Όλους τους περίμενα, αλλά να κάτσει δίπλα μου στο παγκάκι ο Χαρτοφίλης ο Σβύνος ήταν αναπάντεχο.  Βλέπεις σήμερα δεν κατέβηκαν τα αστεράκια στη θάλασσα να λαμπυρίζουν. Η υγρασία πέρα στην Αλικαρνασσό έκρυβε τον ήλιο.

Βρήκα εκεί που πήγα Δήμαρχε τον Αντρέα τον Χόνδρο, αυτό το θηρίο που σήκωνε μόνος του το καζάνι της πίσσας και σε χαιρετά! Τι να σου πω. Δεν περνά ώρα που να μην μου λέει για την πατελιά που φέρναμε από τα μπάνια για να στρώσουμε στις ταράτσες της φτωχολογιάς. Και μετά με τον κουβά την πίσσα.

Λίγο πιο πέρα ο Δε Λαστίκ γελούσε. Αυτός ο σταυροφόρος που έχτισε το Κάστρο τα έχει ζήσει όλα και τα καλά και τα άσχημα της πόλης μας. Λες και επικοινωνούσε με αυτούς που κάθονταν στο παγκάκι 700 χρόνια τώρα. 

Και τσακ, ήρθε μπροστά στα μάτια μου η εικόνα στο «ΣΤΕΚΙ» εκείνο το απόγευμα που ο Χαρτοφίλης μαζί με όλους τους τεχνίτες του Δήμου στην καθιερωμένη καθημερινή συνάντηση μας, με τα ουζάκια μας, με πίεζαν να πάμε να φτιάξουμε νύχτα το δρόμο μπροστά στη Μεροπίδα!

Δήμαρχε να φωνάζει ο Χαρτοφίλης, δεν το δέχομαι να μας βρίζει ο ….τάδε που περνά κάθε πρωί με το ποδήλατο επειδή  ο δρόμος είναι γεμάτος λακκούβες.

Λες και όλοι ήμασταν συνεννοημένοι και το αποφασίσαμε.

Έστησαν στις δώδεκα το βράδυ τους προβολείς, μέσα σε τέσσερις ώρες καθάρισαν, έβαλαν πετρελαϊκό, έστρωσαν με άσφαλτο το δρόμο από τον πλατύ ποταμό μέχρι το σπιτάκι του Ματθαίου, πάτησαν με τον οδοστρωτήρα και ο Χαρτοφίλης περίμενε πίσω από τον ευκάλυπτο να περάσει ο συμπατριώτης μας.

Ξεκαρδίστηκε ολοζώντανος δίπλα μου, λες και ξανάζησε ο Χαρτοφίλης  και μου ξανάπε αυτό που έλεγε στην παρέα της δημαρχίας για μέρες ολόκληρες.   

Σταματά το ποδήλατο δήμαρχε! Κατεβαίνει κάτω! Βλέπει καλά, καλά γύρω του! Ξαναβλέπει χάμε!. Κάνει το σταυρό και φωνάζει: «Έλα Χριστέ και Παναγιά! Θεέ μου πότε φτιάχτηκε αυτός ο δρόμος»

Δήμαρχε, μου είπε φεύγοντας, μην μας ξεχνάτε. Όλοι μας εκεί πάνω σκεφτόμαστε αυτούς που έμειναν! κουραστήκαμε κάθε μέρα τα καλοκαίρια  να ξεφορτώνουμε ένα βυτίο πίσσα και να τη στρώνουμε.. Από την αυγή μέχρι το βράδυ…..

Αγαπητοί μου, πικρόχολοι σχολιαστές, αυτοί οι υπάλληλοι του Δήμου και οι πολίτες εκείνης της εποχής φτιάξανε την πόλη που ζούμε εμείς σήμερα.

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Τρεις μέρες τώρα ο Δε Λαστίκ, ξέρετε σεις ο σταυροφόρος που έχτισε το Κάστρο, κάθεται δίπλα μου και δεν μιλά. Άσε που σήμερα έχει μαζί του  ακόμα έναν σταυροφόρο με την μεγάλη στολή του!

Τι γίνεται, ποιος είναι? του γνέφω με νόημα.  —Α’  ξέχασα να σου πω, τον κάλεσα νάρθει. Είναι ο ξάδελφός μου ο Δε Ναϊλάκ που έχτισε το Κάστρο στο Πετρούμι.  Ξέρετε σεις, το Μπόντρουμ πήρε το όνομα από το Κάστρο του Αγίου Πέτρου στο Πετρούμι, το Πετρώνιο.

—Δήμαρχε τον φώναξα νάρτει για να  μας πει αν είναι  και κει η ίδια παλιοκατάσταση.

— Καλά, σκέφτομαι, αποκλείεται να είναι η ίδια. Σε μας οκτακόσια τόσα χρόνια σκλαβιάς μπήκε μέσα μας η πονηριά για την επιβίωση και το ρουσφέτι, η ανειλικρίνεια, η απάτη και έχουμε παλιοκατάσταση. Αυτοί ήταν ελεύθεροι με την Οθωμανική αυτοκρατορία τους και τους λαούς υπόδουλους αποκλείεται να έχουν τα ίδια…..

Γυρίζει σε μένα νευριασμένος ο Δε Ναϊλάκ που κατάλαβε τι σκέφτηκα:  –Και ποιος σούπε εσένα ότι ήταν λεύτεροι. Σουλτάνους, δερβίσηδες, πασάδες και μπέηδες  είχαν κιαυτοί πάνω από το κεφάλι τους.

Τι γένεται λέω, τα ίδια και κει! Και δω λαός και κει λαός…. Και δω και κει αχ και βαχ….  Και όχι τίποτε άλλο, είμαστε και στα μαχαίρια….

Δεν πρόλαβα να το φιλοσοφήσω, είχε αρχίσει να ψιλώνει και ο ήλιος, σηκώνομαι να φύγω και τσακ, κάθεται δίπλα μου ο φίλος μου Μανόλης Ζερβάνος.  Εκεί να δεις χαμόγελο!

Μάλλον, είπα μέσα μου, ο Αρχάγγελος θα του έδωσε καλή θέση, δεν με ξέχασε και κατέβηκε να μου το πει.

Σιγά ρε Κώστα, καλή θέση! Αφού ξέρεις πως έμαθα να τα βολεύω όπου και αν είμαι. Ακούω τι λέτε για τους λαούς και γιαυτό γελώ.

Ωχ, θα αρχίσει πάλι την καθοδήγηση, σκέφτομαι. Ξέρετε ο Μανόλης τα είχε περάσει όλα, είδε και έζησε τα σκαμπανεβάσματα της πολιτικής και των άδικων αγώνων!  Στο τέλος δεν ήταν με τους Συριζαίους, ήταν με τον Τσίπρα, τον αρχηγό……

—Οι λαοί Κώστα μου θα σου το ξαναπώ είναι σαν την πλαστελίνη, σαν τον πηλό.  Ο μάστορης είναι αυτός που τον φτιάχνει και τον μετατρέπει σε αριστουργήματα της τέχνης ή σε σκεύη για να βοηθούν τη ζωή μας ή σε πλακάκια για να πατάμε πάνω.  Ο μάστορης Κώστα μου είναι αυτός που διαλέγει το χώμα και αυτός που δημιουργεί.

Σηκώθηκε να φύγει.  Κάτσε του λέω να μου πεις πως περνάς.  Έφυγε χαμογελώντας νωρίς ο Μανόλης να πάει σε άλλους καλύτερους πλανήτες σιγοψιθυρίζοντας για μια ακόμα φοράμε. Κώστα χάσαμε. Δεν φταίει ο λαός! Δεν υπάρχει μάστορης….

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Καθόμουνα στο παγκάκι, ο ήλιος μόλις έβγαινε, άπνοια και ησυχία, χωρίς πλοία και βαβούρες, ούτε νταλίκες. Δίπλα μου άγνωστοι τύποι να μουρμουρίζουν. –Βρε ένας καλός? –Που θα πάει αυτή η δουλειά? Όλοι το ίδιο είναι?

Και όμως σκέφτηκα είναι και η κάστα! Δηλαδή η καταγωγή. Στην Ινδία είναι τρεις οι κάστες. Δεν αλλάζουν με τίποτα! Οι Άρειοι ήταν στη Γερμανία και οι Εβραίοι δεν ήταν απλά κατώτεροι, ήταν προς εξαφάνιση! Στην Αμερική είναι η Κου Κλουξ Κλαν. Φυλετικό μίσος με τους μαύρους μέχρι θανάτου!!

Σε μας παλιά ήταν οι Ρωσόφιλοι, οι Γαλλόφιλοι και οι Αγγλόφιλοι! Σήμερα είναι οι κομματικοί! Χειρότεροι και από τις φυλές των Ιουδαίων!  Προηγούνται οι δικοί μας! Οι σταθεροί πελάτες βρέξει χιονίσει! Μετά όλοι οι υπόλοιποι. Με το αζημίωτο φυσικά!  Είτε με μπαξίσι, είτε με ψηφαλάκια! Και αν δεν φτάνουν αλλάζουμε το μέτρο (εκλογικό σύστημα).

Προχθές μετρούσα τους γλάρους, τις νταλίκες και τα κότερα. Σήμερα είπα να μετρήσω τους Κώτες που βρίσκονται στις κάστες. Καμιά πεντακοσαριά είναι. Μετρημένοι ένας, ένας. Τόσοι στη Δημαρχία, τόσοι στο Επαρχείο, τόσοι στους συλλόγους και δη τους επιστημονικούς, τόσοι στα κόμματα, τόσοι οι εκατομμυριούχοι!

Τι τους μετράς, μου ψιθυρίζουν οι τύποι! Ποιοι τύποι? Ξέρετε εσείς. Αυτοί οι ανώνυμοι, οι άλλοι σαράντα εννιά και μισή χιλιάδες  που κάθονται δίπλα μας. Είναι οι περισσότεροι που βλέπουν, ακούνε, ξέρουν και δεν μιλάνε!. Απλά πληρώνουν….

Ξαναμέτρησα! Έχει ακόμα ησυχία και μπορούσα! Δεν γίνεται είπα μέσα μου, κάτι θα υπάρχει που τους ενώνει σε μια κάστα! Λες νάναι το έθνος? Λες νάναι η Πατρίς και η Θρησκεία? Και άρχισα να μετρώ! Αμέτρητα σας λέω!!!!

Το 20% στον αναπτυξιακό νόμο 719 του 1978. Το Τσοβόλα δώστα όλα! Τις προσλήψεις στην Αγροφυλακή του Μητσοτάκη! Το καλαμπόκι τότε και ο Φραπές σήμερα! Χιλιάδες, εκατομμύρια υποσχέσεις, εξυπηρετήσεις και οικονομισιές και στο τέλος τι??? Πτωχεύσαμε!!

Και συνεχίζουν μέχρι σήμερα. Ποιόν ΟΠΕΚΕΠΕ! Παντού!!  Όχι οι σαράντα εννιά και μισή χιλιάδες που παρακολουθούν αμίλητοι  αλλά οι πεντακόσιοι! Και δεν υπάρχει ένας να μιλήσει για το μάρμαρο.. Ότι τα σημερινά κόμματα, η Ν.Δ. το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα διαμαρτυρόμενα έχουν καταργήσει τις ιδεολογικές και πολιτικές κάστες και τους ενώνει ένα: Το συνταγματικό και θεσμικό πολιτικό ΣΥΣΤΗΜΑ των πελατειακών σχέσεων που έφτιαξαν από κοινού για να τους κρατά ζωντανούς με γονικά μάλιστα δικαιώματα….! 

Ούτε ένας από τους πεντακόσιους δεν λέει δημόσια ότι τα κόμματα του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή της δεύτερης θητείας. του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου της πρώτης θητείας και του αείμνηστου Ηλία Ηλιού της ΕΔΑ έχουν πεθάνει και ότι κάτι καινούργιο, ολοκαίνουργιο θα πρέπει ΤΩΡΑ να γεννηθεί εάν θέλουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια.. Βλέπετε έχουν γίνει η προνομιούχα κάστα απέναντι της κατώτερης…..

Ούτε ένας δεν μιλά για την Γαλλική Επανάσταση και την απόλυτη διάκριση των τριών εξουσιών, της Βουλευτικής, της Εκτελεστικής και της Δικαστικής. Εδώ υπάρχουν ακόμα Λουδοβίκοι, Αντουανέτες  και δερβίσηδες..

 Κ, Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω.   Σε αυτό το ΣΥΣΤΗΜΑ φίλε μου έξυπνε σχολιαστή. θα είσαι βλάκας εάν θέλεις ναγιάσεις…Εξοβελίζεσαι ή πας στο σπίτι σου…..

Μπερδεμένος με αυτά που συμβαίνουν κάθισα στο παγκάκι και δεν είχα καθόλου κέφια. Άσε που οι δικοί μας από πάνω έχουν νάρθουν μέρες. Εδώ που τα λέμε με τέτοια ζέστη δεν αφήνεις εύκολα τη δροσιά.

Παρακολουθούσα βαριεστημένος το ξεφόρτωμα του υγραερίου. 21, μετρημένες μία, μία πέρασαν οι τεράστιες νταλίκες. Μόνος μου, βλέπετε, μετρώ τους γλάρους και τα κότερα που περνούν. Δεν βαριέσαι, δεν ακούει κανένας…. Ποτέ δεν άκουγαν…..Κανένας δεν λέει τι πρέπει να αλλάξει… Δεν τον συμφέρει….

Παλιοκατάσταση! Μου λέει ο Δε Λαστίκ που κάθισε δίπλα μου., ξέρετε ο σταυροφόρος που έφτιαξε το Κάστρο,  – Καλά του λέω! Τόσο δούλεμα, τόσες αποκαλύψεις και να μην κουνιέται φύλλο?

Γιατί να κουνηθούν τα φύλλα αγαπητοί μου φίλοι? Οι γλάροι πάντα θα υπάρχουν. Τα αυτοκίνητα θα πηγαινοέρχονται και μάλιστα θα αυξάνονται. Η θάλασσα πότε θα αγριεύει και πότε θα ηρεμεί. Το περιπολικό του Λιμενικού θα βγαίνει ακριβώς στις επτά και πέντε . Και οι πολιτικοί μας, όλοι τους  μπλα, μπλα, μπλα θα βολεύονται!!

Γελά ο Δε Λαστίκ. Οκτακόσια τόσα χρόνια στην Ελλάδα τους έζησε. Ο Έλληνας πάντα ο ίδιος, φτιαγμένος από την μακροχρόνια υποταγή του σε ξένες φυλές μετέτρεψε την εξυπνάδα του σε πονηριά, την ευρηματικότητά του σε ανειλικρίνεια, την λιτότητα του σε απληστία και την επινοητικότητα του σε απάτη.

Παλαιο-κατάσταση όπως θα έλεγε ο αξέχαστος Γιάννης Ιωαννίδης για να επιβεβαιώσει ότι η κατάσταση έρχεται από παλιά. Ότι αυτό το ΣΥΣΤΗΜΑ είναι φτιαγμένο από την αρχή, από την εποχή του Χαριλάου Τρικούπη της δεδηλωμένης με τόση εξυπνάδα που πράγματι έχει μέσα του την πονηριά της επιβίωσης αυτών που τόφτιαξαν, δηλαδή των πολιτικών και μάλιστα με προηγμένα οπτικοακουστικά και ηλεκτρονικά συστήματα, LAB, επιδοτήσεις και προγράμματα ώστε η επιβίωση να μην έχει λιτότητα αλλά να είναι άπληστη.

Γιατί λοιπόν να κουνηθούν τα φύλλα? Γιατί να σταματήσουν να πετάνε οι γλάροι? Και γιατί οι ευρωπαίοι εισαγγελείς των Τεμπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ, των Τελωνείων με τα πατίνια να κάτσουν να γράψουν χιλιάδες σελίδες? Όλοι το ξέρουμε, όλοι το ζούμε. Ο «φραπές» και ο «χασάπης» είναι δίπλα μας, όλοι μας ενσωματωνόμαστε στο πολιτικό σύστημα των πελατειακών σχέσεων των κομμάτων και των πολιτικών που είναι δομημένο με νόμους και διατάξεις με ακρίβεια εγκληματικής οργάνωσης που θα ζήλευε ο Νονός και η Μαφία του Σικάγο!!

Λες και μπήκε στο μυαλό μου! Σκεφτόμουνα τα παλιά! Και τσακ δίπλα μου κάθισε ο αξέχαστος Κυριάκος Πατάκος, ο πλακάς του Δήμου μας του 1979!  –Δήμαρχε πάμε στον Άι Βασίλη να βγάλουμε πλάκες. Είναι ντροπή το πεζοδρόμιο στην Κάζα Ρομάνα και στο θεατράκι να είναι με χώμα! Τόσοι τουρίστες περνάνε. Αυτός με τρεις οδοκαθαριστές, το τσιμέντο με τον κουβά και με επιθεωρητή του έργου τον αείμνηστο Θεοδόση Διακογιάννη. Και είναι οι πλάκες εκεί ακόμα σφραγίδα του ελληνικού φιλότιμου και της λιτότητας….Τότε!!!

Ξέχασα τον Γιάννη. Αν θάρθει κάποια μέρα να μην ξεχάσω να τον ρωτήσω αν έχει ψηφιοποιήσει το Βήμα της Κω που ανάγλυφα και διαχρονικά θα αποδεικνύει άμεσα των λόγων το αληθές. Τις πελατειακές δομές του πολιτικού συστήματος.

Κ.Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω