Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που αναζητώντας την ελευθερία ο Νικηφόρος Μανδηλαράς δολοφονήθηκε από την χούντα στα νερά της Δωδεκανήσου.

Το ίδιο και τώρα. Την ίδια ελευθερία αναζητούσαν. Τον ίδιο θάνατο βρήκαν Διαφορετικοί λαοί με την ίδια μοίρα. Γιατί η πηγή της ζωής και το νερό της ελευθερίας είναι παντού, σε όλους τους λαούς τα ίδια.

Μην αμφιβάλετε ότι θα έρθει η ώρα που θα τιμήσουν την μνήμη του Ιμπραχίμ και της Νουρντάν. Εμείς απλά με σεβασμό τους φιλοξενούμε στην γη μας.

Όπως εμείς στο πρόσωπο του Μανδηλαρά τιμούμε τους αγώνες του λαού μας για την ελευθερία την μαύρη επταετία της χούντας, έτσι και ο λαός της Τουρκίας γρήγορα θα τιμήσει στα πρόσωπα τους, τους δικούς του ίδιους αγώνες για την ελευθερία του.

Βρέθηκαν δύο άνθρωποι, ο ένας στην Ελλάδα και ο άλλος στην Β. Μακεδονία. την κατάλληλη στιγμή και φυσικά κάτω από την πίεση των μεγάλων και έδωσαν τα χέρια κερδίζοντας και οι δύο χώρες τους πολλά και κάνοντας υποχωρήσεις σε κάποια.

Ήταν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Ζόραν Ζάεβ.

Δεν έχουν περάσει λίγα χρόνια από την συμφωνία των Πρεσπών και μόλις προχθές η Β. Μακεδονία βρίσκεται μπροστά σε αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα με αποτέλεσμα να αμφισβητείται η νέα κατά πάσαν πιθανότητα εξουσία την συμφωνία και κυρίως να επιμένει στην ονομασία Μακεδονία!!!.

Αμφισβητούν την συμφωνία όπως ακριβώς συμβαίνει και στην χώρα μας με την αλλαγή της Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ από τον κ. Μητσοτάκη. Επί δύο σχεδόν χρόνια η αμφισβήτηση δεν εδραίωσε την παρουσία μας στην Β. Μακεδονία αν και το προέβλεπε η συμφωνία, αφήνοντας έτσι το πεδίο ελεύθερο στους Τούρκους.

Μια χρονική συγκυρία που την εκμεταλλεύτηκαν οι ηγέτες δύο χωρών για το καλό των λαών τους που έρχεται να κλονισθεί, γιατί οι επόμενοι δεν προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα, με αποτέλεσμα σήμερα εναγωνίως να προειδοποιούμε για την τήρηση της συμφωνίας και κυρίως να πισωγυρίζουμε στα χρόνια της ψυχρότητας των δύο λαών και ίσως και της ψευδοεθνικιστικής αντιπαλότητας.

Για να μην διαψευστεί ο στιχουργός που έλεγε ότι εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε, γέλασε…  Η ιστορία για την πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης 

Αναδημοσιεύουμε την είδηση για να προβληματιστούμε με τα παιχνίδια της παγκόσμιας σκακιέρας!

“Πριν από τρεις ημέρες, το τουρκικό Κοινοβούλιο επικύρωσε τη Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα, καθιστώντας την Τουρκία το τελευταίο κράτος-μέλος της G20 που το πράττει, αφού το καθυστερούσε επί πολλά χρόνια. 

Ωστόσο, σύμφωνα με το Politico, η επικύρωση αυτή ήρθε αφού η κυβέρνηση του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έλαβε εγγύηση οικονομικής υποστήριξης, σε συνομιλίες που είχε με τη Γαλλία, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και δύο αναπτυξιακές τράπεζες.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα του Politico –που επικαλείται δύο αξιωματούχους που γνωρίζουν καλά τη συγκεκριμένη υπόθεση– στις συνομιλίες συμμετείχαν εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών χωρών, η Διεθνής Χρηματοπιστωτική Εταιρείας της Παγκόσμιας Τράπεζας και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα. Οι δύο αξιωματούχοι δεν επιβεβαίωσαν εάν οι ίδιες κυβερνήσεις αποτελούν την πηγή της χρηματοδότησης ή εάν πρόκειται για τις τράπεζες. 

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, το Ηνωμένο Βασίλειο συμμετείχε επίσης στις συνομιλίες, αλλά δεν υπέγραψε τη συμφωνία”.

Επίσης οι τελευταίες ειδήσεις λένε ότι η Μέρκελ αυτές τις ημέρες και πριν φύγει από την Καγκελαρία επισκέφτηκε την Τουρκία για να αποχαιρετήσει τον Ερντογάν!!! Γαλλία εμείς; Γερμανία αυτοί!

Το διάγγελμα του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάϊντεν για την αποχώρηση των στρατευμάτων από το Αφγανιστάν έλεγε τα εξής:

«Υστερα από 20 χρόνια πολέμου στο Αφγανιστάν, αρνήθηκα να στείλω μιαν ακόμη γενιά παιδιών της Αμερικής να δώσουν έναν πόλεμο που έπρεπε να έχει λήξει εδώ και καιρό. Αφού πάνω από 2 τρισ. δολάρια ξοδεύτηκαν στο Αφγανιστάν –κόστος που οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Μπράουν εκτιμούν σε περισσότερο από 300 εκατομμύρια την ημέρα επί δύο δεκαετίες· ναι, ο αμερικανικός λαός θα ’πρεπε να το ακούσει αυτό: 300 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα επί δύο δεκαετίες. Ακόμη κι αν πάρουμε τον αριθμό 1 τρισ. δολάρια, όπως πολλοί υποστηρίζουν, ακόμη κι έτσι έχουμε 150 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα για δύο δεκαετίες. Και τι έχουμε χάσει, από την άποψη των ευκαιριών; Αρνήθηκα να συνεχίσω έναν πόλεμο που δεν εξυπηρετούσε πια τα ζωτικά εθνικά συμφέροντα του λαού μας».

Η ανθρωπιστική επίκληση του ανθρώπινου κόστους του πολέμου για την πρώην υπερδύναμη (2.461 νεκροί και 20.744 τραυματίες, σε σύνολο περίπου 800.000 Αμερικανών που υπηρέτησαν στο Αφγανιστάν μέσα σε μια εικοσαετία) συνδυάστηκε εκεί με το απαγορευτικό –πλέον– οικονομικό κόστος του όλου εγχειρήματος

Εκτός από 3.917 επιπλέον θανάτους Αμερικανών μισθοφόρων («εργολάβων»), η ίδια μελέτη παραθέτει επίσης τα μεγέθη της ανθρώπινης τραγωδίας που βίωσαν οι ντόπιοι κατά τη διάρκεια της εικοσαετούς αμερικανικής επέμβασης –μεγέθη που ο Αμερικανός πρόεδρος απέφυγε να μνημονεύσει στο εθνικώς ορθό διάγγελμά του: 176.000 Αφγανοί και 67.000 Πακιστανοί νεκροί, από τους οποίους οι 69.000 και 9.431, αντίστοιχα, μέλη των τοπικών κυβερνητικών δυνάμεων.

Αλήθεια, αυτό το απίστευτο κόστος σε χρήμα και αίμα έπρεπε να εξαντληθεί σε ένα ατελέσφορο πόλεμο, όταν παρόμοιο κόστος θα μπορούσε να επενδυθεί σε έργα προόδου και ειρήνης;

Αλήθεια, αυτοί οι απίστευτοι χωρίς αποτέλεσμα αριθμοί έγιναν μόνο για τους εξοπλισμούς; Έγιναν για τους δίδυμους πύργος και τον Μπι Λάντεν; Έγιναν για την παγκόσμια ειρήνη; Έγιναν για σέβονται οι Αφγανοί τις γυναίκες;

Αλήθεια, γιατί έγιναν;