Ψύχρανε ο καιρός. Αρχισε να ψιχαλίζει! Ακόμα και ο ήλιος τρεμοπαίζει σαν κόκκινο καντηλάκι να βγει ή να μην βγει. Τα χελιδονάκια το πήραν απόφαση και μας αφήνουν. Το παγκάκι δεν σου κάνει γούστο.. Και ο Δε Λαστίκ σήμερα με ζακέτα και στο χέρι μια ομπρέλα!
–Τη βγάλαμε και φέτος μου ψιθυρίζει…
Σα να μούλεγε ότι ήρθε η ώρα! Να κάνουμε σούμα. Να δούμε τι και γιατί. Πως την κατσιρδίσαμε….
Γελά ειρωνικά, αυτός ο αιώνιος Έλληνας, ο συνηθισμένος, ο καθημερινός, που από έρωτα χτίζει κάστρα, ξέρετε σεις, και από πάθος γίνεται Κοεμτζής και επαναστάτης,
Γελά και με το δάχτυλο, μου δείχνει τη θάλασσα. Λάδι, που σε γαληνεύει Και η ατμόσφαιρα θολή που σε αγριεύει! Και μου λέει:
Σα βάλτος είναι! Σαν τη λίμνη Λoχ Νες με το θηρίο έτοιμο να βγει! Κολλήσαμε! ΄Ώρα να κατέβω στο Χάντακα! Δεν αξίζει…..
Και συμπληρώνει: Ας ελπίσουμε ότι του χρόνου θα είναι αλλιώτικα…
Κάτι δεν πάει καλά σκέφτομαι! Και τι δεν έχει δει στη ζωή του. Και τι δεν έχει ζήσει.
Και τώρα μου λέει ότι δεν αξίζει αυτή η ζωή…
Ποιος; Αυτός που αιώνες τώρα κάθεται στο παγκάκι και φυλλομετρά τα δευτερόλεπτα του καθενός μας που περνά αδιάφορα ή βιαστικά να προλάβει…..
Στην άκρη στο παγκάκι ο Βασίλης σιγοτραγουδά το αγαπημένο του τραγούδι «Το Δάσκαλο» του Κώστα Βίρβου και μουσική του Μαρκόπουλου.
Ο αγαπημένος φίλος Βασίλης Βουκουβαλίδης είναι διανοούμενος. Μερικές φορές έμοιαζε με αυτούς της Διαφώτισης, τον Μοντεσκιέ, που καλλιέργησαν με τις ιδέες τους το έδαφος και έριξαν το σπόρο για να φυτρώσουν τα στάχυα της Ελευθερίας, της Ισότητας και της Αδελφοσύνης που συντάραξαν συθέμελα τις ελέω Θεού Μοναρχίες!
Το δάσκαλο έψαχνε και τότε!
Λες και μούλεγε: Μη σταματάτε! Που θα πάει, θα φυτρώσουν…..
Στο μαγικό παγκάκι ο Δε Λαστίκ ζωντάνεψε! Τον ήξερε τον Βασίλη! Όλους τους ξέρει! Βλέπεις είναι μικρό το νησί και δεν του ξεφεύγει τίποτα. Και για να λέει δεν αξίζει ή να ζωντανεύει όταν ακούει για τη Διαφώτιση, σίγουρα μας έχει φωτογραφίσει.
Εφτακόσα, τόσα χρόνια, και τι δεν είδε και τι δεν έμαθε! Λες και είναι μια στιγμή! Μια φωτογραφία, η ίδια και τότε και τώρα, ο ίδιος πόνος και η ίδια αγωνία! Οι ίδιες χαρές και οι ίδιες λύπες!
Και πάντα, χωρίς να περνά μια μέρα, στη γωνία ένα σχολείο, κρυφό ή φανερό που σιγοβράζει τα όνειρα και τις ελπίδες μέχρι ο ίδιος λαός να στρώσει το τραπέζι! Τη σπίθα να κρατά άσβεστη μέχρι να αρπάξει φωτιά και να τα κάψει όλα.
Ο Δε Λαστίκ αγκαλιά με τον φίλο του τον Βασίλη ξεκίνησαν το χειμωνιάτικο ταξίδι τους, ο ένας στον Χάντακα και ο άλλος στα επουράνια, σιγοτραγουδώντας:
«Το δάσκαλο, το δάσκαλο αυτόν τον Σαρδανάπαλο να μου τον φέρετε στο στρώμα, που λέει στους χουσμεκτάρηδες, που λέει στους μεστακάρηδες ότι δικό τους είν’ το χώμα
Να σταματήσει πια να δασκαλεύει με λόγια σαν και τούτα της φωτιάς πως όποιος για το δίκιο δεν παλεύει, θα ζει και θα πεθαίνει σα ραγιάς!
Το δάσκαλο το δάσκαλο αυτόν τον Σαρδανάπαλο που κατσαπλιάδες έχει γύρω, παράδες θα γιομίσετε το στόμα αν του κλείσετε που τάζει στους κολλήγους κλήρο»!
Ο Δε Λαστίκ μας άφησε για τον Χειμώνα! Με την ελπίδα ότι το άλλο Καλοκαιράκι που θα ξανάρθει να βρίσκονται οι πολίτες στο τραπέζι της ζωής ή έστω να αβγατίσουν οι δάσκαλοι κ’οι μαθητάδες….
Κ. Καϊσερλης π. Δήμαρχος Κω