Το παρακάτω κείμενο προέρχεται από προσωπικές απόψεις και δεν αποτελεί θέση του συνόλου της Συντακτικής μας ομάδας.

Θρησκεία. Εκκλησία. Επιστήμη.  Είναι τρεις γίγαντες του ανθρώπινου γένους που πάντα από τότε που υπήρξε ο άνθρωπος πριν από δεκάδες χιλιάδες χρόνια θα βρίσκονται αντιμέτωποι, θα συγκρούονται και η κατάληξη θα είναι πάντα να χάνει η εκκλησία όταν δεν προσαρμόζεται.

Η Θρησκεία με την μεταφυσική της ιδιότητα συνδυασμένη  κυρίως από τα φαινόμενα της φύσης και τα αγαθά της και την ζωή  των ανθρώπων και τις ανάγκες τους θα υπάρχει πάντα, τουλάχιστον έτσι φαίνεται μέχρι στιγμής, με διαφορετικές μορφές ανά τον κόσμο και πάντα στην παραπάνω βάση θεώρησης.

Η Εκκλησία είναι οι άνθρωποι και κυρίως οι οργανωμένοι εκπρόσωποι της Θρησκείας που την υπηρετούν. Οι ιερείς και οι ιέρειες. Και βρίσκεται στη μέση μεταξύ των δύο αιώνιων γιγάντων. Της Θρησκείας και της Επιστήμης.

Η μεταφυσική οντότητα των Θρησκειών δεν πρόκειται να αλλάξει. Ή πιστεύεις ή δεν πιστεύεις και μάλλον στο τέλος, στα δύσκολα πιστεύεις. Η Επιστήμη εδώ δεν χωρά. Ο άνθρωπος στην διάρκεια της εξέλιξης του εγκεφάλου του είναι ακόμα αδύναμος να αποχωριστεί το μεταφυσικό, την αόρατη δύναμη που τα πάντα βλέπει και δημιουργεί.

Ο άνθρωπος εξελίσσεται. Δεν τον βοηθά μόνο ο χρόνος, αλλά και η Επιστήμη. Σίγουρα απαιτούνται αιώνες και σίγουρα είναι νωρίς ακόμα για την Επιστήμη μέχρι να φτάσουμε στον χρόνο εκείνο που ο άνθρωπος δεν θα φοβάται, που δεν θα ελπίζει, που θα υπάρχει ειρήνη, αγάπη, συμπόνια, ισότητα, ευτυχία, πράγματα δηλαδή που ευαγγελίζονται οι Θρησκείες και γι’ αυτό παραμένουν αλώβητες και μέχρι σήμερα εδώ και 2 χιλιάδες χρόνια αναλλοίωτες. Μέχρι τότε η Θρησκεία θα είναι επίκαιρη και ισχυρή. Θα είναι η Δευτέρα Παρουσία!

Όμως οι Εκκλησία θα χάνει εάν δεν προσαρμόζεται. Γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν και σε αυτό βοηθά και η Επιστήμη που συνεχώς ερευνά και αναθεωρεί τις θέσφατα στο παρελθόν απόψεις της.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά? Γιατί από την μια υπάρχει η αγάπη και ισότητα της Θρησκείας μας. Από την άλλη βρίσκεται η Επιστήμη που πρώτα πίστευε στην ψυχική ασθένεια των ομοφυλόφιλων αδελφών μας και τους έκανε μέχρι και λοβοτομές, μετά σε ορμονικές διαταραχές και χορηγούσε φάρμακα και σήμερα ψάχνεται να βρει εάν είναι γονιδιακή προσαρμογή μεταξύ των δύο φίλων ή ξεχωριστό γονίδιο.

Να είστε σίγουροι ότι οι επιστήμονες θα το βρούνε. Ενδεχόμενα κάποτε θα μπορούν να αλλάξουν και τα γονίδια αν πρόκειται περί αυτής της άρνησης ή και αντίστροφα άλλων επιλογών.

Όμως το σημερινό πρόβλημα, όπως και οι διαμάχες τότε με τον πολιτικό γάμο και τις ταυτότητες σχετίζονται με την ανάμειξη της Εκκλησίας στα της Πολιτείας που θα διαιωνίζονται στην χώρα μας όσο δεν διαχωρίζεται το κράτος από την Εκκλησία.

Εντελώς διαφορετικό πράγμα είναι ο πολιτικός γάμος που στην ουσία είναι ισχυρό νομικά σύμφωνο συμβίωσης και άλλο ο θρησκευτικός γάμος που συνδέεται με την πίστη και τις παραδόσεις μας. Η αναγνώριση του θρησκευτικού γάμου από την Πολιτεία γίνεται κατά παραχώρηση του δικαιώματος αυτού από την Πολιτεία γεγονός που σε άλλα κράτη δεν ισχύει. Οι συνθήκες των εποχών (οι αυτοκράτορες ήταν αρχηγοί της Εκκλησίας και στα 400 χρόνια τουρκοκρατίας η Εκκλησία ως μοναδική εξουσία παρείχε την νομιμότητα του γάμου)  και η παραδόσεις μας ήταν αυτές που τον καθιέρωσαν.

 Όπως και οι υιοθεσίες, όπως και οι παρένθετες μητέρες, και τα κατεψυγμένα ωάρια, σχετίζονται με νομικά, πολιτικά, ανθρωπιστικά και υγείας θέματα που το κάθε κράτος είναι το μοναδικό αρμόδιο να καθορίζει με σκοπό να διαφυλάξει την ισότητα των ανθρώπων αλλά και την προστασία τους από κερδοσκοπικές ή άλλες μορφές εκμετάλλευσης. 

Στην ουσία η διαμάχη και η εμμονή των Ιεραρχών, δηλαδή της Εκκλησίας σε νόμους και νομικούς δεσμούς της λειτουργίας της  με την Πολιτεία την σημερινή εποχή είναι μια ευθεία αποδοχή της αδυναμίας της και των λαθών της να αναδείξουν και να περάσουν στην κοινωνία τις πανανθρώπινες αξίες της Ορθόδοξης Θρησκείας μας.  Πέρα από το ότι αγκάθι στις σχέσεις παραμένουν τα υλικά αγαθά που αφορούν περιουσίες και μισθοδοσίες…..

Η προχθεσινή απόφαση της κυβέρνησης να αφαιρέσει από τους Δήμους την αρμοδιότητα διαχείρισης των παραλιών και παράλληλα να στερήσει από τους Δήμους ένα τοπικό έσοδα, από τα ελάχιστα που τους έχουν απομείνει δεν είναι απλά ένα δείγμα των οικονομικών δυσχερειών του κράτους μας και των πιέσεων που δέχεται από τους δανειστές μας για την εξόφληση των υπέρογκων χρεών.

Δυστυχώς αυτή η απόφαση που δεν θα είναι τελευταία και ακολουθεί μια σειρά παρόμοιων αποφάσεων σε βάρος των Δήμων και της αυτοτέλειας και της αυτοδυναμίας τους,  θα έχει τραγικά αποτελέσματα για τις κοινωνίες μας οι οποίες με μεθοδικότητα, σκόπιμα, οδηγούνται στην απομύζηση τις σκέψης και την δύναμης να διαχειριστούν από μόνες τους τις τοπικές υποθέσεις και την δική τους περιουσία.

Η αφαίρεση αρμοδιοτήτων και τοπικών πόρων από τους Δήμους, στην ουσία τους ευνουχίζει από κάθε ικμάδα δημιουργικότητας, δράσεις, και συνεργασίας με τους πολίτες τους και τους οδηγεί στοχευμένα στην πλήρη εξάρτηση από τις εκάστοτε κυβερνητικές επιθυμίες και τα στενά κομματικά συμφέροντα.

Κοινωνίες που δεν αυτοδιαχειρίζονται τις κοινές τοπικές τους υποθέσεις και κυβερνήσεις και κόμματα που δεν προάγουν την ευαισθητοποίηση και την κινητοποίηση των πολιτών για όλα τα θέματα που τους ενδιαφέρουν και επηρεάζουν την ζωή τους, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια τις ίδιες τις κοινωνίες σε μαρασμό, τους πολίτες εθισμένους στην εξάρτηση χειρότερη και από αυτή των ναρκωτικών. Το μόνο που τους μένει είναι ο ατομικισμός. Να πάρουν την δόση τους.

Κοινωνίες και οι εκπρόσωποι τους στους Δήμους που δεν αντιδρούν, που δεν ακούν τον κώδωνα του κινδύνου, που δεν βλέπουν μπροστά στα μάτια τους την λεηλασία του νοικοκυριού τους θα έρθει ημέρα που θα είναι υποτελείς και υποχείριοι των αθέμιτων ορέξεων αδίστακτων καταπιεστών.

Όσο βαθαίνει ο εθισμός του να περιμένουμε από τον Περιφερειάρχη και τον υπουργό ή τον Βουλευτή να μας λύσει τα προβλήματα γιατί μας έχουν πάρει οι ίδιοι τις αρμοδιότητες και το χρήμα, τόσο ο εθισμός θα γίνεται γλυκιά ανάγκη με αδύνατη την επιστροφή σε ζωντανές και ελεύθερες από εξαρτήσεις κοινωνίες. 

Το θέμα της διάσπασης και ιδίως της αποστασίας στις παρατάξεις και στα κόμματα, ακόμα και στα κυβερνητικά κόμματα ήταν το σαράκι της πατρίδας μας. Αυτό επιχείρησε να θεραπεύσει ο αείμνηστος Ανδρέας με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1985 όταν περιόρισε τις αρμοδιότητες και την δύναμη του Προέδρου της Δημοκρατίας και ταυτόχρονα ισχυροποίηση το συγκεντρωτικό σύστημα διακυβέρνησης αναγορεύοντας σε κυρίαρχο τον πρόεδρο του κόμματος σε ένα πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα εξουσίας.

Προχθές εντελώς ξαφνικά ο κ. Μητσοτάκης άλλαξε δύο υπουργούς τον ένα του υπουργείου υγείας γιατί τα στενά οικονομικά περιθώρια του ΕΣΥ που καθορίζει μόνο ο πρωθυπουργός δεν επέτρεπαν στον Υπουργό Υγείας να ασκήσει δικές του πολιτικές και τον άλλο στο υπουργείο της Αστυνομίας υγείας γιατί τάχα μου ευθύνεται για τις παραβατικές συμπεριφορές των οπαδών και των ανηλίκων!! Κανένας δεν αντέδρασε γιατί αυτό το δικαίωμα να καθορίζει ο αρχηγός τους κόμματος τους υποψήφιους βουλευτές και να διορίζει τους υπουργούς είναι η δύναμη ελέγχου της κυβέρνησης του προερχόμενη από την συνταγματική επιταγή του 1985.

Το ίδιο συμβαίνει και στους Δήμους με αντίστοιχες νομοθετικές ρυθμίσεις. Ο Δήμαρχος είναι ο κυρίαρχος. Και ο Δήμαρχος με τις θέσεις και τους μισθούς που κατανέμει υποτίθεται ότι κρατά την παράταξη του ενεργή και ενωμένη.

Όμως η διαφορά μεταξύ κόμματος και παράταξης ή πρωθυπουργού και Δημάρχου είναι τεράστια. Ο ένας έχει απεριόριστες εξουσίες και διαχείριση χρήματος και ο άλλος είναι απένταρος και με ελάχιστες αρμοδιότητες. Όταν και οι δύο, αναλογικά σε μέγεθος, έχουν τις ίδιες υποχρεώσεις συνοχής του κόμματος ή της παράταξης και τα ίδια δικαιώματα  στην παραχώρηση δικής του εξουσίας και χρήματος στους εκλεγμένους του κόμματος ή της παράταξης. Μάλιστα η περίπτωση της τεράστιας διαφοράς αυξάνεται κατακόρυφα αφού οι βουλευτές που δεν γίνονται υπουργοί πληρώνονται ενώ οι δημοτικοί σύμβουλοι δεν πληρώνονται.

Το πρόβλημα φυσικά δεν είναι οι αμοιβές αν και σε μερικές περιπτώσεις η συνεχής απασχόληση δημιουργεί οικονομικές υποχρεώσεις και άρα απαιτήσεις ή και αντιθέσεις. Είναι η ενδεχόμενη ανυπαρξία αρχών και ιδεών που θα ομογενοποιήσουν την παράταξη και οι ελάχιστες ισάξιες σε όγκο και σε δράση αρμοδιότητες και άρα ατομικών στόχων που θα κινητοποιούν και θα αναδεικνύουν σε παρουσία και δημιουργικότητα όλους τους συμβούλους.  

Χωρίς αυτά τα δύο η επιδιωκόμενη συνοχή κινδυνεύει αφού τα λάφυρα της εξουσίας του Δήμου (όπως και κάθε εξουσίας) σε θέσεις, σε αμοιβές και σε κοινωνικό κύρος είναι ελάχιστα και η δίκαιη αναδιανομή τους σχεδόν αδύνατη.

Πριν από καιρό τους μετέτρεψαν σε μπόγια. Τις προηγούμενες ημέρες τους ανέθεσαν να μαζεύουν υποχρεωτικά τα σκουπίδια από τους επαρχιακούς δρόμους και θα τους πληρώνει η Περιφέρεια που κρατά…. το ζουμί και το χρήμα.

Σήμερα με κατευθυντήρια πρόταση (επιταγή) γραμμή προς τους Δήμους, το Υπουργείο προστασίας του πολίτη τους μετατρέπει σε παιδονόμους!!!

Τους λέει να συστήσουν Τοπικά Συμβούλια Πρόληψης της Παραβατικότητας  για να ελέγξουν και να σταματήσουν την νεανική εγκληματικότητα!

Θα πρόκειται όπως λένε, για ένα σώμα της αυτοδιοίκησης που θα δίνει το βήμα στους πολίτες και θα ενισχύει τη συμμετοχή τους, αφού η ύπαρξη τέτοιων σωμάτων με γονείς, καθηγητές, αστυνομικούς , δικηγόρους και εγκληματολόγους είναι άκρως σημαντική για την αντιμετώπιση και την πρόληψη πολλών κοινωνικών προβλημάτων!!

Την ίδια ώρα αγαπητοί μας φίλοι, αυτή η φοβερή κυβέρνηση, καταργεί τους δημοτικούς οργανισμούς και τις κοινωφελείς επιχειρήσεις, τους παίρνει την διαχείριση των αποβλήτων και των νερών στην διοίκηση των οποίων  συμμετείχαν δεκάδες πολίτες σε κάθε Δήμο.

Την ίδια ώρα καταργεί την Επιτροπή Διαβούλευσης που ήταν ένα λαϊκό όργανο έκφρασης των απόψεων της κοινωνίας μας.

Το είχαμε ξαναγράψει αγαπητοί μας φίλοι, ότι μετατρέπουν τους Δήμους από κύτταρα ανάπτυξης σε εργαλεία υποτέλειας και θεραπαινίδες των κυβερνώντων.