Εμείς οι μεγαλύτεροι, αλλά και οι ηλικιωμένοι έχουν την εντύπωση ότι τα νέα παιδιά των 15 και των 17 χρονών είναι περιορισμένης κρίσης και αντίληψης όπως ήταν οι ίδιες ηλικίες πριν από 40 και πενήντα χρόνια. Όταν τα παιδιά δεν μιλούσαν με τους γονείς και το διαδίκτυο ήταν άγνωστο.
Τα σημερινά λοιπόν παιδιά, κάτω από το βάρος των ειδήσεων για το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, αλλά και για την κατάντια του νοσοκομείου μας. αντέδρασαν, έκαναν κατάληψη στα σχολεία τους και με θάρρος παρευρέθηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο για να μας πουν το καταπληκτικό: “Άραγε εσείς οι μεγαλύτεροι δεν έχετε κουραστεί από αυτή την κατάσταση?’
Οι μεν ηγέτες του νησιού μας με λόγους νουθεσίας στα παιδιά και ψεύτικα λόγια για να τα κοιμίσουν, τα δε παιδιά που βλέπουν, ξέρουν και καταλαβαίνουν, να σκύβουν το κεφάλι και να φεύγουν γιατί κουράστηκαν να ακούν και να μην βλέπουν λύσεις, ρωτώντας γιατί δεν κουράζονται οι μεγάλοι!!!
Οι ηγέτες ενός νησιού και τα παιδιά, δηλαδή οι μελλοντικοί ηγέτες του. Έφυγαν από την συνεδρίαση και το μόνο που έμεινε στα παιδιά ήταν η συνέχεια της διεκδίκησης των ίδιων των δικαιωμάτων τους από κάποιες μακρινές εξουσίες γιατί αυτές οι μακρινές εξουσίες δεν ακούνε, τους κοροϊδεύουν.
Κουρασμένοι τοπικοί ηγέτες! Διεκδικήσεις της δικής τους ζωής από κάποιους μακρινούς σωτήρες! Και η νεολαία να μαθαίνει τους τρόπους για να διεκδικεί και να κερδίζει (και υπάρχουν πολλοί τρόποι με ανοικτό χέρι ή με σκυμμένο το κεφάλι) και όχι τους τρόπους για να δημιουργεί μόνη της.