Έχουν περάσει κοντά στα τέσσερα χρόνια. όταν κάποιοι φίλοι είπαμε να φτιάξουμε ένα δίαυλο επικοινωνίας. Ο Αντώνης έδωσε το όνομα και ο Μανόλης είπε το περιεχόμενο. Όλοι συμφώνησαν. Στηρίζουμε είπαν κριτικά την Δημοτική αρχή και κρίνουμε αυστηρά την Περιφέρεια.
Πέρασαν σαν νεράκι αυτά τα χρόνια και κανένας δεν το κατάλαβε. Μιλούσαμε λες και τα έπαιρνε ο άνεμος. Μάλλον εμείς δεν καταλάβαμε ότι κάτι έχει αλλάξει.
Ότι οι Άγγλοι δεν ήρθαν τυχαία, ούτε εδώ, ούτε στην Κύπρο. Ότι ο δολοφόνος του Καποδίστρια δεν πέθανε. Ούτε κανένας δεν κατάλαβε ότι αυτός ο βράχος, η παραλία, το δένδρο έχουν μια αμύθητη αξία. Ότι τα μέσα μας, το είναι μας είναι τα ίδια εδώ και χιλιάδες χρόνια. Και ας υπάρχουν ακόμα φυλακές για τον Κολοκοτρώνη.
Χάσαμε είπε ο Μανόλης. Όχι εμείς, όχι τώρα. Το είπε και ο Σεφέρης, το είπαν και άλλοι πριν από αυτόν. Αλλά συνεχίστε μας είπε πριν φύγει. Αυτό μας άφησαν τα τραγούδια του Μεγάλου. Που θα πάει, πάνε και έρχονται τα πράγματα…
Ίσως να χρειάζεται μια ακόμα πανσέληνος για να γραφτεί ένα ποίημα. Για να βγει στο κλαρί η φωνή της αστείρευτης πηγής του αρχαίου Κιθαιρώνα.
Μας έκλεψαν την ενέργεια. Την δημιουργία. Και μας άφησαν την φτώχια μιας πεζής ζωής. Οι μεγάλοι της γης που τις ψυχές τις μετρούν με χρυσό. Και οι μικροί που αγνοούν το μεγαλείο τους.
Εμείς θα συνεχίσουμε και το 2024. Όσο πάει. Για να λέμε στην κάθε Κλάρα του φίλου Μανόλη και στον κάθε φίλο Σάκη ότι η ζωή τους και τα μέσα τους είναι πιο πολύτιμα από κάθε επιβήτορα της οικουμένης, γιατί έχουν στα κύτταρα τους, τους πανάρχαιους προγόνους μας, στην καρδιά τους ένα κυκλάμινο.
Τουλάχιστον ευχόμαστε. Ειρηνικός και ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος.