Για να είσαι φιλελεύθερος κεντροδεξιός στα εξήντα σου θα πρέπει στα είκοσι σου να είσαι κομμουνιστής. Αυτά λένε οι δοξασίες και αυτό συμβαίνει στην ζωή, αφού στη νιότη σου είσαι ελεύθερος και ωραίος επαναστάτης, ενώ στο εξήντα σου έχεις του κόσμου τις υποχρεώσεις.

Η ηλικία είναι και βασικό στοιχείο του συντηρητισμού και της προοδευτικότητας. Απλά η διαφοροποίηση από το νεανικό ρίσκο της προοδευτικότητας στον σκληρό συντηρητισμό απαιτεί δεκάδες χρόνια.

Αυτήν ακριβώς την φυσιολογική μέσα σε βάθος χρόνου εξέλιξη και μετατόπιση προς τα δεξιά την ανέτρεψε η αγαπητή μας κ. Φτακλάκη όπως μαθαίνουμε από την δημοσιευμένη πολιτική διαδρομή της.

Η αγαπητή κυρία Φτακλάκη μέσα σε κοσμικά κλάσματα δευτερολέπτου έκανε την τρίπλα που μπορεί να γραφτεί και σε βιβλίο Γκίνες.

Έφυγε από τον προοδευτικό χώρο του ΠΑΣΟΚ όπου ήταν υπεύθυνη ακόμα και σε υψηλές θέσεις, πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή πιο αριστερά. αντίθετα από ότι προβλέπουν τα συνηθισμένα και εν τέλει και όχι σε βάθος χρόνου δεκαετιών που ωριμάζει τους ανθρώπους και τους κάνει συντηρητικότερους εγκαταστάθηκε στην συντηρητική Ν.Δ. του κ. Μητσοτάκη ως υποψήφια Βουλευτίνα.

Ταχύρυθμη ωρίμανση χαρακτήρα κάτω από το βάρος της ευθύνης να κυβερνηθεί η χώρα και να κρατηθεί όρθια όπως μας λέει….

Και για να είμαστε δίκαιοι. Δεν αναφερόμαστε στους ανθρώπους που ζουν και πεθαίνουν με τις ίδιες ιδεολογικές αρχές.

Διαβάσαμε το σκωπτικό δημοσίευμα του φίλου Βαγγέλη Τζόγια που μας υπενθυμίζει τους ανεκπλήρωτους μεγάλους στόχους της Κω και φυσικά ορισμένα σχόλια των ανώνυμων συμπατριωτών μας που σχετίζονται όχι με το περιεχόμενο της επιστολής, αλλά με προσωπικές κρίσεις για την προσωπικότητα και την διαδρομή του.

Φυσικά και η διαδρομή του κάθε ανθρώπου στο μικρό νησί μας είναι καθρέπτης και άρα κάθε λαθεμένη ή σκόπιμη άλλη κρίση τυγχάνει της αδιαφορίας μας, αλλά το να κρίνει ένας ανώνυμος κάποιον συμπατριώτη μας που δημόσια και επώνυμα δεν λέει απλά, αλλά γραπτά την άποψη του είναι τουλάχιστον δειλία που θα το επαναλάβουμε αδικεί και τα μέσα που τον φιλοξενούν.

Θα σταθούμε στα όσα έγραψε ο φίλος Βαγγέλης και αντί να στρέψουμε τα βέλη στον έναν ή άλλον υπεύθυνο δήμαρχο ή σύμβουλο ας σκεφτούμε ποιές είναι οι πραγματικές αιτίες που τα οράματα μας δεν γίνονται πραγματικότητα τα τελευταία χρόνια.

Ας σκεφτούμε γιατί η ίδια κοινωνία πριν από 40 χρόνια με έναν Δήμο και πέντε Κοινότητες έκτιζε σχολεία, στάδια, μαρίνες, λατομεία και δημοτικά καράβια και γιατί σήμερα αυτά δεν μπορούν να γίνουν από τον ένα Δήμο. Πως ένα κλειστό έγινε πριν από 40 χρόνια και σήμερα δεν μπορούμε να φτιάξουμε πέντε, έξι

Ας σκεφτούμε γιατί πριν από 40 χρόνια οι τότε κυβερνήσεις παραχωρούσαν τα δημόσια ακίνητα στον Δήμο και τον στήριζαν σε πρωτόγνωρες δραστηριότητες ενώ αντίθετα σήμερα του παίρνουν και την δική του ιδιοκτησία και του δημοσίου την ξεπουλούν στους ιδιώτες.

Ο φίλος Βαγγέλης δεν έχει καμιά ανάγκη να περιαυτολογήσει για τον εαυτό του, η διαδρομή του στο νησί είναι χαραγμένη. Απλά αναρωτιέται ο ίδιος τι φταίει και μια κοινωνία δημιουργική δεν μπορεί να αποκτήσει την πρώην Ανωτέρα που έκτισαν οι πρόγονοι μας.  Δεν απευθύνεται στους δημάρχους, αλλά στην κοινωνία. Σε όλους μας.

Το διαβάσαμε στον τοπικό τύπο, ευτυχώς το αντιγράψαμε, αφού άγνωστο γιατί κατέβηκε από το διαδίκτυο και αυτή την φορά δεν εκπλαγήκαμε.

Σε ένα τελευταίο δελτίο τύπου του κ. Χατζημάρκου μας λέει ότι η δική του επιλογή δεν είναι η διαρκής καταγγελία του κράτους των Αθηνών, ή της κακιάς συγκυρίας, ή των ξένων κέντρων λήψης των αποφάσεων με τα οποία χαρακτηριστικά όπως μας λέει έκαναν καριέρα τόσοι και τόσοι, (σ.σ. δηλαδή όλοι οι προηγούμενοι) ΑΛΛΆ δική του επιλογή είναι να δουλεύουν και να φτιάχνουν κάθε ημέρα!!

Και σαν παράδειγμα μας φέρνει τον Επαρχιακό δρόμο και τα φωτιστικά του!!!!

Μάλιστα προσθέτει ότι τον βρήκε σε κακό χάλι, εξαιρετικά προβληματικό, αλλά καθημερινά παραμένουν στις επάλξεις και δίνουν τον αγώνα για την αλλαγή του δρόμου σε υψηλού επιπέδου ασφαλείας δρόμο!!!! Με φωτιστικά που έχουν να γίνουν εδώ και πενήντα χρόνια!!! και που κάποιοι εξυπνάκηδες από την Κω μεμψιμοιρούν.

Ναι ρε σεις Κώοι εξυπνάκηδες, Εδώ και 9 χρόνια σας φτιάχνουμε έναν υψηλής ασφαλείας δρόμο που έχει να γίνει εδώ και 50 χρόνια και εσείς δεν βλέπετε ότι εργαζόμαστε νυχθημερόν επί 9 χρόνια για να στήσουμε τις κολώνες.

Και μια παρατήρηση αγαπητέ περιφερειάρχη μας όταν αξίζει να υποληπτόμαστε τους ανθρώπους που σε χρόνια δύσκολα προσέφεραν τον εαυτό τους και έφτιαξαν την Κω που εσείς βρήκατε. . Στον επαρχιακό του Ψαλιδίου οι βάσεις των υπό κατασκευήν για δύο χρόνια φωτιστικών, έχουν μπει στον υπό κατασκευήν από τον Δήμο ποδηλατόδρομο…..

Το διαβάσαμε και μείναμε άφωνοι. Με αυτή την κυβέρνηση σίγουρα η Κως σταδιακά θα μετατραπεί σε ένα χωριό στη μέση του πουθενά, δηλαδή της θάλασσας. Και αυτό γιατί αυτοί που σχεδιάζουν την διοίκηση δεν έχουν ζήσει σε νησί, ούτε μπορούν να καταλάβουν γιατί δεν τους νοιάζει τι σημαίνει να ζει κάποιος σε ένα νησί.

Μεταφέρουν αγαπητοί μας συμπατριώτες το διοικητικό πρωτοδικείο της Κω στη Ρόδο και το Διοικητικό Εφετείο από τη Ρόδο στον Πειραιά!! Χωρίς να σκεφτούν ότι είμαστε αποκομμένοι από στεριά και θάλασσα. Χωρίς να σκεφτούν ποιά είναι η Κως σε μέγεθος και οικονομία. Και το σπουδαιότερο χωρίς να σκεφτούν ότι η Δικαιοσύνη αφορά πρωτίστως τους αδύνατους, τους αδικημένους, που δεν έχουν χρήματα για να πηγαινοέρχονται στη Ρόδο και στην Αθήνα. (βλέπετε οι πλούσιοι δεν έχουν ανάγκη τα δικαστήρια)

Είναι μια εξέλιξη που αν περάσει και αν οι Δικηγόροι μας και οι τοπικοί μας άρχοντες το αφήσουν τότε θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι πάνε περίπατοι οι αγώνες δεκάδων χρόνια για την δημιουργία νομού στην Βόρεια Δωδεκάνησο.

Ήδη το νοσοκομείο μας το μετατρέπουν σε Κέντρο Υγείας και οι ασθενείς με τους συγγενείς τους μεταφέρονται με πλοία και αεροπλάνα στη Ρόδο και στην Αθήνα. Μάλιστα τώρα μας βάζουν και στην Κρήτη!

Δασαρχείο δεν υπάρχει! Ο πρωτογενείς τομέας είναι ο φτωχός συγγενής, αποδυναμωμένος όσο ποτέ άλλοτε. Η Αυτοδιοίκηση και οι Δήμοι μετατρέπονται σε παρακολούθημα της Περιφέρειας της Σύρου και της κυβέρνησης. Ε’ λοιπόν! Εάν αυτή την Κω θέλουμε. Εάν νομίζουμε ότι η Κως των 50 χιλιάδων μόνιμων κατοίκων και των 200 χιλιάδων τουριστικών κλινών είναι άξια για τέτοια μεταχείριση τότε και εμείς είμαστε άξιοι της μοίρας μας.