Τελικά αυτό το παγκάκι μαρέσει. Είναι ικανό να σου μεταφέρει σκέψεις που δεν θάβρισκες αλλού. Αρκεί να δεις κάτι που να σε τσιγκλήσει.

Είναι το Κάστρο? Είναι ομορφιά του δρόμου για το Λιμάνι? Αυτός ο Τέλης όταν τον έφτιαχνε για να φτάσει πιο φαρδύς στο λιμάνι κάτι ήθελε να μας πει. Είπε στον εργολάβο και έβαλαν δέστρες! Τις μετρώ μία, μία  και μάλλον θα σκουριάσουν χωρίς να χρησιμοποιηθούν. Που θα πάει σκέφτηκε, κάποιος θα βρεθεί μετά από μένα να κάμει και αυτή την πλευρά λιμάνι να δένουν οι ψαράδες μας και ναφήσουν στο παλιό τα γιωτ.

Και έτσι που περπατούσα, η θάλασσα γέμισε από ψηλό μαριδάκι. Μπορεί να ήταν και Μπιόττο. Χιλιάδες, εκατομμύρια στον αφρό της θάλασσας όλα μαζί να παίζουν ήταν η τελευταία ζωντανή εικόνα πριν καθίσω στο μαγικό παγκάκι και τσακ οι σκέψεις πήγαν αλλού.

Αλήθεια αναλογίστηκα! Θέλει πολύ μυαλό? Εδώ τα αφρόψαρα που έχουν μυαλό χρυσόψαρου και τα πιο έξυπνα ψάρια είναι οι χάνοι, πάνε όλα μαζί. Χορογραφία ολόκληρη για να αποφύγουν τον κυνηγό. Να τα φοβηθεί μπερδεύοντας τον επειδή νομίζει ότι είναι τεράστιο ψάρι. Και μεις με μυαλό Αϊνστάιν δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι μόνο με την ενότητα θα αντιμετωπίσουμε τον κυνηγό? 

Αλήθεια σκέφτομαι, πως θα ενώσεις την κοινωνία? Και ποιοι είναι αυτοί που την ενώνουν?

Η Ντίνα και ο Θεοδόσης πρέπει να πάνε και να δουν τον Δεσπότη μας μαζί! Η κοινωνική συνοχή είναι το πρώτιστο μέλημα κάθε ανθρώπου που το ξέρουν ακόμα και τα ψάρια, διαφορετικά γινόμαστε ζούγκλα και ο κυνηγός δεν αστειεύεται.

Ο Δεσπότης μας τους ζήτησε βοήθεια και στήριξη. Δεν γίνεται σε μια πλούσια κοινωνία να υπάρχουν δεκάδες οικογένειες που σηκώνουν το σταυρό του μαρτυρίου. Δεν γίνεται η Κάλυμνος να έχει και η Κως να υστερεί. Τρία οχτάωρα το εικοσιτετράωρο με το ένα 1.800 ευρώ και τα άλλα δύο να ξεχνάς αν υπάρχει ζωή! Κατάκοιτοι οι δικοί σου, να φτάνεις να παρακαλάς να τους πάρει ο Θεός. Και όταν καβατζάρεις τα 80 να εύχεσαι να σε πάρει όρθιο.

Άραγε πήραν τηλέφωνο τον Δεσπότη? Τον ρώτησαν τι θέλει? Του είπαν τι πρέπει να γίνει? Διάβασαν την αγωνιώδη έκκληση του? Διάβασαν τι λένε είκοσι παλιοί του Ομίλου? Θα περιμένουμε να μάθουμε και θα επανέλθουμε

Βαριές οι σκέψεις στο παγκάκι. Βαριά και τα τσιγάρα του φίλου του Στέργου.

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω  

Είναι αλήθεια ότι κάτι δεν μου κάθεται! Δεν ήξερα τι να κάμω και σκεφτόμουνα. Μπήκε εδώ και λίγες μέρες στο μυαλό μου. Λες? μονολογώ. Θα πάω να κάτσω στο παγκάκι του Κάστρου και ας είναι άσχημος ο καιρός και ας σταμάτησα τα μπάνια, να δω, θαρθούνε??….

Μπερδεμένα τα πράματα με τον καιρό. Θέλεις τις βροχές, αλλά δεν σαρέσουν κιόλας. Θέλεις τις κουτσομούρες και το μαριδάκι με το τσίπουρο που τα περίμενες. Έλα όμως που πρέπει να κόψεις τα τηγανιτά. Φεύγει η πολύ βαβούρα στους δρόμους, αλλά και η ησυχία σε μελαγχολεί.

Το πήρα απόφαση και κάθισα. Μουντός ο καιρός, πέντε, έξι νταλίκες και ο χρόνος δεν περνούσε. Περίμενα και δεν φαινότανε κανένας. Λες και ο Χάντακας μανταλώθηκε και δεν ανέβαινε κανένας και στον ουρανό μπήκανε φράχτες με βαριά σύννεφα και δεν κατεβαίνει κανένας.

Έβλεπα στο βάθος του μαύρου ορίζοντα τους γλάρους και αναλογιζόμουνα αν αυτά τα ζωντανά σκέφτονται το μέλλον τους. Άραγε αναρωτιούνται για το παρελθόν τους?. Σχεδιάζουν άραγε νέους δικούς τους κόσμους για τα παιδιά τους τα γλαράκια ακόμα και για τα εγγονάκια τους?.

Περνούσε η ώρα και χανόταν άδικα να νοιάζουμαι για τους γλάρους, λες και θα τους έβαζα εγώ παραπάνω μυαλό, αφού το κεφαλάκι τους είναι τόσοδα και έτσι γύρισα τις σκέψεις μου στον ψεύτικο ντουνιά.

Έρχονται οι δάσκαλοι και οι νεαρές δασκάλες να μάθουν γράμματα τα παιδιά μας και δεν βρίσκουν σπίτι. Μα κιαν βρουν είναι τόσο το νοίκι που δεν θάχουν να φάνε. Μέχρι πότε σκέφτομαι θα τους τσοντάρει ο γονιός. Άσε που η ενοικίαση είναι μόνο για τον Χειμώνα.

Μπορεί να μην ήρθαν οι παλιοί μου φίλοι και σύντροφοι του καλοκαιριού, όμως στο μαγικό παγκάκι δεν χωρούν διαπιστώσεις ή μεμψιμοιρίες. Ακόμα και για τους γλάρους παρέα που δεν σκέφτονται το αύριο το παγκάκι σε βάζει να σκεφτείς.

Στην πόλη της Κω, σκέφτομαι, μέσα στο σχέδιο πόλης πρέπει να έχουμε αφήσει από το 1990 καμιά εικοσαριά, ίσως και παραπάνω  άχτιστα δημοτικά οικόπεδα. Τί είναι  να αγοράσουμε καμιά πενηνταριά προκάτ σπιτάκια, όπως αυτά που δίνουν στους σεισμόπληκτος, που κοστίζουν δέκα, είκοσι χιλιάδες, και να τα ενοικιάζει στους δασκάλους και σε όσους άλλους έρχονται να μας υπηρετήσουν και μέχρι να βρουν σπίτι θα φύγουν και θα ρίξουν πέτρα πίσω τους.

Βαριές οι σκέψεις, βαριά και τα τσιγάρα όπως έγραψε ο φίλος μου ο Στέργος. Και ύστερα σου λένε ότι έχουμε δημογραφικό πρόβλημα και για να το λύσουμε πολύ ορθά όπως λέει ο γιατρός θα μας δίνουν  αντιμυλλεριανή ορμόνη …

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Πήρε χαμπάρι ο Δε Λαστίκ, ξέρετε εσείς ο σταυροφόρος που έχτισε το Κάστρο και ερωτεύτηκε την Κώτισα Νερατζιώ, ότι θα σταματήσω τα μπάνια και ήταν λυπημένος. Ήξερα τι θα μουλεγε και δεν τον άφησα να τα πει.

Που θα πω τον πόνο μου, μουρμουρά, αν δεν τον πω σε σένα που είσαι ο μόνος που μακούει. Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Το λένε αυτοί που κάθονται στο παγκάκι κάθε μέρα! Ένας άνθρωπος, βρε ένας άνθρωπος δεν θα βρεθεί να τα πει στους αρχηγούς! Να πει την αλήθεια! Να πει τι πρέπει να αλλάξει? Τι πρέπει να γίνει?

Ο Χρήστος δίπλα μου τον έβλεπε καλά, καλά, σκεφτικός. Ήρθα καιγώ να αποχαιρετήσω και θακούσω  κατακραυγές.

Δεν γίνεται σκέφτεσαι, συνεχίζει ο Δε Λαστίκ, να είναι όλοι βολεμένοι! Δεν γίνεται να είναι όλοι ματσωμένοι! Δεν γίνεται να ήταν η προηγούμενη γενιά καλύτερη από τη σημερινή! Εμείς τότε χωρίς βοήθεια χτίσαμε ολόκληρο Κάστρο σε ένα χρόνο και σήμερα έχουν να χτίσουν ένα σχολείο 15 ολόκληρα χρόνια! Βάζουν κοντέϊνερ! Χτίσαμε τείχη γύρω, γύρω από την πόλη και αυτοί την έχουν ξέφραγο αμπέλι! Άσε την υγεία. Προχτές πήρε ο Ντεμπουσόν το 1535 για ραντεβού και έπαθε έμφραγμα. Μισή ώρα περίμενε στο τηλέφωνο! Άσε που στο παγκάκι κάποιοι τύποι φωνάζουν πούσε Καϊσερλη. Πάλι καλά που δεν φωνάζουν και τον Αντρέα…

Ο Χρήστος ο Κουλούρας, ξέρετε εσείς, ο παλιός Γραμματέας του Δήμου δεν άντεξε και βάζει τις φωνές! —Βρε άλλαξαν οι καιροί, άλλαξαν και οι άνθρωποι.

Τσακ, το μαγικό παγκάκι άλλαξε το σκηνικό! Ο Νεντανιάχου να μιλά για τα ιερά και τα όσια της φυλής του και να δολοφονεί παιδιά και ο Χρήστος, αυτός ο δίκαιος και έντιμος υπάλληλος, να μου λέει όπως τότε ότι οι Εβραίοι ετοιμάζονται να πουλήσουν την Χάβρα για να γίνει μπαράκι! Κάμε κάτι Δήμαρχε!  Να την αγοράσουμε, να την σώσουμε και όλοι οι υπάλληλοι να τσοντάρουν και να δανείσουν λίγα από το μισθό τους, αφού τα ζητούν οι Εβραίοι ντούκου και μπροστά!!

Αλήθεια λέω μέσα μου! Εμείς αλλάξαμε και οι Εβραίοι έμειναν οι ίδιοι Ή το αντίθετο?

Ξέρω τι θα μου πουν ο Δε Λαστίκ και ο Χρήστος που τον αγαπούσαν όλοι οι υπάλληλοι!  Τους έμαθα για τα καλά στο παγκάκι. Δεν μπορώ άλλο! Είναι και το τελευταίο μπάνιο! Μπορεί η θάλασσα να είναι ζεστή, έξω όμως το αεράκι ψυχραίνει και τα σύννεφα βαραίνουν.

Και όχι τίποτε λέω!  Τα είπες!  Τάγραψες!  Συμφωνούσανε! Δεν μπορεί να είσαι αιώνιος! Από το 1995 μέχρι σήμερα τα κείμενα της Διεύθυνσης Προγραμματισμού και Ανάπτυξης είναι στα συρτάρια. Ξέρεις ότι η δύναμη είναι μόνο η ίδια η κοινωνία και κανένας άλλος. Ξέρεις ότι Σειρήνες είναι μόνο αυτοί που δεν ζουν στη Κω! Και δυστυχώς αυτοί μας κάνουν ότι θέλουνε….

Εκτός και αν!  Λοιπόν: Αυτή η κοινωνία έχει περιθώριο δύο χρόνια να αναλογιστεί, να προετοιμαστεί, να σχεδιάσει και να ανατρέψει αυτή την νοσηρή κατάσταση που εάν παγιωθεί για άλλα 5 χρόνια δεν θα υπάρχει γυρισμός.

Κώστας Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

—Βρε δήμαρχε να μην θέλει κανένας σταυροφόρος μου να υποδεχτεί την Μενδώνη!             Ρεζίλι θα γίνουμε. Ούτε ο Ντεμίλι, ούτε ο Ντεμπουσόν, ούτε ο Ντεμπουές, ούτε και ο Ντελ Καρέτο που παλιά ήτανε κολλητός τους!

Τον άκουγα και δεν μιλούσα! Πρεμούρα λέω μέσα μου τον έπιασε και θέλει να βάλει την μεγάλη στολή του Μάγιστρου και να εμφανιστεί μπροστά της. Κύριος είδε τι ρουσφέτι θα θέλει να της ζητήσει.

–Στείλε μου σε παρακαλώ κανέναν δικό σου, από κει πάνω. Και μην νομίζεις ότι δεν το ξέρω. Προχτές το άκουσα στο παγκάκι από τον Γιώργο ότι είχες ολόκληρο στράτευμα! Πάνω από χίλιους!! 

Ο Διβόλης δίπλα μου με κοίταζε και δεν μιλούσε! Τέσσερις μέρες τώρα από την μέρα που έφυγε ο Χρήστος κάθεται και δεν λέει να ανέβει πάνω.  Τους αγαπούσε όλους και τον αγαπούσαν. Πως θα τον αποχωριστούμε.  Σαν νάθελε να μου πει να πάμε στη μάντρα να δούμε πιάτο την Κω από ψηλά. Όπως τότε που από κει σχεδιάζαμε με την παρέα την Μαρίνα και το νέο στάδιο.

Έλα Χριστέ! Τον Νίκο και τον Στάθη τι τους κατέβασε και στέκονται όρθιοι!

Αμίλητος  ο Χρήστος γιατί στα είκοσι τέσσερα χρόνια σοβάτισαν με τους συντρόφους του, τον Νίκο τον Κουτσουμπάρη και τον Στάθη τον Τρουμούχη που τους κατέβασε κάτω και ήταν δίπλα του στο παγκάκι για να τον πιστέψω, πάνω από τριάντα νέα κτίρια του Δήμου. Ένα κάθε χρόνο!

Το παγκάκι, τσακ, δεν άργησε να κάμει τα μαγικά του. Άρχισαν να εναλλάσσονται οι εικόνες φωτισμένες με προβολείς, γιατί ο ήλιος δεν είχε βγει ακόμα, το στάδιο να τελειώνει σε έξι μήνες για να προλάβουμε τους Αιγαιοπελαγίτικους, την Μαρίνα, με τα λιμενικά και τα κτιριακά. σε δύο χρόνια, το τέταρτο δημοτικό δεν έκλεισε ένα, όπως και το τεράστιο ΙΚΑ σε δυόμιση.

Με βλέπει ο Δε Λαστίκ, τον βλέπω και γω και κουνά το κεφάλι του. Εμ τώρα κατάλαβα γιατί δεν θέλουν οι δικοί μου να ρθούνε στη Μενδώνη. Εμείς ολόκληρο Χάντακα και τη γέφυρα τα τελειώσαμε σε έξι μήνες και αυτοί από τον σεισμό του 2017 κάμανε οκτώ ολόκληρα χρόνια για να βάλουνε τις πέτρες που πέσανε χάμε.

Τι να πει. Την πρώτη τετραετία το εξαγγέλλουν και κάνουν εγκαίνια , τη δεύτερη κάνουν τις μελέτες και δείχνουν τους χάρτες, την  τρίτη  το θεμελιώνουν και κάνουν εγκαίνια και την τέταρτη τον τελειώνουν, αν το τελειώσουν, και κάνουν εγκαίνια. Τέσσερις τετραετίες παίρνουν τις εκλογές με τα ψέματα.

Ναι, ναι φωνάζει από το άλλο παγκάκι ο Ιλιον Δε Βιλενουά, ξέρετε σεις, ο Μάγιστρος των Ιωαννιτών Ιπποτών  που έχτισε το Κάστρο της Αντιμάχειας. —Το είδα εγώ με τα μάτια μου, κιας το ξεχάσατε εσείς. Τρεις φορές εγκαινιάσανε το Κέντρο Υγείας της Αντιμάχειας εκεί κοντά μας από το 2006 και ακόμη είναι άδειο.  

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω.