Και ο Γιακουμής βάζει τα γέλια. Φοράς του απαντά και σταυρό στο στήθος και δεν ξέρεις ότι στον κόσμο που ζούμε εκεί ψηλά είμαστε όλοι το ίδιο και ο βασιλιάς και ο στρατιώτης.

Ρε δήμαρχε μου λέει γυρίζοντας σε μένα. Τι γίνεται στο νησί μας; Τόσο έχουν μπατταλέψει οι σημερινοί που αντί να χτίζουν γραφεία και σχολεία πάνε και νοικιάζουν και βάζουν κοντέινερ;

Το παγκάκι δεν πέρασε στιγμή και έκαμε τα μαγικά του! Ήταν εκείνο το απόγευμα στο Στέκι που ο Γιακουμής Τσεσμετζής για να με πειράξει λέει μπροστά στους εφτά τεχνίτες μας, τόσοι ήταν τότε, ρε Δήμαρχε τι τους προσέλαβες και κάθονται Δεν πάμε να χτίσουμε κανένα κτίριο! Εδώ ο εργολάβος από την Κρήτη με διό καλουπατζήδες έφτιαξε το γεφύρι του αείμνηστου Πασσανικολάκη.

Όταν περνάτε μπροστά από το κτίριο της Φιλαρμονικής να ξέρετε ότι αυτό δεν το έχτισαν οι Ιταλοί.  Ήταν ο Γιακουμής που κεντούσε μαζί με όλους τους άλλους που κατεδάφισαν το παλιό ισόγειο και το έκαμαν διώροφο με τις καμάρες του και τα μπαλκόνια του, το ίδιο και καλύτερο από των Ιταλών. Μια αρχιτεκτόνισσα, η Τζούλια,  με δύο μηχανικούς τον Λευτέρη και τον Δημήτρη, δύο μαραγκούς και πέντε τεχνίτες ήταν το πρώτο από τα δεκάδες σύγχρονα κτίρια του Δήμου μας.   

Και ο Δε Λαστίκ που για τα μάτια μιας πανέμορφης Κώτισας, της Νερατζιώς, έγινε Κώτης και έχτισε ολόκληρο Κάστρο, που το ονόμασε μάλιστα και Κάστρο της Νερατζιάς,  κουτουνούσε χαρούμενος γιατί ήξερε ότι η δημιουργία δεν έρχεται μόνη της, δεν χρειάζονται πολλοί, αλλά την αγάπη για προσφορά και την ενότητα των πολιτών με τους υπαλλήλους του Δήμου.

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω  Ο ήλιος έχει φτάσει στο μπόι και σκέφτομαι ότι ήταν λάθος που ασχολήθηκα με τον Γεωδίφη όταν αυτά που ζω στο παγκάκι είναι τα σπουδαία.

---

 [k1]

Στήσαμε το άγαλμα το Χέρτζοκ και όλοι είμαστε χαρούμενοι. Σε λίγο θα βάλουμε και του Ιταλού που ανακάλυψε το Ασκληπιείο δίπλα στον δικό μας, τον άγνωστο Ζαράφτη.

Σίγουρα δεν έχουμε δικούς μας. Δεν θέλουμε να πιστέψουμε σε αυτούς. Θέλουμε να επιδεικνυόμαστε με ένα ξένο, Γερμανό ή Ιταλό,  γιατί μόνο έτσι αποδεικνύουμε ότι είμαστε το κάτι τις.

Οι Ιταλοί αναστήλωσαν το Ασκληπιείο που φτιάξανε οι πρόγονοι μας και τους χειροκροτούμε. Το λεηλάτησαν οι σταυροφόροι για να φτιάξουν το κάστρο και εμείς δείχνουμε το Κάστρο  και αυτοί που έφτιαξαν το Ασκληπιείο, οι πρόγονοι μας, οι αρχαίοι πρόγονοι μας, βρίσκονται θαμμένοι στη μνήμη και στα άδυτα της ιστορίας.

Ο Χέρτζοχ  που κανένας δεν έψαξε να βρει εάν ήταν ο πανεπιστημιακός στυλοβάτης της Άριας Φυλής στα χρόνια της προ Γερμανικής Ναζιστικής εποχής κοσμεί τα πάρκα της Κω γιατί, τάχα μου, ανακάλυψε το Ασκληπιείο, όταν, και είναι γνωστό, πήρε και μετέφερε στη Γερμανία μαζί του όλο τον πλούτο τον προγόνων μας που ξεθάφτηκε στις ανασκαφές και όταν όλοι αυτοί, Άγγλοι και Γερμανοί, που ήρθαν στην κατεχόμενη από τους Οθωμανούς Ελληνική γη  και μας λεηλάτησαν.

Ο Ζαράφτης, αυτός ο άσημος γεωργός που έζησε με το όραμα του ‘Έλληνα Κώου πατριώτη  να βρει τις ρίζες του, που θα έπρεπε να ήταν η μοναδική προμετωπίδα μας,  βρίσκεται δίπλα σε έναν Γερμανό που δεν ήρθε σαν ερευνητής αλλά σαν κατακτητής σε μια χώρα υπόδουλη και ρημαγμένη όχι για να την απελευθερώσει αλλά για να κλέψει όπως και ο Έλγιν την δική μας ιστορία.

Στήνουμε λοιπόν το άγαλμα του Χέρτζοχ γιατί έτσι μας γουστάρει. Γιατί δεν μελετήσαμε. Γιατί είμαστε αούα. Δήμος και όλοι οι υπόλοιποι. Παίρνουμε αποφάσεις, εάν τις παίρνουμε,  στο πόδι. Αγνοώντας ότι κάθε άγαλμα, κάθε αναθηματική στήλη, κάθε ονοματοθεσία σε δρόμους και σε στάδια δεν είναι πολιτικάντικη υπόθεση για να κερδίσουμε ψήφους, αλλά  πράξη που σημαδεύει τη δική μας ιστορία. Την ιστορία που γράφτηκε από τον μέγα Ιπποκράτη μέχρι και σήμερα με άσημους αλλά μεγάλους Κώους Έλληνες όπως ο Ζαράφτης και όχι ξενόφερτους με άλλες πονηρές βλέψεις ανθρώπους.         

Λυπάμαι που υποχρεώνομε να γράψω αυτό το κείμενο. Επαναλαμβάνοντας ότι κάθε τιμή, κάθε άγαλμα, κάθε ονοματοθεσία όπως έλεγε ο αείμνηστος ιστορικός μας Βασίλης Χατζηβασιλείου πρέπει να περνά από την κρησάρα του χρόνου και της ιστορικής μελέτης και όχι από το θυμικό και από καιροσκοπική εκμετάλλευση.  

Και μια σημείωση. Σταματήστε αυτούς τους κυρίους που με στολή τσολιάδων υποδέχονται τους τουρίστες στο Κάστρο της Αντιμάχειας και τα οικονομάνε. Η Κως δεν είχε ποτέ τσολιάδες, Βρακάδες είχε…

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος της Κω 

Όλους τους περίμενα, αλλά να κάτσει δίπλα μου στο παγκάκι ο Χαρτοφίλης ο Σβύνος ήταν αναπάντεχο.  Βλέπεις σήμερα δεν κατέβηκαν τα αστεράκια στη θάλασσα να λαμπυρίζουν. Η υγρασία πέρα στην Αλικαρνασσό έκρυβε τον ήλιο.

Βρήκα εκεί που πήγα Δήμαρχε τον Αντρέα τον Χόνδρο, αυτό το θηρίο που σήκωνε μόνος του το καζάνι της πίσσας και σε χαιρετά! Τι να σου πω. Δεν περνά ώρα που να μην μου λέει για την πατελιά που φέρναμε από τα μπάνια για να στρώσουμε στις ταράτσες της φτωχολογιάς. Και μετά με τον κουβά την πίσσα.

Λίγο πιο πέρα ο Δε Λαστίκ γελούσε. Αυτός ο σταυροφόρος που έχτισε το Κάστρο τα έχει ζήσει όλα και τα καλά και τα άσχημα της πόλης μας. Λες και επικοινωνούσε με αυτούς που κάθονταν στο παγκάκι 700 χρόνια τώρα. 

Και τσακ, ήρθε μπροστά στα μάτια μου η εικόνα στο «ΣΤΕΚΙ» εκείνο το απόγευμα που ο Χαρτοφίλης μαζί με όλους τους τεχνίτες του Δήμου στην καθιερωμένη καθημερινή συνάντηση μας, με τα ουζάκια μας, με πίεζαν να πάμε να φτιάξουμε νύχτα το δρόμο μπροστά στη Μεροπίδα!

Δήμαρχε να φωνάζει ο Χαρτοφίλης, δεν το δέχομαι να μας βρίζει ο ….τάδε που περνά κάθε πρωί με το ποδήλατο επειδή  ο δρόμος είναι γεμάτος λακκούβες.

Λες και όλοι ήμασταν συνεννοημένοι και το αποφασίσαμε.

Έστησαν στις δώδεκα το βράδυ τους προβολείς, μέσα σε τέσσερις ώρες καθάρισαν, έβαλαν πετρελαϊκό, έστρωσαν με άσφαλτο το δρόμο από τον πλατύ ποταμό μέχρι το σπιτάκι του Ματθαίου, πάτησαν με τον οδοστρωτήρα και ο Χαρτοφίλης περίμενε πίσω από τον ευκάλυπτο να περάσει ο συμπατριώτης μας.

Ξεκαρδίστηκε ολοζώντανος δίπλα μου, λες και ξανάζησε ο Χαρτοφίλης  και μου ξανάπε αυτό που έλεγε στην παρέα της δημαρχίας για μέρες ολόκληρες.   

Σταματά το ποδήλατο δήμαρχε! Κατεβαίνει κάτω! Βλέπει καλά, καλά γύρω του! Ξαναβλέπει χάμε!. Κάνει το σταυρό και φωνάζει: «Έλα Χριστέ και Παναγιά! Θεέ μου πότε φτιάχτηκε αυτός ο δρόμος»

Δήμαρχε, μου είπε φεύγοντας, μην μας ξεχνάτε. Όλοι μας εκεί πάνω σκεφτόμαστε αυτούς που έμειναν! κουραστήκαμε κάθε μέρα τα καλοκαίρια  να ξεφορτώνουμε ένα βυτίο πίσσα και να τη στρώνουμε.. Από την αυγή μέχρι το βράδυ…..

Αγαπητοί μου, πικρόχολοι σχολιαστές, αυτοί οι υπάλληλοι του Δήμου και οι πολίτες εκείνης της εποχής φτιάξανε την πόλη που ζούμε εμείς σήμερα.

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Τρεις μέρες τώρα ο Δε Λαστίκ, ξέρετε σεις ο σταυροφόρος που έχτισε το Κάστρο, κάθεται δίπλα μου και δεν μιλά. Άσε που σήμερα έχει μαζί του  ακόμα έναν σταυροφόρο με την μεγάλη στολή του!

Τι γίνεται, ποιος είναι? του γνέφω με νόημα.  —Α’  ξέχασα να σου πω, τον κάλεσα νάρθει. Είναι ο ξάδελφός μου ο Δε Ναϊλάκ που έχτισε το Κάστρο στο Πετρούμι.  Ξέρετε σεις, το Μπόντρουμ πήρε το όνομα από το Κάστρο του Αγίου Πέτρου στο Πετρούμι, το Πετρώνιο.

—Δήμαρχε τον φώναξα νάρτει για να  μας πει αν είναι  και κει η ίδια παλιοκατάσταση.

— Καλά, σκέφτομαι, αποκλείεται να είναι η ίδια. Σε μας οκτακόσια τόσα χρόνια σκλαβιάς μπήκε μέσα μας η πονηριά για την επιβίωση και το ρουσφέτι, η ανειλικρίνεια, η απάτη και έχουμε παλιοκατάσταση. Αυτοί ήταν ελεύθεροι με την Οθωμανική αυτοκρατορία τους και τους λαούς υπόδουλους αποκλείεται να έχουν τα ίδια…..

Γυρίζει σε μένα νευριασμένος ο Δε Ναϊλάκ που κατάλαβε τι σκέφτηκα:  –Και ποιος σούπε εσένα ότι ήταν λεύτεροι. Σουλτάνους, δερβίσηδες, πασάδες και μπέηδες  είχαν κιαυτοί πάνω από το κεφάλι τους.

Τι γένεται λέω, τα ίδια και κει! Και δω λαός και κει λαός…. Και δω και κει αχ και βαχ….  Και όχι τίποτε άλλο, είμαστε και στα μαχαίρια….

Δεν πρόλαβα να το φιλοσοφήσω, είχε αρχίσει να ψιλώνει και ο ήλιος, σηκώνομαι να φύγω και τσακ, κάθεται δίπλα μου ο φίλος μου Μανόλης Ζερβάνος.  Εκεί να δεις χαμόγελο!

Μάλλον, είπα μέσα μου, ο Αρχάγγελος θα του έδωσε καλή θέση, δεν με ξέχασε και κατέβηκε να μου το πει.

Σιγά ρε Κώστα, καλή θέση! Αφού ξέρεις πως έμαθα να τα βολεύω όπου και αν είμαι. Ακούω τι λέτε για τους λαούς και γιαυτό γελώ.

Ωχ, θα αρχίσει πάλι την καθοδήγηση, σκέφτομαι. Ξέρετε ο Μανόλης τα είχε περάσει όλα, είδε και έζησε τα σκαμπανεβάσματα της πολιτικής και των άδικων αγώνων!  Στο τέλος δεν ήταν με τους Συριζαίους, ήταν με τον Τσίπρα, τον αρχηγό……

—Οι λαοί Κώστα μου θα σου το ξαναπώ είναι σαν την πλαστελίνη, σαν τον πηλό.  Ο μάστορης είναι αυτός που τον φτιάχνει και τον μετατρέπει σε αριστουργήματα της τέχνης ή σε σκεύη για να βοηθούν τη ζωή μας ή σε πλακάκια για να πατάμε πάνω.  Ο μάστορης Κώστα μου είναι αυτός που διαλέγει το χώμα και αυτός που δημιουργεί.

Σηκώθηκε να φύγει.  Κάτσε του λέω να μου πεις πως περνάς.  Έφυγε χαμογελώντας νωρίς ο Μανόλης να πάει σε άλλους καλύτερους πλανήτες σιγοψιθυρίζοντας για μια ακόμα φοράμε. Κώστα χάσαμε. Δεν φταίει ο λαός! Δεν υπάρχει μάστορης….

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω