Ο πρωθυπουργός της χώρας Κυριάκος Μητσοτάκης, από το βήμα του ΟΗΕ και φυσικά υπό το βλέμμα των ισχυρών παρομοίασε την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία με την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, λέγοντας “Η Ουκρανία δεν είναι η μόνη χώρα που έχει δεχθεί εισβολή, Για 50 χρόνια ζουν σε διχοτομημένο νησί ως συνέπεια μιας παράνομης εισβολής”.

Τέτοια και τόση ιστορική απρέπεια μόνο από έναν Μητσοτάκη θα περιμέναμε.

Εμείς δεν θα ισχυριστούμε εμπλοκή των Αμερικάνων και του ΝΑΤΟ στην εισβολή στην Κύπρο. Δεν θα πούμε ότι η Χούντα που οδήγησε στην εισβολή στην Κύπρο ήταν εν γνώσει των Αμερικάνων.

Αυτό που θα πούμε είναι ότι η ηγέτιδα δύναμη του κόσμου ανέχθηκε την Χούντα. Αυτό που θα πούμε είναι ότι το ΝΑΤΟ ανέχθηκε την εισβολή στην Κύπρο. Ότι βρέθηκαν αντιμέτωποι δύο στρατοί που ανήκουν στο ΝΑΤΟ.

Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να πούμε  Το ΝΑΤΟ και οι δυνάμεις της Δύσης που υπερασπίζονται στην Ουκρανία την ελευθερία και την  δημοκρατία  των λαών με νύχια και με δόντια ανέχθηκαν και ανέχονται μέχρι σήμερα την εισβολή και την καταστροφή της Κύπρου. Την χειροκρότησαν αντί να στείλουν όπλα και να επιβάλουν κυρώσεις… 

Ναι, μοιάζουν η Κύπρος και η Ουκρανία. Έχουν και οι δύο εθνικές μειονότητες. Όμως στην Ουκρανία ο εισβολέας είναι εχθρός της Δύσης σε αντίθεση με την Κύπρο που η Τουρκία  είναι μέσα στο ΝΑΤΟ!!!

Στην Ουκρανία η ελευθερία και η δημοκρατία είναι κιτρινομπλέ και στην Κύπρο κόκκινη κύριε Μητσοτάκη. Όντως η Ελευθερία είναι Χαμαιλέοντας, το ίδιο πράγμα που αλλάζει χρώματα.. 

Και εν τέλει κ. Μητσοτάκη εάν είναι το ίδιο τότε η Ρωσία έχει κάθε δικαίωμα να αναγνωρίσει το ψευδοκράτος ή ακόμα περισσότερο να αποδεχθεί την ένωση του με την Τουρκία.

Και μάλιστα όταν μόλις πριν λίγες ημέρες στην ψεύτικη είδηση ότι ξεκινά η Ρωσία πτήσεις στο ψευδοκράτος της Κύπρου ή απάντηση της Ρωσίας ήταν πως εμμένει στις αποφάσεις του ΟΗΕ για την ενιαία Κύπρο.

Η ανθρώπινη δύναμη και η ευφυΐα στην Ελλάδα μετριέται συνήθως με την απόδοση του ατόμου στις επιχειρηματικές του ικανότητες. Τις περισσότερες φορές η ικανότητα του ανθρώπου σχετίζεται και με την συνεισφορά του ή της συζύγου. Αρκετές φορές με την συνεισφορά όλων των μελών της οικογένειας. Και σπανίως με συνεταίρους. Αλλά και αυτά όλα είναι πλασματικά αφού η ισονομία και η δικαιοσύνη απουσιάζουν και τα αποτελέσματα που φαίνονται δεν είναι και τα αληθή.

Επίσης είναι εκατοντάδες τα τοπικά παραδείγματα όπου επιχειρηματικές συνεργασίες μεταξύ συγγενών ναυάγησαν και απέτυχαν. Γνωστή δε είναι η προτροπή των παλιών. “Μικρό μικρό τ’ αλώνι σου και ναν μοναχικό σου”

Το περίεργο είναι ότι ποτέ δεν μετρήθηκε σε χρήμα η δύναμη και το αποτέλεσμα των συλλογικών δραστηριοτήτων. Μιας Κοινότητας ή ενός Δήμου.

Είναι γνωστό ότι ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα οι τοπικές κοινωνίες δεν έχουν ευθύνη, ούτε διαχειρίζονται αυτοτελώς και αυτόνομα κάποια από τις καθαρά τοπικές τους υποθέσεις, ούτε φυσικά έχουν δυνατότητες αυτοφορολογίας και αυτοελέγχου.

Αυτήν ακριβώς την τεράστια συλλογική δύναμη δημιουργίας, ούτε την μελέτησαν, ούτε ποτέ την απεδέχθησαν οι κυβερνώντες μας. Είναι τα κατάλοιπα των 500 χρόνων της Τουρκοκρατίας όπου ποτίστηκε ο λαός με τον ατομικισμό και τον ραγιαδισμό.

Αντίθετα στα ευρωπαϊκά κράτη οι καθαρά τοπικές υποθέσεις της εκπαίδευσης, της υγείας, της προστασία του περιβάλλοντος, η υγιεινή και καθαριότητα του τοπικού πληθυσμού και η εξ αυτών φορολογία έχουν μεταβιβαστεί στους Δήμους με την απλούστατη λογική “Είναι δικά σας, πάρτε τα και κτυπάτε τα στο κεφάλι σας” Και φυσικά οι τοπικές κοινωνίες όπως κάθε κοινωνία καλυτερεύει την ζωή της και δεν την καταστρέφει.

Εμείς στην Ελλάδα έχουμε τους αφεντάδες. Στο κράτος, στην Περιφέρεια, στον Δήμο. Έχουμε τους Μουχτάρηδες, τους Μπέηδες και τους Δερβίσηδες. Τους σύγχρονους σωτήρες μας!!

Έχουμε την αντιπροσωπευτική (στην ουσία μονοπρόσωπη) δημοκρατία στην οποία ομνύουν όλοι οι πολιτικοί και στην οποία άλλοι επιλέγουν για μας. Η συμμετοχική δημοκρατία είναι άγνωστη στην Ελλάδα.

Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο

Μη λες πως θάν΄ καλύτερος ο νυν από τον τέως

Πως θά ‘ναι το λυκόπουλο καλύτερο απ΄ τον λύκο.

Τότε μονάχα να χαρείς: αν θάναι ο τελευταίος. Κώστας Βάρναλης

Την ινσουλίνη την ανακάλυψε ο Φρέντερικ Μπάντινγκ πριν από έναν αιώνα και την χρησιμοποίησε για να θεραπεύσει τον διαβήτη από τον οποίο πέθαιναν και έμεναν ανάπηροι εκατομμύρια άνθρωποι.

Ο επιστήμονας αυτός θα μπορούσε να ήταν ένας από τους πλουσιότερους του κόσμου εάν κατοχύρωνε την πατέντα της ανακάλυψης του, αλλά παρότι πιέστηκε από τους συνεργάτες και τους φίλους του αυτός δώρισε την πατέντα στο πανεπιστήμιο του Τορόντο για 1 (ένα) δολάριο!!

Χαμογέλασε και τους είπε: ” Η Ινσουλίνη ανήκει σε όλο τον κόσμο! όχι σε μένα!”

Σήμερα όμως που με καμάρι εμείς εδώ αναπαριστάνουμε τον όρκο του Ιπποκράτη,  το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα είναι εδώ για να καταστρέφει αυτές τις μεγάλες στιγμές της ανθρωπότητας και αυτό ακριβώς έκανε με την ινσουλίνη.

Έναν αιώνα από την πρώτη φαρμακευτική χρήση της, το 90% της παγκόσμιας αγοράς ινσουλίνης ελέγχεται από ένα άτυπο τραστ τριών πολυεθνικών, την Eli Lilly, τη Sanofi και τη Novo Nordisk, οι οποίες κερδοσκοπούν ασύστολα με το δράμα εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη.

Στην Αμερική η τιμή της δόσης του μήνα από 20 δολάρια το 2000 έφτασε τα 300 έως και τα 1000 δολάρια! Με αποτέλεσμα χιλιάδες ασθενείς να περιορίζουν τις δόσεις ή και να μην έχουν καθόλου με όλες τις άσχημες επιπτώσεις στην υγεία τους!

Και όμως στην Καλιφόρνια της Αμερικής ο κυβερνήτης ανακοίνωσε την δημιουργία δημόσιας  βιομηχανίας παραγωγής ινσουλίνης!! Αλήθεια θα κρατήσει ή θα την φάει και αυτή το μαύρο σκοτάδι της παγκοσμιοποίησης και της “ελεύθερης αγοράς”