Αν και ο χρόνος για τις επόμενες δημοτικές εκλογές είναι μακρύς, τρεις συμπατριώτες μας που προβληματίζονται για την πορεία της Κω, οι δύο ο Γιώργος Κυρίτσης και ο Νίκος Πουλιού με μακροσκελείς συνεντεύξεις στον φιλόξενο τοπικό μας τύπο και ο Παναγιώτης Αβρίθης με δηλώσεις  στην δημοτική τηλεόραση έδειξαν ότι η κοινωνία μας είναι ζωντανή και ότι η κακή όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας μας πορεία του νησιού τους απασχολεί και αυτό είναι ελπιδοφόρο.

Μπορεί τα τρία χρόνια μέχρι τις εκλογές να είναι πολλά. Τους παλιούς τους γνωρίζουμε και ξέρουμε πως και με ποιους κινούνται, σκέφτονται και ενεργούν.  Αλλά οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι για τους νέους υποψήφιους, που μπορεί να είναι περισσότεροι, αυτός ο χρόνος της ενεργοποίησης είναι λίγος γιατί κατά την φτωχή μας άποψη απαιτεί σοβαρότατη προετοιμασία και συγκροτημένες προτάσεις αφού η νέα πενταετία θα είναι η τελευταία που θα παγιώσει την πτωτική της πορεία ή θα αναδείξει την  οικονομική, πολιτισμική, κοινωνική και περιβαλλοντική δύναμη της. Αλλά επίσης θα είναι αυτή η πενταετία που θα απομακρύνει ολοσχερώς τους πολίτες και άρα την τεράστια χαμένη δύναμη τους από την συμμετοχή τους στα του οίκου τους.

Ο Όμιλος για την Δημοκρατία και την Αυτοδιοίκηση με συμπυκνωμένες θέσεις των έμπειρων στα δημοτικά μελών του που καταχωρήθηκαν στην ιστοσελίδα του «omilosda@gr» επεδίωξε να προσδιορίσει με σαφήνεια τις προτάσεις που αφορούν μια δημοτική αρχή ώστε να μπορέσει να αναδείξει τις αρετές του νησιού μας προς όφελος των κατοίκων του. Αυτές θα προσπαθήσω κωδικοποιήσω:

1.Οι Δήμοι έχουν απογυμνωθεί από αρμοδιότητες και πόρους και άρα κάθε μεγαλεπήβολα σχέδια και μεγάλες υποσχέσεις των υποψηφίων περί ανάπτυξης είναι λόγια του αέρα. Η τελευταία δήθεν μεταρρύθμιση του κ. Μητσοτάκη στις δημοτικές πολεοδομίες και άρα και στις πολεοδομικές εφαρμογές ήταν θανάσιμο xτύπημα στην αυτοτέλεια των Δήμων.

2.Η Δημοτική Αρχή που δεν έχει συμμάχους και συμπαραστάτες τους δημότες της είναι κεφαλή χωρίς σώμα. Για να κερδίσει τους δημότες θα πρέπει να είναι αποτελεσματική και δίκαιη στην επίλυση των καθημερινών προβλημάτων τους που είναι το πρώτο που απαιτούν οι πολίτες. (Καθαριότητα, ανακύκλωση, ύδρευση, αποχέτευση, πράσινο, σχολεία, κυκλοφοριακό, πύλες εισόδου, περιβάλλον, πολιτιστικά), Αυτή θα πρέπει να είναι η πρώτη μέριμνα της δημοτικής αρχής. Μέριμνα που για να υλοποιηθεί αφού ο Δήμος είναι κατά 100% εξαρτημένος από το κράτος, θα πρέπει να εφεύρει και να σχεδιάσει εφικτές λύσεις.

3.Οι δημότες όμως εκτός από τα καθημερινά προβλήματα επιθυμούν και μεγάλες κατακτήσεις. Έχουν όραμα. Η δημοτική αρχή θα πρέπει να επιλέξει ένα έως δύο μεγάλα έργα που θα ωφελούν την τουριστική αναβάθμιση τα οποία θα ξεκινήσει και θα τα τελειώσει στα πέντε χρόνια. Χωρίς μεγάλους στόχους που κατακτούν οι ίδιες οι κοινωνίες, η ελπίδα χάνεται, τα όνειρα πεθαίνουν και η κοινωνία παραμένει στο τέλμα. Και τέλος

4.Αλήθεια προς τους δημότες, Δικαιοσύνη για τους δημότες και Γνώση  για αυτό που θα υπηρετήσουν. Δηλαδή την αυτοδιοίκηση για την προστασία της υγείας και της περιουσίας τους. Και επειδή αυτά τα αγαθά και αυτές τις αρχές του ηγέτη δεν μπορείς να τα εμπιστευτείς σε έναν άνθρωπο θα πρέπει από τώρα ο κάθε ενδιαφερόμενος να προετοιμάσει δημόσια και με διαφάνεια την επιτελική, συλλογική ομάδα διοίκησης του Δήμου.

5.Το έλλειμμα των 2, 3, και 4 προϋποθέσεων τα τελευταία χρόνια είναι οι αιτίες που ο Δήμος μας είναι ανίσχυρος, αναξιόπιστος και υποτελής στα μικρά και μεγάλα κομματικά και οικονομικά συμφέροντα με αποτέλεσμα αυτό να αντανακλάται και στην ίδια την κοινωνία της οποίας το πολιτικό επίπεδο κρίσης και άποψης συνεχώς υποτιμάται και υποβαθμίζεται.

Αυτά όχι για τους υποψήφιους που έχουν την διάθεση να υπηρετήσουν το νησί, αλλά για τους συμπατριώτες μας που θα τους στηρίξουν και θα εναποθέσουν την τύχη του νησιού μας σε αυτούς.

 Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω ως πρόεδρος του Ομίλου. 

Στην Κώτικη συνοικία των αγγέλων, εκεί πάνω, τα μαθαίνουν όλα. Προχτές φαίνεται ότι ο Φορόζης τους είπε για την συνάντηση μας στο παγκάκι και έγινε ο χαμός.  Και τσακ κάθισε δίπλα μου ο Αντώνης.

Ήτανε λίγη φουρτούνα, ο ήλιος δεν είχε βγει ακόμα, το σκεφτόμουνα να βουτήξω ή να φύγω και ο Αντώνης Τσολάκης με πρόλαβε.  – Κάτσε δω, δεν πας πουθενά! –Ούτε θα κάμεις μπάνιο.

Ωχ λέω μέσα μου, την πάτησα! Να δεις που θα μου τα ψάλλει γιατί δεν πήρα είδηση τον αποχαιρετισμό του.

Σιγά που το κατάλαβα ρε δήμαρχε. Άλλα ήρτα να σου πω. Μας βάλατε να φτιάξουμε το ρημάδι το νοσοκομείο που ήταν όπως το άφησαν οι Ιταλοί και τελικά όλοι τρέχουν στα νοσοκομεία της Αθήνας.

Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα, ήταν και η θάλασσα φουρτουνιασμένη, μπάνιο δεν θάκανα, σηκώθηκα να φύγω γιατί ο Αντώνης ήταν αγριεμένος και θα ήμουνα εγώ πάλι ο φταίχτης για όλα τα κακά στην πόλη που αγαπούσε και.

Στα μαγικά παγκάκια που έχουν δει και έχουν ακούσει ιστορίες και ιστορίες, δίπλα στον Αντώνη κάθισαν ο Θανάσης Γεωργαλής ο αγαπημένος μας διευθυντής του Νοσοκομείου  και ο Κώστας ο Βραχνάς ο εργολάβος. Και στην άλλη πλευρά, τσακ, να και ο Μάγιστρος Δε Λαστίκ ο σταυροφόρος. 

Ανατρίχιασα! Πάει η φουρτούνα, πάνε και οι νταλίκες που περνούσαν! Τρελά πράγματα θα μου πείτε να κατέβουν από κει ψηλά και οι τρεις μαζί. Για ένα τεράστιο έργο του νοσοκομείου με υδραυλικά και σωλήνες με αέρια και με την επιμονή, την πίεση και τα παρακάλια του Θανάση, επιστρατεύτηκαν ο Αντώνης και ο Κώστας για να συμμετάσχουν και να βοηθήσουν στο πρωτόγνωρο για τον Δήμο μας έργο ανακαίνισης και επέκτασης του νοσοκομείου που ομόφωνα αποφάσισε το Δημοτικό Συμβούλιο να κατασκευάσει μιας και οι εργολάβοι δεν ήθελαν.

Ο Δε Λαστίκ σταυροφόρος που ταξίδευε με άλογο δύο ολόκληρα χρόνια να φτάσει στην Ιερουσαλήμ, που είδε και έζησε πράματα και θάματα,  γελούσε. —Τα τρελά δήμαρχε, μου είπε, δεν είναι που κατέβηκαν να σε δουν. Ο Θανάσης, ο Κώστας και ο Αντώνης μαζί με σένα και εκατοντάδες άλλους, όλοι η Κως, όπως τότε και γώ σαν σταυροφόρος που ξενιτεύτηκα για να πολεμήσω ανεμόμυλους, δεν είναι στην κατηγορία των καλών πολιτικών που είναι νάρκισσοι, αλλά των πολύ καλών πολιτικών και δημοτών που είναι για το τρελάδικο.  

Τι μου λέει ο Δε Λαστίκ σκέφτηκα, σαν νάχει δίκιο! Εδώ που τα λέμε μόνο κοινωνίες και οι εκπρόσωποι τους που είναι για το τρελάδικο αποφασίζουν και επιχειρούν  να φτιάξουν μόνοι τους νοσοκομεία, λατομεία, αποθήκες καυσίμων, ΑΝΕΜ, μαρίνες και αποχετεύσεις στη Λάμπη στην άμμο, τέσσερα μέτρα κάτω με  πασσαλομπήξεις χωρίς να υπολογίζουν κόστος και κινδύνους, φτιάχνοντας δικούς τους νόμους και κανόνες.

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Το ξέρω. Τόχα μέσα μου που δεν πήγα στον αποχαιρετισμό του και σήμερα κάθισε δίπλα μου στο παγκάκι.

Εντάξει, το ξέρω, αλλά τελευταία είναι τόσοι πολλοί. Βλέπεις, σκέφτομαι μέσα μου, ο χρόνος δεν αστειεύεται ρε Βαγγέλη, χωρίς να το πω φωναχτά για να μην μακούσει. Σίγουρα θα τον πείραζε και αυτό, αφού δεν ήταν τυχαίος. Είκοσι ολόκληρα χρόνια μαζί. Από τα 33 μου μέχρι 53.

Έπαιρνε σύνταξη τότε ο Δημήτρης  Ζαμάγιας και έμειναν στο Δήμο με τα δύο ανοιχτά απορριμματοφόρα, Μερσεντές ανοιχτά δεκάτονα, και τους οκτώ εργάτες καθαριότητας, δύο πάνω, δύο κάτω οι οδηγοί μας, ο Βαγγέλης Φορόζης και ο Λευτέρης Πουλιού.

Κάθε μέρα στο τιμόνι, για έξη μήνες, Σάββατα και Κυριακές, για να ξεκουραστούν το Χειμώνα από δύο μήνες.

Με κοιτάζει ο Βαγγέλης, όχι με παράπονο, σαν να μούλεγε: Καλά! δεν θυμάσαι τίποτα και δεν ήρθες να με αποχαιρετίσεις?

Και τσακ στο παγκάκι ήρθε σαν κινηματογραφική ταινία ο καλός άνθρωπος ο Λευτέρης Πουλιού με το ανοικτό απορριμματοφόρο του να κρέμεται με τον πίσω τροχό στον λάκκο του σκουπιδότοπου που ήταν το 1979 απέναντι από το Σαν Πάλλας και τον άγριο Βαγγέλη να ανεβαίνει πάνω, να πιάνει το τιμόνι, να βάζει το λεβιέ, να πατά το γκάζι δυνατά μαζί με τα φρένα και με μια περίτεχνη μαεστρία να το ανεβάζει πάνω.

Λες και δεν καθόμουνα στο παγκάκι! Λες και ήμουνα μπροστά μαζί με το Χρήστο Κουλούρα που τρέξαμε να μάθουμε τι γίνεται και ο ιδρώτας δεν ήταν από τη ζέστη του καλοκαιριού, αλλά από το φόβο μιας μεγάλης καταστροφής.

Με κρύο και με ζέστη ο Βαγγέλης να βάζει τις φωνές και να δίνει τον τόνο της ζωντάνιας στα συνεργεία του Δήμου που ήταν δεν ήταν οι δύο οδηγοί, οι δεκαπέντε οδοκαθαριστές, οι δύο εποχικοί καταπολέμησης των κωνοποειδών, δύο τεχνίτες, δύο εργάτες, τρεις υδραυλικοί, τρεις υδρονομείς και έξη κηπουροί, οι ημίθεοι όπως τους λέγαμε.  

Μια μικρή οικογένεια, που με σεβασμό πρέπει να θυμόμαστε, που άνοιξε το δρόμο για τα μεγάλα έργα με την επίγνωση που καθημερινά λέγαμε ότι η υπεραξία της εργασίας τους δεν πάει στους εργολάβους, αλλά επιστρέφει στους ίδιους και στο νησί μας και ανοίγει δρόμους για νέες προσλήψεις και νέα έργα.  

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω.

Δεν γίνεται να μην με επισκεφτεί ο Γιακουμής. Κάθεται στο παγκάκι και αρχίζει να με πειράζει. Βλέπεις ήταν το πειραχτήρι της μικρής παρέας του Δήμου μας, στα πρώτα βήματα μας, όταν ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε τα τεχνικά συνεργεία. Δεν υπήρχε περίπτωση να του ξεφύγει κανένας[k1] . Και εγώ τώρα το καλοκαίρι δεν γίνεται να μην τον θυμηθώ αφού κάθε πρωί για το Κάστρο περνώ μπροστά από το κτήριο της Φιλαρμονικής στη μέση του Ακταίον και της Αύρας.

Ο Δε Λαστίκ δίπλα μου πήγαινε να σκάσει. Άκουγε τον Γιακουμή να με πειράζει και δεν μπορούσε να το διανοηθεί. Κύριε συγνώμη δεν σας γνωρίζω, εγώ βρίσκομαι στον Χάντακα και σεις πολύ ψηλά, δεν μιλάνε έτσι στον Δήμαρχο του λέει.  Και ο Γιακουμής βάζει τα γέλια. Φοράς του απαντά και σταυρό στο στήθος και δεν ξέρεις ότι στον κόσμο που ζούμε εκεί ψηλά είμαστε όλοι το ίδιο και ο βασιλιάς και ο στρατιώτης.

Ρε δήμαρχε μου λέει γυρίζοντας σε μένα. Τι γίνεται στο νησί μας; Τόσο έχουν μπατταλέψει οι σημερινοί που αντί να χτίζουν γραφεία και σχολεία πάνε και νοικιάζουν και βάζουν κοντέινερ;

Το παγκάκι δεν πέρασε στιγμή και έκαμε τα μαγικά του! Ήταν εκείνο το απόγευμα στο Στέκι που ο Γιακουμής Τσεσμετζής για να με πειράξει λέει μπροστά στους εφτά τεχνίτες μας, τόσοι ήταν τότε, ρε Δήμαρχε τι τους προσέλαβες και κάθονται Δεν πάμε να χτίσουμε κανένα κτίριο! Εδώ ο εργολάβος από την Κρήτη με διό καλουπατζήδες έφτιαξε το γεφύρι του αείμνηστου Πασσανικολάκη.

Όταν περνάτε μπροστά από το κτίριο της Φιλαρμονικής να ξέρετε ότι αυτό δεν το έχτισαν οι Ιταλοί.  Ήταν ο Γιακουμής που κεντούσε μαζί με όλους τους άλλους που κατεδάφισαν το παλιό ισόγειο και το έκαμαν διώροφο με τις καμάρες του και τα μπαλκόνια του, το ίδιο και καλύτερο από των Ιταλών. Μια αρχιτεκτόνισσα, η Τζούλια,  με δύο μηχανικούς τον Λευτέρη και τον Δημήτρη, δύο μαραγκούς και πέντε τεχνίτες ήταν το πρώτο από τα δεκάδες σύγχρονα κτίρια του Δήμου μας.   

Και ο Δε Λαστίκ που για τα μάτια μιας πανέμορφης Κώτισας, της Νερατζιώς, έγινε Κώτης και έχτισε ολόκληρο Κάστρο, που το ονόμασε μάλιστα και Κάστρο της Νερατζιάς,  κουτουνούσε χαρούμενος γιατί ήξερε ότι η δημιουργία δεν έρχεται μόνη της, δεν χρειάζονται πολλοί, αλλά την αγάπη για προσφορά και την ενότητα των πολιτών με τους υπαλλήλους του Δήμου.

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω  Ο ήλιος έχει φτάσει στο μπόι και σκέφτομαι ότι ήταν λάθος που ασχολήθηκα με τον Γεωδίφη όταν αυτά που ζω στο παγκάκι είναι τα σπουδαία.

---

 [k1]