Μπερδεμένος με αυτά που συμβαίνουν κάθισα στο παγκάκι και δεν είχα καθόλου κέφια. Άσε που οι δικοί μας από πάνω έχουν νάρθουν μέρες. Εδώ που τα λέμε με τέτοια ζέστη δεν αφήνεις εύκολα τη δροσιά.

Παρακολουθούσα βαριεστημένος το ξεφόρτωμα του υγραερίου. 21, μετρημένες μία, μία πέρασαν οι τεράστιες νταλίκες. Μόνος μου, βλέπετε, μετρώ τους γλάρους και τα κότερα που περνούν. Δεν βαριέσαι, δεν ακούει κανένας…. Ποτέ δεν άκουγαν…..Κανένας δεν λέει τι πρέπει να αλλάξει… Δεν τον συμφέρει….

Παλιοκατάσταση! Μου λέει ο Δε Λαστίκ που κάθισε δίπλα μου., ξέρετε ο σταυροφόρος που έφτιαξε το Κάστρο,  – Καλά του λέω! Τόσο δούλεμα, τόσες αποκαλύψεις και να μην κουνιέται φύλλο?

Γιατί να κουνηθούν τα φύλλα αγαπητοί μου φίλοι? Οι γλάροι πάντα θα υπάρχουν. Τα αυτοκίνητα θα πηγαινοέρχονται και μάλιστα θα αυξάνονται. Η θάλασσα πότε θα αγριεύει και πότε θα ηρεμεί. Το περιπολικό του Λιμενικού θα βγαίνει ακριβώς στις επτά και πέντε . Και οι πολιτικοί μας, όλοι τους  μπλα, μπλα, μπλα θα βολεύονται!!

Γελά ο Δε Λαστίκ. Οκτακόσια τόσα χρόνια στην Ελλάδα τους έζησε. Ο Έλληνας πάντα ο ίδιος, φτιαγμένος από την μακροχρόνια υποταγή του σε ξένες φυλές μετέτρεψε την εξυπνάδα του σε πονηριά, την ευρηματικότητά του σε ανειλικρίνεια, την λιτότητα του σε απληστία και την επινοητικότητα του σε απάτη.

Παλαιο-κατάσταση όπως θα έλεγε ο αξέχαστος Γιάννης Ιωαννίδης για να επιβεβαιώσει ότι η κατάσταση έρχεται από παλιά. Ότι αυτό το ΣΥΣΤΗΜΑ είναι φτιαγμένο από την αρχή, από την εποχή του Χαριλάου Τρικούπη της δεδηλωμένης με τόση εξυπνάδα που πράγματι έχει μέσα του την πονηριά της επιβίωσης αυτών που τόφτιαξαν, δηλαδή των πολιτικών και μάλιστα με προηγμένα οπτικοακουστικά και ηλεκτρονικά συστήματα, LAB, επιδοτήσεις και προγράμματα ώστε η επιβίωση να μην έχει λιτότητα αλλά να είναι άπληστη.

Γιατί λοιπόν να κουνηθούν τα φύλλα? Γιατί να σταματήσουν να πετάνε οι γλάροι? Και γιατί οι ευρωπαίοι εισαγγελείς των Τεμπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ, των Τελωνείων με τα πατίνια να κάτσουν να γράψουν χιλιάδες σελίδες? Όλοι το ξέρουμε, όλοι το ζούμε. Ο «φραπές» και ο «χασάπης» είναι δίπλα μας, όλοι μας ενσωματωνόμαστε στο πολιτικό σύστημα των πελατειακών σχέσεων των κομμάτων και των πολιτικών που είναι δομημένο με νόμους και διατάξεις με ακρίβεια εγκληματικής οργάνωσης που θα ζήλευε ο Νονός και η Μαφία του Σικάγο!!

Λες και μπήκε στο μυαλό μου! Σκεφτόμουνα τα παλιά! Και τσακ δίπλα μου κάθισε ο αξέχαστος Κυριάκος Πατάκος, ο πλακάς του Δήμου μας του 1979!  –Δήμαρχε πάμε στον Άι Βασίλη να βγάλουμε πλάκες. Είναι ντροπή το πεζοδρόμιο στην Κάζα Ρομάνα και στο θεατράκι να είναι με χώμα! Τόσοι τουρίστες περνάνε. Αυτός με τρεις οδοκαθαριστές, το τσιμέντο με τον κουβά και με επιθεωρητή του έργου τον αείμνηστο Θεοδόση Διακογιάννη. Και είναι οι πλάκες εκεί ακόμα σφραγίδα του ελληνικού φιλότιμου και της λιτότητας….Τότε!!!

Ξέχασα τον Γιάννη. Αν θάρθει κάποια μέρα να μην ξεχάσω να τον ρωτήσω αν έχει ψηφιοποιήσει το Βήμα της Κω που ανάγλυφα και διαχρονικά θα αποδεικνύει άμεσα των λόγων το αληθές. Τις πελατειακές δομές του πολιτικού συστήματος.

Κ.Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

Σήμερα την πάτησα. Εφτά το πρωί,  Μόλις είχα καθίσει στο παγκάκι, να ο Ανέστης να μου διηγείται στα όρθια τις δουλειές που έκανε στα δύσκολα αλλά ωραία πρώτα χρόνια της νιότης του, του αχθοφόρου στα πλοία, του εκπαιδευτή ποδηλάτων και του συνεργάτη του συγχωρεμένου Σαράντη στο άδειασμα των βόθρων.

Τι τόθελε? Που να ξέρει ότι στο παγκάκι ακούνε και οι από κάτω και οι από πάνω!! Ήταν ανάγκη να αναφέρει τον Σαράντη? Και τσακ δίπλα μου έκατσε ο Θωμάς!

Όχι, μου λέει Κώστα, δεν φταίει ο Σαράντης που ήρθα –Για άλλο πράμα μέστειλαν να μάθω οι δικοί μας από κει πάνω.

Τί’ναι ρε Δήμαρχε? Πάντα τον έλεγα Δήμαρχο τον αείμνηστο Θωμά Κορουλάκη από σεβασμό στην αγάπη του για την φτωχολογιά. Είχε εκλεγεί  Δήμαρχος το 1975 και ας ήταν πιο πριν διορισμένος από την Χούντα χωρίς να είναι χουντικός.

–Να ρε Κώστα, Εκεί πάνω γίνεται χαμός. Είναι όλοι κατενθουσιασμένοι με την συμφωνία που κάματε εδώ για το Kos Lab και μέστειλαν να μάθω λεπτομέρειες.  –Άκουσα ότι θα στέλνουμε τα φάρμακα στη Ψέριμο με ντρόουν!!

–Δήμαρχε, του λέω, όπως διάβασα και μου είπανε, αυτό το Kos Lab  είναι πιο σοβαρό.  Η εταιρεία που θα συνεργαστεί η ΚΩΑΝ, ξέρεις αυτή με το μεγάλο κτίριο, θα επικυρώσει νέες λύσεις γύρω από τα κοινά πρότυπα και πλατφόρμες με στόχο την σύνθεση νέων υπηρεσιών ή την ανακαίνιση υφιστάμενων και τη δημιουργία καινοτόμων λύσεων χρησιμοποιώντας νέες τεχνολογίες.

Με κοιτάζει καλά, καλά με γουρλωμένα μάτια, ξύνει το κεφάλι του, σκέφτεται και μου λέει:

–Δηλαδή τι να τους πω κει πάνω που περιμένουν με αγωνία να μάθουν τι θα γίνει με τα ογκώδη σκουπίδια που σταμάτησε να τα παίρνει ο Δήμος? Οι διαμαρτυρίες των δικών τους ανθρώπων απ’ εδώ κάτω φτάσανε μέχρι το Θεό και τους Αγίους…..

Είναι σοβαρό το θέμα σκέφτομαι μέσα μου! Αυτά που θα πω πρέπει να μην  θίγουν τη δημαρχία μας, αλλά και να γίνουν πιστευτά.

Άκουσε Θωμά! Οι εποχές έχουν αλλάξει. Εσύ τότε με μια απόφαση αγόρασες την λιμουζίνα, έβγαλες τα καθίσματα και την έκαμες νεκροφόρα του Δήμου για να μην πληρώνει τα μαλλιοκέφαλα της στον Σαράντη η φτωχολογιά.  Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει! Γιαυτό ενημέρωσε τους συμπατριώτες μας εκεί πάνω, ότι για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση του τεράστιου προγράμματος μαζέματος των ογκωδών σκουπιδιών απαιτούνται καινοτόμες λύσεις με την χρήση νέων τεχνολογιών!

Κατάλαβα μου λέει!! θάμπωσε η σκηνή και το πλάνο άλλαξε ως δια μαγείας. Το παγκάκι έκαμε τα μαγικά του και ζωντάνεψε το παρελθόν. Στη βενζίνη της λιμουζίνας της φτωχολογιάς ρίξανε ζάχαρη, η νεκροφόρα ξώμεινε στο δρόμο και οι τεθλιμμένοι συγγενείς την σπρώχνανε μέχρι το νεκροταφείο….

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω

  Από τότε που έφυγε ο Γιάννης Θεοφιλίδης, κάθε πρωί, κάθεται στην άκρη στο παγκάκι και δεν μιλά. Δεν γίνεται, έλεγα μέσα μου. Κάτι δεν πάει καλά.

Σήμερα ήρθα πιο νωρίς. Μόλις έβγαινε ο ήλιος πάνω από τα βουνά της Αλικαρνασσού. Τα χελιδονάκια από το Επαρχείο πετούσαν παιχνιδιάρικα και δίπλα μου ο Γιάννης αγριεμένος δεν μιλούσε. Ωχ θα τσακωθούμε πάλι….

Ήταν η ησυχία; Φύλλο δεν κουνιόταν!  Ήταν ο Χάντακας γεμάτος ψυχές που σιγόβραζε;

Το παγκάκι έκαμε πάλι τα μαγικά του! Τα πλάνα και οι εικόνες ανάκατες εναλλάσσονταν μπροστά μου όπως στο σινεμά.

Η μία εικόνα με την απέριττη και λιτή ομιλία του προέδρου του δικηγορικού συλλόγου Μανώλη Χατζηάμαλλου στην κηδεία του Γιάννη που προσδιόριζε με ακρίβεια και σαφήνεια τη δημοκρατική πορεία του και που δυστυχώς δεν δημοσιεύτηκε.

Η άλλη εικόνα με την δημοσίευση, γιατί τα γραπτά μένουν,  του «επικήδειου» του Νίκου Μανούση για τον Γιάννη, που δεν αφορούσε τον Γιάννη αλλά εκθείαζε, από το πουθενά, τον συγχωρεμένο δικό του πατέρα, σκόπιμα, παρερμηνεύοντας λόγια του Γιάννη.

Και καπάκι η εικόνα εκείνης της μέρας του 1967, την εποχή του βασιλικού πραξικοπήματος και της αποστασίας,  που δέκα Κώοι φοιτητές μαζί με τον Γιάννη, στα 19 του χρόνια, υπογράψαμε το συμβόλαιο τιμής «για την Ελευθερία και την Δημοκρατία» απέναντι στο βασιλικό πραξικόπημα και την αποστασία. Μια ιστορική εικόνα αδιάψευστος μάρτυρας για την αισχρή συκοφαντία ενός νεκρού που ο Μανούσης παρερμήνευσε σκόπιμα τη μεγαθυμία του.

Η θάλασσα ξαφνικά μέσα στα μάτια μου φουρτούνιασε! Ο Γιάννης πράγματι δεν μπορεί να μιλήσει. Οι φίλοι όμως που τον έζησαν από τότε που υπέγραψε το συμβόλαιο τιμής το 1967, μέχρι που έφυγε προχθές να το κρατά ακηλίδωτο, δεν μπορούν και δεν πρέπει να σιωπήσουν. 

Το πλάνο σταμάτησε στα χρόνια της αποστασίας και στην υπογραφή του συμβολαίου. Έκαψε δια παντός την λαθραία ταινία του Μανούση. Η θάλασσα γαλήνεψε. Το βουητό στο Χάντακα σίγησε.

Ο Γιάννης ηρέμησε γιατί γνώριζε ότι η επίσκεψη στο παγκάκι με τους ζωντανούς δεν εξαρτάται από τον χρόνο της φυσικής αναχώρησης που σβήνει την μνήμη,  ούτε από την παραχάραξη της ιστορίας, αλλά από το βάρος των πράξεων και από το ξεχωριστό αποτύπωμα του καθενός μας στη ζωή.

Τι να του κάμω! Είναι να μην το πάρει κατάκαρδα και στα σοβαρά;  Τέτοια συκοφαντία σίγουρα δε χωράει.  Άλλωστε, άλλα γράφει η απόφαση του δημοτικού συμβουλίου. Ευτυχώς που θυμήθηκα το συμβόλαιο τιμής, διαφορετικά δεν θα την γλίτωνα πάλι από τον φίλο μου.

Χαμογέλασε φεύγοντας. Οι μέρες από δω και πέρα θα πάνε καλά.  Γλυκόπιοτο θάναι μαζί του το τσίπουρο. Τόξεραν. Είχαν δει πολλά εκεί στον Χάντακα  και μας έβαλαν το τραγούδι των παιδιών από την Πάτρα να γεμίζει το σενάριο όσων, αδικημένοι, φεύγουν χωρίς καμιά υπεράσπιση αφού δεν μπορούν να μιλήσουν.

 «Όταν πεθάνω ρε κουφάλες τι να το κάνω, όταν στον τάφο μου θαρθείτε απάνω. Με τα μάτια δακρυσμένα, με τα μαύρα τα γυαλιά σας, τι καλό παιδί θα πείτε, άντε να χαθείτε……»

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω. 

Ρε τι πάθαμε, μου λέει ο Τέλης δίπλα μου στο παγκάκι του κάστρου.  Ένας σαραντάρης, άντε πενηντάρης δεν θα βρεθεί να πάει αυτό το έρμο νησί μπροστά!

Ωχ, λέω μέσα μου, αγριεμένος είναι σήμερα! Έβλεπε και απέναντι στο λιμάνι το ΣΑΟΣ του νεοδημοκράτη Μανούση και μονολογούσε… τι τους θέλεις τους εχθρούς, όταν έχεις τέτοιους φίλους….. 

Ρε Τέλη, πες καμιά ιστορία και άσε τα δύσκολα για αύριο.

Κοιτάζει τους γλάρους που πετούσαν. Βλέπει το κότερο μακριά που έφευγε.  Σκέφτεται και αρχίζει.

 Έχεις δίκιο, θαφήσω  τα δύσκολα για άλλη μέρα!    

Θαρχότανε που λες Κωστάκι στην Αθήνα πρώτη φορά ο πρόεδρος της ΕΟΚ και μαζευτήκαμε πρωθυπουργός και υπουργοί να επιλέξουμε το μέρος που θα τον πάμε για να εντυπωσιαστεί.   Βλέπεις ήταν και το μαεδί που περιμέναμε….

Είπε ο ένας να τον πάμε στην Κρήτη, ο άλλος στο Άγιο όρος, κάποιος είπε στην Αίγινα  για να μην τον κουράσουμε και πολλά άλλα και στο τέλος συμφωνήσαμε όλοι να τον πάμε στα χορευτικά της Δώρας Στράτου με τις φανταχτερές παραδοσιακές ιστορικές μας στολές!

Τον πάμε λοιπόν στο Ηρώδειο και να ο συρτός, να ο πεντοζάλης, να ο καλαματιανός, να ο πυρρίχιος και στο τέλος ο ηρωικός τσάμικος με τους τσολιάδες και τον πρωτοχορευτή να εκστασιάζεται.

Ρίγη συγκίνησης σου λέω! Γυρίζει ο υπουργός πολιτισμού κατενθουσιασμένος και τον ρωτά. Κύριε πρόεδρε σας άρεσε? Πως είδατε την παράδοση που κρατάμε αιώνες τώρα?

 Έκθαμβος ο Γερμανός επίτροπος αναφωνεί. Καταπληκτικό! Απίστευτο!!! Προηγείται είς αλλόφρων και έπονται δεκάδες παράφρονες…..

 Τον κοιτάζω, τον ξανακοιτάζω! Ρε Τέλη μίλα καλά! Αυτό είπε ο πρόεδρος της Κομισιόν?

Αυτό είπε Κωστάκι και για να μην τον ξεφωνίσουμε βάλαμε και εμείς τα γέλια…

 Πέρασε η τεράστια νταλίκα με το υγραέριο μπροστά από τα παγκάκια του κάστρου και ο Τέλης πήρε των ομματιών του χαμογελώντας με νόημα και δείχνοντας με το δάχτυλο, ξέρετε, εκείνο της Βουλής, το ΣΑΟΣ του φίλου του εφοπλιστή Μανούση,  όχι για τον πρόεδρο της Κομισιόν, αλλά για τον αλλόφρονα πρωτοχορευτή που ακόμα προηγείται σε κάθε πολιτικό πανηγύρι στα κανάλια ή στη Βουλή και εμείς ακολουθούμε…. 

Έφυγε ο Τέλης και δεν πρόλαβα να το ρωτήσω αν άφησε την εντολή για την συγγραφή των απομνημονευμάτων του που μουλεγε για τόμους ολόκληρους.

Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω από τα καλοκαιρινά παγκάκια με αγάπη.