Ήλθε στην Κω και παρουσίασε τους 13 συμπατριώτες μας Κώους υποψήφιους του επαρχιακού ψηφοδελτίου. Τον άκουγαν και οι δεκατρείς και εμείς διαβάσαμε την ομιλία του στα μέσα ενημέρωσης.

Δεν μας ενδιαφέρουν οι μεγαλοστομίες. Άλλωστε γνωρίζουμε ότι τα μεγάλα ψέματα λέγονται ύστερα από το κυνήγι, κατά την διάρκεια του πολέμου και πριν από τις εκλογές, όπως είπε ο μεγάλος Γερμανός πολιτικός του 19ου αιώνα Όττο φον Μπίσμαρκ.

Το να βρίζεις όμως μια ολόκληρη κοινωνία που δημιούργησε την Κω στην οποία ζούμε εμείς σήμερα πάει πολύ.

“Η Περιφέρεια, μας είπε προχθές ο κ. Χατζημάρκος, πρέπει να συνεχίσει τα βήματα της ανάπτυξης που πραγματοποίησε τα τελευταία χρόνια, κατακτώντας πρωτιές και να μην γυρίσει πάλι πίσω στο παρελθόν του σκοταδιού” !!!

Τον άκουγαν δυστυχώς και οι δεκατρείς Κώοι συμπατριώτες μας και σφύριζαν αδιάφορα, λες και δεν απευθύνονταν στους ίδιους ή στους γονείς τους που τα χρόνια που πέρασαν δημιούργησαν αυτό που βρήκε στην Κω ο κ. Χατζημάρκος και δεν έβαλε ούτε μια πέτρα πάνω στην άλλη.

Ποιό σκοτάδι παρέλαβες κύριε Περιφερειάρχη πριν τα εννέα χρόνια, χρόνια των μνημονίων και των δανεικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Χρόνια που ψωμοζούν οι Δήμοι, χρόνια που η Περιφέρεια ζει με τις επιδοτήσεις των δανειστών μας?

Ποιό σκοτάδι παρέλαβες κύριε Χατζημάρκο όταν η Κως ήταν πρωτοπόρα ακόμα και από την Ρόδο στους βιολογικούς, στις Μαρίνες, στα στάδια, στα σχολεία και στα ΙΚΑ, στις διαπλατύνσεις του επαρχιακού, στις Καζέρμες και τα Κρητικά, την ΑΝΕΜ και τα Λατομεία, τα σχέδια πόλης και τις ΖΟΕ?

Ποιό σκοτάδι παρέλαβες κύριε Χατζημάρκου όταν οι δεκαετίες του 1980 και του 1990 ήταν αυτές στις οποίες ανατράπηκε η από αιώνες σύνθεση του πληθυσμού και οι φτωχοί μετανάστες, ψαράδες, γεωργοί και κτιστάδες έγιναν η μέση αστική τάξη της Κω?

Όχι κύριε Χατζημάρκο απαξιώνεις λεκτικά και φραστικά μια ολόκληρη κοινωνία και μια ολόκληρη εποχή δημιουργίας με μοναδικό σκοπό να εξυψώσεις το ανύπαρκτο έργο της δικής σου εποχής. Και αυτό οι Κώοι δεν πρόκειται να το ανεχθούν.

Κρατάμε όλοι μας ένα κινητό και ψάχνουμε να βρούμε μια είδηση, μια αγγελία, έναν φίλο να μιλήσουμε με το πληκτρολόγιο, μερικοί δουλεύουν με αυτό. Κυρίως στο καφενείο που δεν μιλά κανένας, άκρα σιωπή, ούτε μεταξύ τους!

Όμως αυτές οι εκλογές στην Κω τα άλλαξαν όλα. Τα επιφωνήματα στα καφενεία πάνε και έρχονται, οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν και τα γέλια διαδέχονται την ειρωνεία και τα σκωπτικά σχόλια.

Η γυναίκα του υποψήφιου συμβούλου απαντά στον αντίπαλο που τις έγραψε στο φέις μπουκ ότι ο άντρα της είναι αποστάτης να σταματήσει να μιλά γιατί θα του γράψει αναλόγως και το μυαλό και η γλώσσα όλων στις συζητήσεις ψάχνει να βρει τι θα του πει. Και ο αντίπαλος τις λέει ότι είναι καθαρός και ότι ο άνδρας σου άλλα έλεγε πριν από τέσσερα χρόνια!! Αλήθεια τι έλεγε? του απαντά και αυτός βγάζει ένα κατεβατό μιας ανακοίνωσης που ο άνδρας της έλεγε τα εξ αμάξης στον υποψήφιο που πάει σήμερα.

Και αρχίζει ένας καυγάς. Ένα ξεκατίνιασμα. Και οι δημοτικές εκλογές με το διαδίκτυο γίνεται πεδίο αφύπνισης των παλαιά υπνωτισμένων με το κινητό στο χέρι που τέρπονται με αυτού του είδους τις διαμάχες.

Θα μας πείτε, εσείς αγαπητοί μας φίλοι, τι περιμένατε να γίνει στις εκλογές? Θα κάθονταν οι άνθρωποι να ακούν για την κλιματική αλλαγή και για την αειφόρο ανάπτυξη?

Εδώ παρακολουθούσαν ολόκληρο αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων και αντί να τα βροντήξει κάτω και να κρατήσει την αξιοπρέπεια του στρατιώτη, αντί να ξεσηκωθούν και οι πέτρες, όλοι ψάχνονταν και ρωτούσαν, άραγε τι του βρήκαν και δεν μιλά.  

Πολλές φορές οι υπερβολές στον λόγο ή στα γραπτά γίνονται ανεκτές και είναι και θεμιτές αφού έχουν σαν σκοπό να υπερτονίσουν ένα γεγονός κυρίως για να τραβήξουν την προσοχή.

Όταν όμως αυτό που λέμε ή που δείχνουμε ξεπερνά την υπερβολή και γίνεται ψέμα τότε τα πράγματα αλλάζουν. Και αν αυτό το ψέμα είναι ακίνδυνο όπως του ψαρά ή του κυνηγού και δεν επηρεάζει κανέναν άλλον τότε γίνεται και αποδεκτό.

Όταν όμως πρόκειται για την ζωή μας και για το μέλλον των παιδιών μας τότε το ψέμα γίνεται επικίνδυνο.

Αναφερόμαστε στην πολιτική διαφήμιση του συνδυασμού του κ. Χατζημάρκου της Επαρχίας μας που βρίσκεται σε όλες τις τοπικές ηλεκτρονικές εφημερίδες, όπου οι φωτογραφίες των υποψηφίων επαρχιακών συμβούλων θέλουν να μας πείσουν ότι είναι μια ομάδα. μια drean team  όπως μας είπε προχθές και ο ίδιος ο επί κεφαλής.

ΝΑΙ, μας λένε στη διαφήμιση, είμαστε ομάδα!!

Δεν μιλάνε μεταξύ τους και μας λένε ψέματα ότι είναι ομάδα!!.

Ποτέ δεν συνεδρίασαν όλοι μαζί στο Επαρχείο και μας λένε ψέματα ότι είναι ομάδα!!.

Ποτέ δεν κάθισαν όλοι μαζί, προσκαλώντας και τους συμβούλους της μειοψηφίας, να συζητήσουν το πρόγραμμα της Περιφέρειας για την Επαρχία μας και να διεκδικήσουν από τα εκατομμύρια της Περιφέρειας ότι μας ανήκει και μας λένε ψέματα ότι είναι ομάδα!!

Δίνουν υποψηφιότητα, εκλέγονται, και αυτοί που δεν εκλέγονται ξεχνιούνται, οι δε άλλοι δεν κάθισαν ποτέ να συζητήσουν για τα προβλήματα της Επαρχίας μας, να καλέσουν τους φορείς, να συνεργαστούν με τον Δήμο, να βγάλουν συλλογικές αποφάσεις και να μας πουν ποιά πράγματα θα πρέπει να γίνουν και ποιά θα πρέπει να διεκδικήσει ο λαός που εκπροσωπούν.

Περνούν τα πενταετή προγράμματα. Περνούν τα προγράμματα των επιδοτήσεων. Έρχονται οι Ευρωπαϊκές ενισχύσεις και η κοινωνία δεν μαθαίνει από τους εκπροσώπους της ούτε λέξη τα ποσοστά που αναλογούν στην Κω. Ο Δημοκρατικός προγραμματισμός που λένε οι νόμοι είναι άγνωστος. Άλλα νησιά προχωρούν και εμείς ψάχνουμε ακόμα την λάμπες του επαρχιακού. Πότε, πότε μας πετά ο αρχηγός και ένα ξεροκόμματο.

Αυτό δεν είναι ομάδα που εκλέχτηκε για να υπηρετήσει έναν ολόκληρο λαό. Αυτό είναι ένα συνονθύλευμα που βλέπει ο καθένας τον εαυτό του  και αφήνει μια ολόκληρη κοινωνία στα χέρια ενός μάγου από τη Ρόδο!!

Ε! Αυτό το ψέμα είναι επικίνδυνο για το νησί μας και το λέμε τώρα και στους 13 νέους υποψήφιους πριν είναι αργά. Κατεβάστε αυτή την διαφήμιση γιατί διαφορετικά συμμετέχετε και εσείς σε ένα ψέμα που γνωρίζετε και που στρέφεται εναντίον του κόσμου και της πραγματικής δημοκρατίας. 

Διαβάσαμε στην φιλόξενη εφημερίδα “ΣΤΑΘΜΟΣ” και στην ηλεκτρονική εφημερίδα AegaeNews το άρθρο του αγαπητού μας δημοσιογράφου Γιάννη Κιάρη (πάντα τον διαβάζουμε) με τίτλο “Τα παράπονα σας… στην κάλπη” και δεν σας κρύβουμε ότι μείναμε στη μέση.

Αναλύει με αντικειμενικό τρόπο την κατάσταση που επικρατεί στους Δήμους και στις Περιφέρειες αυτή την προεκλογική περίοδο σε όλη την Ελλάδα και με αληθινές εικόνες παρουσιάζει την κατάσταση της Αυτοδιοίκησης στην χώρα μας.

Μια κατάσταση των πόλεων και των χωριών που δεν περιποιεί τιμή σε κανέναν και ιδιαίτερα σε όσους φιλότιμους πολίτες, που είναι χιλιάδες σε όλη την χώρα που συμμετέχουν στα ψηφοδέλτια των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Η αποτύπωση μιας κατάστασης που είναι και η ωμή πραγματικότητα. Που όμως σταματά εκεί. Δεν πάει πιο πέρα. Δεν ψάχνει τις αιτίες. Δεν εστιάζει στον στόχο. Και έτσι αδικούνται οι Δήμαρχοι και οι χιλιάδες υποψήφιοι Δήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι που κάποιοι από αυτούς, όχι όλοι, επιθυμούν ανιδιοτελώς να προσφέρουν στα κοινά και στον τόπο τους.

Και όμως, εάν κατανοήσουμε ότι οι Δήμοι αποτελούν το πρώτο ζωντανό κύτταρο ενός οργανισμού που είναι το κράτος και εάν διαπιστώνουμε ότι αυτό το κύτταρο αργοπεθαίνει, ότι δεν δουλεύει καλά, ότι δεν παράγει, δεν δημιουργεί, τότε εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε ότι αυτό το κράτος νοσεί πολύ σοβαρά.

Αυτή πρέπει να είναι η συνέχεια του άρθρου του φίλου Γιάννη. Και αυτό το καμπανάκι, για να μην πούμε η καμπάνα, σίγουρα δεν απευθύνεται ως αιτία στους χιλιάδες δημάρχους, υποψήφιους δημάρχους και συμβούλους αλλά στα κόμματα και στις κυβερνήσεις που μετέτρεψαν την αυτοδιοίκηση από ζωντανό κύτταρο δημοκρατίας που πρέπει να αναζωογονεί ολόκληρο το κράτος σε γρανάζια μιας σκουριασμένης μηχανής.

Τα κόμματα και οι κυβερνήσεις που δεν βλέπουν, ή που δεν θέλουν να δουν, ή που δεν τους αφήνουν άλλοι να δουν το αυτονόητο. Την αρρώστια των κυττάρων. Μέχρι που θα έρθει η ημέρα που δεν θα υπάρχει κράτος, ήδη βλέπουμε τα χάλια του,  αλλά πολίτες ευάλωτοι σε κάθε είδους ορέξεις, χωρίς αρχές, ήθη και ιδανικά, χωρίς διάθεση συμμετοχής στα κοινά, γιατί η κατάληξη θα είναι ο ατομικισμός και η ζούγκλα.

Ναι, αυτή είναι η αυτοδιοίκηση που περιγράφει ο αγαπητός Γιάννης Κιάρης, όμως έστω και αυτή είναι η μοναδική που μας χρειάζεται και από το δικό μας χέρι εξαρτάται η αλλαγή της.