Σήμερα την πάτησα. Εφτά το πρωί,  Μόλις είχα καθίσει στο παγκάκι, να ο Ανέστης να μου διηγείται στα όρθια τις δουλειές που έκανε στα δύσκολα αλλά ωραία πρώτα χρόνια της νιότης του, του αχθοφόρου στα πλοία, του εκπαιδευτή ποδηλάτων και του συνεργάτη του συγχωρεμένου Σαράντη στο άδειασμα των βόθρων.

Τι τόθελε? Που να ξέρει ότι στο παγκάκι ακούνε και οι από κάτω και οι από πάνω!! Ήταν ανάγκη να αναφέρει τον Σαράντη? Και τσακ δίπλα μου έκατσε ο Θωμάς!

Όχι, μου λέει Κώστα, δεν φταίει ο Σαράντης που ήρθα –Για άλλο πράμα μέστειλαν να μάθω οι δικοί μας από κει πάνω.

Τί’ναι ρε Δήμαρχε? Πάντα τον έλεγα Δήμαρχο τον αείμνηστο Θωμά Κορουλάκη από σεβασμό στην αγάπη του για την φτωχολογιά. Είχε εκλεγεί  Δήμαρχος το 1975 και ας ήταν πιο πριν διορισμένος από την Χούντα χωρίς να είναι χουντικός.

–Να ρε Κώστα, Εκεί πάνω γίνεται χαμός. Είναι όλοι κατενθουσιασμένοι με την συμφωνία που κάματε εδώ για το Kos Lab και μέστειλαν να μάθω λεπτομέρειες.  –Άκουσα ότι θα στέλνουμε τα φάρμακα στη Ψέριμο με ντρόουν!!

–Δήμαρχε, του λέω, όπως διάβασα και μου είπανε, αυτό το Kos Lab  είναι πιο σοβαρό.  Η εταιρεία που θα συνεργαστεί η ΚΩΑΝ, ξέρεις αυτή με το μεγάλο κτίριο, θα επικυρώσει νέες λύσεις γύρω από τα κοινά πρότυπα και πλατφόρμες με στόχο την σύνθεση νέων υπηρεσιών ή την ανακαίνιση υφιστάμενων και τη δημιουργία καινοτόμων λύσεων χρησιμοποιώντας νέες τεχνολογίες.

Με κοιτάζει καλά, καλά με γουρλωμένα μάτια, ξύνει το κεφάλι του, σκέφτεται και μου λέει:

–Δηλαδή τι να τους πω κει πάνω που περιμένουν με αγωνία να μάθουν τι θα γίνει με τα ογκώδη σκουπίδια που σταμάτησε να τα παίρνει ο Δήμος? Οι διαμαρτυρίες των δικών τους ανθρώπων απ’ εδώ κάτω φτάσανε μέχρι το Θεό και τους Αγίους…..

Είναι σοβαρό το θέμα σκέφτομαι μέσα μου! Αυτά που θα πω πρέπει να μην  θίγουν τη δημαρχία μας, αλλά και να γίνουν πιστευτά.

Άκουσε Θωμά! Οι εποχές έχουν αλλάξει. Εσύ τότε με μια απόφαση αγόρασες την λιμουζίνα, έβγαλες τα καθίσματα και την έκαμες νεκροφόρα του Δήμου για να μην πληρώνει τα μαλλιοκέφαλα της στον Σαράντη η φτωχολογιά.  Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει! Γιαυτό ενημέρωσε τους συμπατριώτες μας εκεί πάνω, ότι για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση του τεράστιου προγράμματος μαζέματος των ογκωδών σκουπιδιών απαιτούνται καινοτόμες λύσεις με την χρήση νέων τεχνολογιών!

Κατάλαβα μου λέει!! θάμπωσε η σκηνή και το πλάνο άλλαξε ως δια μαγείας. Το παγκάκι έκαμε τα μαγικά του και ζωντάνεψε το παρελθόν. Στη βενζίνη της λιμουζίνας της φτωχολογιάς ρίξανε ζάχαρη, η νεκροφόρα ξώμεινε στο δρόμο και οι τεθλιμμένοι συγγενείς την σπρώχνανε μέχρι το νεκροταφείο….

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

  Από τότε που έφυγε ο Γιάννης Θεοφιλίδης, κάθε πρωί, κάθεται στην άκρη στο παγκάκι και δεν μιλά. Δεν γίνεται, έλεγα μέσα μου. Κάτι δεν πάει καλά.

Σήμερα ήρθα πιο νωρίς. Μόλις έβγαινε ο ήλιος πάνω από τα βουνά της Αλικαρνασσού. Τα χελιδονάκια από το Επαρχείο πετούσαν παιχνιδιάρικα και δίπλα μου ο Γιάννης αγριεμένος δεν μιλούσε. Ωχ θα τσακωθούμε πάλι….

Ήταν η ησυχία; Φύλλο δεν κουνιόταν!  Ήταν ο Χάντακας γεμάτος ψυχές που σιγόβραζε;

Το παγκάκι έκαμε πάλι τα μαγικά του! Τα πλάνα και οι εικόνες ανάκατες εναλλάσσονταν μπροστά μου όπως στο σινεμά.

Η μία εικόνα με την απέριττη και λιτή ομιλία του προέδρου του δικηγορικού συλλόγου Μανώλη Χατζηάμαλλου στην κηδεία του Γιάννη που προσδιόριζε με ακρίβεια και σαφήνεια τη δημοκρατική πορεία του και που δυστυχώς δεν δημοσιεύτηκε.

Η άλλη εικόνα με την δημοσίευση, γιατί τα γραπτά μένουν,  του «επικήδειου» του Νίκου Μανούση για τον Γιάννη, που δεν αφορούσε τον Γιάννη αλλά εκθείαζε, από το πουθενά, τον συγχωρεμένο δικό του πατέρα, σκόπιμα, παρερμηνεύοντας λόγια του Γιάννη.

Και καπάκι η εικόνα εκείνης της μέρας του 1967, την εποχή του βασιλικού πραξικοπήματος και της αποστασίας,  που δέκα Κώοι φοιτητές μαζί με τον Γιάννη, στα 19 του χρόνια, υπογράψαμε το συμβόλαιο τιμής «για την Ελευθερία και την Δημοκρατία» απέναντι στο βασιλικό πραξικόπημα και την αποστασία. Μια ιστορική εικόνα αδιάψευστος μάρτυρας για την αισχρή συκοφαντία ενός νεκρού που ο Μανούσης παρερμήνευσε σκόπιμα τη μεγαθυμία του.

Η θάλασσα ξαφνικά μέσα στα μάτια μου φουρτούνιασε! Ο Γιάννης πράγματι δεν μπορεί να μιλήσει. Οι φίλοι όμως που τον έζησαν από τότε που υπέγραψε το συμβόλαιο τιμής το 1967, μέχρι που έφυγε προχθές να το κρατά ακηλίδωτο, δεν μπορούν και δεν πρέπει να σιωπήσουν. 

Το πλάνο σταμάτησε στα χρόνια της αποστασίας και στην υπογραφή του συμβολαίου. Έκαψε δια παντός την λαθραία ταινία του Μανούση. Η θάλασσα γαλήνεψε. Το βουητό στο Χάντακα σίγησε.

Ο Γιάννης ηρέμησε γιατί γνώριζε ότι η επίσκεψη στο παγκάκι με τους ζωντανούς δεν εξαρτάται από τον χρόνο της φυσικής αναχώρησης που σβήνει την μνήμη,  ούτε από την παραχάραξη της ιστορίας, αλλά από το βάρος των πράξεων και από το ξεχωριστό αποτύπωμα του καθενός μας στη ζωή.

Τι να του κάμω! Είναι να μην το πάρει κατάκαρδα και στα σοβαρά;  Τέτοια συκοφαντία σίγουρα δε χωράει.  Άλλωστε, άλλα γράφει η απόφαση του δημοτικού συμβουλίου. Ευτυχώς που θυμήθηκα το συμβόλαιο τιμής, διαφορετικά δεν θα την γλίτωνα πάλι από τον φίλο μου.

Χαμογέλασε φεύγοντας. Οι μέρες από δω και πέρα θα πάνε καλά.  Γλυκόπιοτο θάναι μαζί του το τσίπουρο. Τόξεραν. Είχαν δει πολλά εκεί στον Χάντακα  και μας έβαλαν το τραγούδι των παιδιών από την Πάτρα να γεμίζει το σενάριο όσων, αδικημένοι, φεύγουν χωρίς καμιά υπεράσπιση αφού δεν μπορούν να μιλήσουν.

 «Όταν πεθάνω ρε κουφάλες τι να το κάνω, όταν στον τάφο μου θαρθείτε απάνω. Με τα μάτια δακρυσμένα, με τα μαύρα τα γυαλιά σας, τι καλό παιδί θα πείτε, άντε να χαθείτε……»

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω. 

Ρε τι πάθαμε, μου λέει ο Τέλης δίπλα μου στο παγκάκι του κάστρου.  Ένας σαραντάρης, άντε πενηντάρης δεν θα βρεθεί να πάει αυτό το έρμο νησί μπροστά!

Ωχ, λέω μέσα μου, αγριεμένος είναι σήμερα! Έβλεπε και απέναντι στο λιμάνι το ΣΑΟΣ του νεοδημοκράτη Μανούση και μονολογούσε… τι τους θέλεις τους εχθρούς, όταν έχεις τέτοιους φίλους….. 

Ρε Τέλη, πες καμιά ιστορία και άσε τα δύσκολα για αύριο.

Κοιτάζει τους γλάρους που πετούσαν. Βλέπει το κότερο μακριά που έφευγε.  Σκέφτεται και αρχίζει.

 Έχεις δίκιο, θαφήσω  τα δύσκολα για άλλη μέρα!    

Θαρχότανε που λες Κωστάκι στην Αθήνα πρώτη φορά ο πρόεδρος της ΕΟΚ και μαζευτήκαμε πρωθυπουργός και υπουργοί να επιλέξουμε το μέρος που θα τον πάμε για να εντυπωσιαστεί.   Βλέπεις ήταν και το μαεδί που περιμέναμε….

Είπε ο ένας να τον πάμε στην Κρήτη, ο άλλος στο Άγιο όρος, κάποιος είπε στην Αίγινα  για να μην τον κουράσουμε και πολλά άλλα και στο τέλος συμφωνήσαμε όλοι να τον πάμε στα χορευτικά της Δώρας Στράτου με τις φανταχτερές παραδοσιακές ιστορικές μας στολές!

Τον πάμε λοιπόν στο Ηρώδειο και να ο συρτός, να ο πεντοζάλης, να ο καλαματιανός, να ο πυρρίχιος και στο τέλος ο ηρωικός τσάμικος με τους τσολιάδες και τον πρωτοχορευτή να εκστασιάζεται.

Ρίγη συγκίνησης σου λέω! Γυρίζει ο υπουργός πολιτισμού κατενθουσιασμένος και τον ρωτά. Κύριε πρόεδρε σας άρεσε? Πως είδατε την παράδοση που κρατάμε αιώνες τώρα?

 Έκθαμβος ο Γερμανός επίτροπος αναφωνεί. Καταπληκτικό! Απίστευτο!!! Προηγείται είς αλλόφρων και έπονται δεκάδες παράφρονες…..

 Τον κοιτάζω, τον ξανακοιτάζω! Ρε Τέλη μίλα καλά! Αυτό είπε ο πρόεδρος της Κομισιόν?

Αυτό είπε Κωστάκι και για να μην τον ξεφωνίσουμε βάλαμε και εμείς τα γέλια…

 Πέρασε η τεράστια νταλίκα με το υγραέριο μπροστά από τα παγκάκια του κάστρου και ο Τέλης πήρε των ομματιών του χαμογελώντας με νόημα και δείχνοντας με το δάχτυλο, ξέρετε, εκείνο της Βουλής, το ΣΑΟΣ του φίλου του εφοπλιστή Μανούση,  όχι για τον πρόεδρο της Κομισιόν, αλλά για τον αλλόφρονα πρωτοχορευτή που ακόμα προηγείται σε κάθε πολιτικό πανηγύρι στα κανάλια ή στη Βουλή και εμείς ακολουθούμε…. 

Έφυγε ο Τέλης και δεν πρόλαβα να το ρωτήσω αν άφησε την εντολή για την συγγραφή των απομνημονευμάτων του που μουλεγε για τόμους ολόκληρους.

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω από τα καλοκαιρινά παγκάκια με αγάπη.

Πρώτη μέρα και φέτος  στα παγκάκια του Κάστρου! Ο ήλος μπροστά μου μισό μέτρο μπόι, η θάλασσα λάδι  και η Αλικαρνασσός απέναντι να στέκεται ολόρθη, αιώνες τώρα, πάντα η ίδια, εκτός από τις σημαίες που άλλαξαν χρώμα να ανεμίζουν στα δίδυμα Κάστρα. Πότε πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος ούτε που το κατάλαβα λέω μέσα μου.

Ποιος χρόνος! μου φωνάζει ο Δε Λαστικ έχοντας δίπλα του τον Ντε Μίλι, τον Ντε Μπούσον, τον Ντε μπόις τον Ντελακαρέτο και εκατοντάδες στρατιώτες παρατεταγμενους με τις φανταχτερές στολές των Ιπποτών και τους σταυρούς στο στήθος, βλέπετε η μέρα του Αγίου Πνεύματος είναι μεγάλη γι’ αυτούς γιορτή. Αιώνες θέλεις να πεις, μου λέει, με τα εκατομμύρια νάχουν μαζευτεί στον Παράδεισο από την εποχή μου μέχρι σήμερα! Και πρόσεξε!. Και άλλοι τόσοι στην Κόλαση….

Τι το’ θελε να με πάει πίσω! Και άρχισα να προσθέτω και άλλους από τότε που ο Ιπποκράτης παραπέραί δίδασκε κάτω από τον πλάτανο, αλλά και πιο πίσω τότε που‘φευγαν οι γαλέρες από το διπλανό λιμάνι φορτωμένες για να ταΐσουν την Αίγυπτο των Φαραώ! Σίγουρα θα έχουν τιγκάρει και ο Παράδεισος και η Κόλαση…. Και έχει ο Θεός ακόμη…

Και εκεί που μούλεγε  ο Δε Λαστίκ για τους αιώνες με το μόνο παράπονα του για το ρολόι του επαρχείου, που τους συντρόφευε  με τους χτύπους του και τα χρόνια που μετρούσαν και είναι χαλασμένο για να το πω στη Ντίνα, στο άλλο παγκάκι, δίπλα,  μου γνέφει ο Πασσανικολάκης αγριεμένος, για να μου θυμίσει ότι εκεί πάνω υπάρχει και άλλος ένας στρατός εκτός από τους Ιππότες, εκατοντάδες στρατιώτες που έφτιαξαν την Κω, από την ημέρα  που ξεκίνησε ο Θεόφιλος το 1978 και όταν το 1998 που μπήκε στο στράτευμα και ‘κείνος.

Να πουν ρε δήμαρχε και αυτοί τα δικά τους παράπονα, τα δικά τους ανεκπλήρωτα όνειρα. .

Ο Γιώργος Πασσανικολάκης που έφυγε, όρθια λαμπάδα στον Δήμο και στη ζωή, που τον κέρδισε η Κως εκείνο το βράδυ το 1998, με δύο μπουκάλια ουίσκι μέχρι το πρωί, και που σήμερα εκεί ψηλά προσπαθεί να τους μαζέψει στο νέο στέκι, έτσι το ονόμασε, που του παραχώρησε μετά από παζάρι ο Αρχάγγελος για να θυμίζει το παλιό δίπλα στο Χάνι με τους ημίθεους εργάτες!

Ο Δε Λαστικ στο ένα παγκάκι να μου λέει για το ρολόι, αφού τα κάστρα του τα είχε σηκώσει και τους στόχους του τους είχε πιάσει και ο Γιώργος στο άλλο παγκάκι να θέλει να τους μαζέψει σε άλλους γαλαξίες για να πραγματοποιήσουν τα ανεκπλήρωτα όνειρα αφού ο δικός μας φτώχυνε,   

Δεν πρόλαβα να του πω, για να τον ηρεμήσω, ότι πρέπει να περιμένει το βιβλίο του Ανδρέα που τους έχει όλους στη σειρά καταγεγραμμένους, τον Θεόφιλο και τον Βαγγέλη, τον Σταμάτη, τον Γιώργο και τόσους άλλους,  για να κάνει το προσκλητήριο και έφυγαν ακούγοντας τη νταλίκα να πλησιάζει.  

Η νταλίκα με τα αμμοχάλικα στην μαγευτική αυτή γωνιά του νησιού μας να περνά από μπροστά μας και να σε προσγειώνει άγαρμπα στην σκληρή πραγματικότητα σβήνοντας την εικόνα του Δε Λαστίκ για κάστρα και περιβόλια και όλων των άλλων συντρόφων του Γιώργου που έφυγαν χωρίς να ζήσουν τα όνειρα τους, χωρίς τα οράματα τους να γίνουν πράξη..

Αγαπητοί μου φίλοι, αγαπητέ μου  σχολιαστή, αυτά τα παγκάκια σε κάνουν να θυμάσαι, τους αγαπημένους ή αυτούς που στάθηκαν στα σταυροδρόμια της ζωή σου! Το πρωί, μόνος σου. Στην ανατολή του ήλιου.

Καλό Καλοκαίρι Κ.Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω