Η νίκη του Θεοδόση Νικηταρά ήταν αναμενόμενη. Όπως και η ήττα του Γιώργου Κυρίτση.
Όμως τίποτε από τα δύο δεν προοιωνίζει το μέλλον όχι μόνον αυτής της πενταετίας, αλλά και πολλών χρόνων ακόμα. Γιατί εάν σε αυτήν την πενταετία δεν μπουν στέρεες βάσεις στον Δήμο και στην Κοινωνία η πορεία της Κω δεν φαντάζει ευοίωνη.
Για να γίνει αυτό θα πρέπει να τραβηχτεί μια μονοκονδυλιά. Θα πρέπει να ξεχαστεί το παρελθόν και από τις δύο πλευρές.
Και το σπουδαιότερο θα πρέπει να ξεκαθαριστούν κάποια ουσιώδη πράγματα.
Πρώτον ο σεβασμός της διαφορετικής άποψης και δεύτερον η πλήρης και καθαρή και κυρίως αντικειμενική αποσαφήνιση ενός πενταετούς προγράμματος.
Για να γίνει αυτό θα πρέπει να υπάρξει συνεννόηση, συνεργασία, συμμετοχή και συλλογικές αποφάσεις. Αυτό δεν αφορά μόνο το δημοτικό συμβούλιο, αλλά και το Επαρχιακό και τις ίδιες της παρατάξεις υπό την ευρεία τους έννοια.
Ο χρόνος είναι πολύτιμος και σίγουρα είναι μικρός. Τα πέντε χρόνια θα περάσουν σαν νεράκι και η Κως αφενός ανήκει σε όλους και αφετέρου δεν μπορεί άλλο να περιμένει. Κανένας δεν περισσεύει. Γι’ αυτό ” Βλέπε ουν ψυχή μου μη τω ύπνω κατενεχθής ίχα μη το θανάτω παραδοθείς…..”