Μπήκαμε στην προεκλογική περίοδο. Σε ένα μήνα θα πραγματοποιηθούν οι εκλογές για την εκλογή της νέας δημοτικής αρχής του Δήμου μας που θα διαρκέσει 5 ολόκληρα χρόνια.
Δεκάδες είναι οι συμπατριώτες μας που συμμετέχουν και στα τρία ψηφοδέλτια και απ’ ότι φαίνεται η εκλογή του νέου δημάρχου σύμφωνα με τον νέο νόμο θα γίνει την πρώτη Κυριακή στις 8 Οκτωβρίου, αφού ο νικητής αναδεικνύεται με το 43% των ψήφων.
Αλλάζουν και τα ποσοστά των εκλεγμένων συμβούλων. Στους 29 δημοτικούς συμβούλους η νικήτρια παράταξη εκλέγει τους 17 και οι άλλες δύο θα εκλέξουν τους υπόλοιπους αναλογικά της δύναμης τους.
Σίγουρα η εκλογική μάχη, είναι μια μάχη της οποίας η έκβαση δεν μπορεί να προαναγγελθεί, όμως είναι μάχη μεταξύ φίλων και συγγενών. Στην ουσία είναι ένας πόλεμος λόγων από τον οποίο όμως δεν πρέπει να βγει λαβωμένο το νησί μας, η κοινωνία μας και φυσικά οι συμμετέχοντες. Η πενταετής πορεία είναι μακρά και σ’ αυτήν είναι αναγκαίοι όλοι.
Ήδη τα σχήματα είναι δεδομένα. Ότι είναι να γίνει ήδη έχει γίνει. Αυτό που μένει είναι η μάχη σπίτι με σπίτι. Οι ντουντούκες και τα παχιά λόγια κάνουν ζημιά σε αυτούς που τα χρησιμοποιούν. Η άποψη των περισσοτέρων πολιτών είναι ήδη δεδομένη.
Φυσικά και θα υπάρξουν διαφορές. Φυσικά και θα υπάρξουν αντιπαραθέσεις, αλλά όλοι μας θα πρέπει να καταλάβουμε ότι ο αντίπαλος του Δήμου είναι η κεντρική εξουσία.
Αυτή η Αθηνοκεντρική εξουσία η οποία εδώ και χρόνια έκλεψε και στέρησε την δύναμη των τοπικών κοινωνιών και των δημοτικών τους αρχών να διοικούν και να διαχειρίζονται τις τοπικές τους υποθέσεις.
Αντίπαλος τους είναι δυστυχώς και η Περιφέρεια που ενώ δημιουργήθηκε για να ξεφύγουμε από τους διορισμένους Νομάρχες έχει μετατραπεί σε μονοπρόσωπη συγκεντρωτική εξουσία, ταυτισμένη με την Κυβέρνηση, για την οποία όπως λέει ο Δήμαρχος Βάρης Βουλιαγμένης και πρόεδρος της επιτροπής Θεσμών της Κεντρικής Ένωσης Δήμων πρέπει οι Δήμαρχοι να φιλούν το δακτυλίδι του κάθε Περιφερειάρχη για να πάρουν τα ψίχουλα…
Ας ελπίσουμε ότι αυτός ο προθάλαμος του ενός μήνα θα μας οδηγήσει σε μια άλλη εποχή διαφορετική από τα προηγούμενα χρόνια, στην οποία θα πρυτανεύει η πολιτική και όχι η διαχείριση της μιζέριας μας.