Αυτές της ημέρες στην είσοδο της πόλης κατασκευάζεται ένα έργο που ήταν αναγκαίο και είχε ως μοναδικό στόχο τις ρυθμίσεις της κυκλοφορίας για την αποφυγή ατυχημάτων. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο και η μελέτη ανατέθηκε σε συγκοινωνιολόγο ή εν πάση περιπτώσει συντάχθηκε με τις συμβουλές συγκοινωνιολόγου.
Κατά την διάρκεια της κατασκευής του επισημάνθηκαν σοβαρές παραλήψεις που αντί να διευκολύνουν την ζωή των πολιτών, την λειτουργία των επιχειρήσεων και την εύρυθμη λειτουργία των πάσης φύσεως τροχοφόρων, τα δυσκολεύουν.
Το πρώτο που έγινε αντιληπτό ήταν ο περιορισμός των χώρων στάσης και στάθμευσης όταν είναι γνωστό ότι οι περισσότερες επιχειρήσεις έφυγαν από το κέντρο εξ αιτίας του ελλείμματος τέτοιων χώρων. Το δεύτερο ήταν το στένεμα των δρόμων κυκλοφορίας αγνοώντας το πολυσύχναστο των δρόμων και τα τεράστια τροχοφόρα. Το τρίτο είναι ο ποδηλατόδρομος και η προοπτική του. Και το τέταρτο ίσως το σοβαρότερο ήταν η διαπίστωση ότι η περιοχή μέχρι και το βενζινάδικο του κ. Γρηγοριάδη είναι οικιστική περιοχή, σχέδιο πόλης, που με τις τεράστιες νησίδες που κατασκευάζονται, αποκόπτουν μεγάλες περιοχές ένθεν και ένθεν του πολυσύχναστου και πυκνοκατοικημένου δρόμου.
Από την στιγμή λοιπόν που έγιναν αντιληπτά τα προβλήματα και επισημάνθηκαν από όλους τους ενδιαφερόμενους κατοίκους, επιχειρηματίες και οδηγούς στην τοπική ηγεσία, θα έπρεπε άμεσα να σταματήσει το έργο. Αυτό απαιτεί το θάρρος της αλήθειας που σίγουρα θα εκτιμηθεί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η πολιτική αρχή έχει και την μελετητική και κατασκευαστική ευθύνη. Και έτσι πρέπει και μπορεί να γίνει τώρα.
Το δεύτερο αφορά την πολιτική ευθύνη. Όταν ένα έργο έχει έναν προϋπολογισμό σύμφωνα με τις τιμές του Υπουργείου Δημοσίων Έργων 800 χιλιάδες ευρώ και ο εργολάβος προσφέρει έκπτωση 50%, αυτόματα τίθεται πρόβλημα διαχείρισης του δημόσιου χρήματος. Εδώ μπαίνουν από το παράθυρο, νόμιμα οι υπερτιμολογήσεις, εδώ χωρούν οι υπερβάσεις, εδώ γίνονται τα κολόκουρα και συμφωνίες των εκπτώσεων.
Εδώ όμως μπαίνει και η πολιτική ευθύνη όταν αυτό το γεγονός δεν καταγγέλλεται και δεν θεραπεύεται.
Έτσι σπαταλιούνται τα χρήματα των φορολογουμένων, έτσι πτωχεύει η χώρα και εν τέλει αυτό που απομένει είναι η πολιτική ευθύνη που ξεχνιέται ή το γνωστό συγνώμη, αντί να υπάρχει και η ποινική ευθύνη.