Διαβάσαμε το δημοσίευμα του φίλου Κώστα Δράκου για τα πεζούλια της Καμάρας και την καθαίρεση τους και μας αφύπνησε.

Ο αγαπητός σε όσους τον γνωρίζουν Κώστας Δράκος είναι γνωστός για τις ευαισθησίες του. Στην τέχνη, στον άνθρωπο, στη φύση. Αυτό έδειχνε στη ζωή του, αυτό το επάγγελμα διάλεξε να υπηρετήσει.

Ε’ λοιπόν! ο αγαπητός Κώστας μάλλον δεν κατάλαβε ακόμα σε πια εποχή ζούμε.

Ζει στην εποχή όπου ο ναύτης φώναζε καλημέρα από το καφενείο του μπάρμπα Πέτρου στον καπετάνιο που ήταν στην άλλη άκρη στην ταβέρνα του Κουγιουμτζόγλου.

Ζει στην εποχή όπου τα γιασεμιά μοσχοβολούσαν σε όλες τις γειτονιές.

Ζει στην εποχή όπου οι υπαίθριες βρύσες και τα πεζούλια ήταν στάση καθημερινής ζωής.

Φίλε Κώστα μην ψάχνεις να βρεις τα πεζούλια της γειτονιάς σου. Μην ψάχνεις να βρεις τον ανθόκηπο του Δήμου με τον αείμνηστο Σβύνο. Μην ψάχνεις να ακούσεις ζεστή γνωστή καλημέρα. Μην αναρωτιέσαι που πήγαν οι τεράστιοι Ιταλικοί δρόμοι και οι πλατείας του ποδοσφαίρου.

Τα έφαγε και συνεχίζει να τα τρώει η Μαρμάγκα.

Ζούμε δυστυχώς στην εποχή του ουδέτερου, για να μην πούμε του μαύρου. Στην εποχή που ο άνθρωπος μετατρέπεται σε μηχανή και που δυστυχές οι ηγέτες μας την λαδώνουν, αντί να την αντικαταστήσουν με πεζούλια και με γιασεμιά. Και φυσικά όχι με τεχνητές ανθοστήλες….

Ποιά πεζούλια φίλε Κώστα. Σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε άνθρωπο, όπως ο Διογένης.

Κάτι δεν πάει καλά σ΄ αυτόν τον τόπο.

Ένας γίγαντας Μουσικοσυνθέτης. Και ένα μοναδικό στον κόσμο, το Ασκληπιείο του Ιπποκράτη.

Και μόνο η συνύπαρξη των δύο για δύο ώρες, ακόμα και χωρίς κόσμο, θα ήταν ιστορικό γεγονός πανελλαδικής ακτινοβολίας.

Και μόνο οι φωτογραφίες του Ξαρχάκου με φόντο την μεγαλοπρέπεια του Ασκληπιείου μας και με υπόκρουση την ανεπανάληπτη μουσική του, θα ήταν ένα σπάνιο εισιτήριο προβολής της ιστορίας μας.  Που μπροστά του η Λάρισα θα ορρωδούσε..

Και αυτό το κατάφερε ένας άνθρωπος. Ο ευαίσθητος Μανώλης Καβουκλής και το αποδέχτηκε ο Δήμος.

Που το εισιτήριο δεν θα έπρεπε να ήταν δωρεάν, αλλά 100 και 200 ευρώ για να αξιολογήσουν κάποιοι την τεράστια αξία του ιερού χώρου  παντρεμένου  με την μουσική ενός γίγαντα. Αφού ορθά το αίτημα προς τον Ξαρχάκο έγινε γι’ αυτό τον λόγο και αφού ορθά η είσοδος επετράπη από την Αρχαιολογία  σε 1000 ανθρώπους, γιατί  η εκδήλωση δεν είχε καμιά σχέση με συναυλία σε στάδιο

Και όμως. Τον στείλαμε στην αυλή ενός κτηρίου σε ένα ανενεργές ίδρυμα που οι πάνω από 1000 θα στοιβαχτούν σαν σαρδέλες επειδή κάποιοι δεν προνόησαν να πάρουν είσοδο για το Ασκληπιείο και κάποιοι άλλοι γιατί δεν θα επιτρέπονταν τα ποτά, τα σουβλάκια  και ο πασατέμπος.

Χάθηκε μια μοναδική ευκαιρία για την οποία θα έπρεπε να είχαν επιστρατευθεί δεκάδες σκηνοθέτες, ηχολήπτες , ηλεκτρολόγοι και ειδικοί των εφέ για να αποθανατίσουν ένα ιστορικό γεγονός.  

Χάθηκε γιατί νόμισαν κάποιοι, που είναι και λάτρεις και φύλακες του πολιτισμού και της τουριστικής προβολής, ότι και αυτό το γεγονός  είναι μια ακόμα συναυλία του καλοκαιριού.

Ένας π.  Βουλευτής στήθηκε έξω από το νοσοκομείο του Ιπποκράτη για την Δημοκρατία και του είπαν ότι έχει προσωπικά με κάποιον Μανούση. Ένας άλλος π. Βουλευτής και μάλιστα γιατρός, αυτός καθιστός, στήθηκε  και αυτός έξω από το νοσοκομείο του Ιπποκράτη για την υγεία  και του είπαν ότι είναι κομματικός.

Θα περάσουν χρόνια. ίσως πολλά, ίσως λίγα, αλλά σίγουρα θα έρθουν, όπου την δημοκρατία θα την προστατεύουν ανθρωποειδή και την υγεία θα την παρέχουν ρομπότ. Και τα δύο της τεχνητής νοημοσύνης.

Τότε πέστε στα παιδιά και στα εγγόνια μας να βγάλουν την φωτογραφία από το σεντούκι, εκεί που έχουμε και τις άλλες οικογενειακές φωτογραφίες, γιατί δημόσια θα απαγορεύονται, για να μάθουν ότι κάποτε υπήρχαν και κάποιοι Άνθρωποι, ούτε ανθρωποειδή, ούτε ρομπότ, που μιλούσαν για μια άλλη Δημοκρατία και για μια άλλη Υγεία….. ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ και ΔΙΚΑΙΗ…..

Φαίνεται ότι ο φίλος κ. Έπαρχος (μόνο ο τίτλος έμεινε όλα τα άλλα τα έχει ο Δικός μας) πήγε επίσκεψη στο Μαστιχάρι  και οι Μαστιχαριώτες τον καταχέριασαν για τις λακκούβες που έχει ο δρόμος από του Σταυρού το Πέραμα μέχρι το Μαστιχάρι! Δρόμος που όποιοι θυμούνται τον άνοιξε και τον ασφαλτόστρωσε ένας Κοινοτάρχης, ο Παπανικολάου,  και από τότε είναι ο ίδιος.

Τι να κάνει λοιπόν και ο καλός μας γιατρός Γιάννης? Βγάζει ένα δελτίο τύπου και διευκρινίζει στους συμπατριώτες μας που όπως λέει έχουν σύγχυση ότι αυτός ο δρόμος και κάποιοι άλλοι δεν περιλαμβάνονται στην αρμοδιότητα της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου!!

Αυτή αγαπητοί μας φίλοι είναι η κατάντια της Αυτοδιοίκησης. Εκεί κατέληξαν οι αγώνες των Παλιών Δημάρχων και Κοινοταρχών για να καταργηθεί ο κρατικός Νομάρχης και μετέπειτα και ο κρατικός Περιφερειάρχης για να λειτουργήσουν τα δύο επίπεδα Αυτοδιοίκησης με λαϊκούς εκπροσώπους που θα κατανοούσαν και θα σέβονταν ο ένας τον άλλο.

Και τι βλέπουμε σήμερα. Τον πολίτη να μην γνωρίζει που πρέπει να απευθυνθεί γιατί ο δεύτερος βαθμός Αυτοδιοίκησης δηλαδή η Περιφέρεια, αντί να κρατήσει τον ρόλο του προγραμματισμού της ανάπτυξης μετατράπηκε σε διαχειριστή των τοπικών υποθέσεων, ο δε πρώτος βαθμός δηλαδή οι Δήμοι των νησιών αντί να έχουν την διοίκηση και την διαχείριση των τοπικών υποθέσεων έχουν τελικά μετατραπεί σε απλούς οδοκαθαριστές αποκομιδής των σκουπιδιών, αφού και αυτή την αξιοποίηση των αποβλήτων (δηλαδή το χρήμα) την έχει αναλάβει η Περιφέρεια.

Στις 13 Περιφέρειες μοιράζεται όλο το χρήμα της Περιφερειακής ανάπτυξης της χώρας και οι 13 Περιφέρειες δεν το κατανέμουν στους Δήμους, μέσω του Δημοκρατικού προγραμματισμού,  αλλά το διαχειρίζονται κιόλας, δηλαδή το ξοδεύουν εκεί που θέλουν. Και άντε μερικές φορές να γίνουν και ευεργέτες των Δημάρχων.

Σε λίγο αγαπητοί μας φίλοι, πριν από τις εκλογές, ο Δικός μας Περιφερειάρχης θα μας μοιράσει κάδους σκουπιδιών για να βάζουμε τα αποφάγια μας ώστε να τα κάνουμε λίπασμα για τις αρτάνες μας, αλλά κυρίως για να μην λερώνουμε τα άλλα απόβλητα υλικά που αξιοποιούνται .

Κάδους από ένα πρόγραμμα του περιβόητου Ταμείου Ανάκαμψης (Ναι, αυτού του Ταμείου που ακόμα ψάχνουμε να βρούμε το νέο νοσοκομείο) που για τις 13 Περιφέρειες ξεπερνά τα 80 εκατομμύρια ευρώ στο σύνολο της ωφέλειας του έργου.