Διαβάσαμε το δημοσίευμα του φίλου Κώστα Δράκου για τα πεζούλια της Καμάρας και την καθαίρεση τους και μας αφύπνησε.
Ο αγαπητός σε όσους τον γνωρίζουν Κώστας Δράκος είναι γνωστός για τις ευαισθησίες του. Στην τέχνη, στον άνθρωπο, στη φύση. Αυτό έδειχνε στη ζωή του, αυτό το επάγγελμα διάλεξε να υπηρετήσει.
Ε’ λοιπόν! ο αγαπητός Κώστας μάλλον δεν κατάλαβε ακόμα σε πια εποχή ζούμε.
Ζει στην εποχή όπου ο ναύτης φώναζε καλημέρα από το καφενείο του μπάρμπα Πέτρου στον καπετάνιο που ήταν στην άλλη άκρη στην ταβέρνα του Κουγιουμτζόγλου.
Ζει στην εποχή όπου τα γιασεμιά μοσχοβολούσαν σε όλες τις γειτονιές.
Ζει στην εποχή όπου οι υπαίθριες βρύσες και τα πεζούλια ήταν στάση καθημερινής ζωής.
Φίλε Κώστα μην ψάχνεις να βρεις τα πεζούλια της γειτονιάς σου. Μην ψάχνεις να βρεις τον ανθόκηπο του Δήμου με τον αείμνηστο Σβύνο. Μην ψάχνεις να ακούσεις ζεστή γνωστή καλημέρα. Μην αναρωτιέσαι που πήγαν οι τεράστιοι Ιταλικοί δρόμοι και οι πλατείας του ποδοσφαίρου.
Τα έφαγε και συνεχίζει να τα τρώει η Μαρμάγκα.
Ζούμε δυστυχώς στην εποχή του ουδέτερου, για να μην πούμε του μαύρου. Στην εποχή που ο άνθρωπος μετατρέπεται σε μηχανή και που δυστυχές οι ηγέτες μας την λαδώνουν, αντί να την αντικαταστήσουν με πεζούλια και με γιασεμιά. Και φυσικά όχι με τεχνητές ανθοστήλες….
Ποιά πεζούλια φίλε Κώστα. Σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε άνθρωπο, όπως ο Διογένης.