Διαβάσαμε την παρέμβαση του φίλου Δημήτρη Σαράντη σε ραδιόφωνο της Ρόδου και πραγματικά δεν καταλάβαμε τίποτε.
Σίγουρα δεν διάβασε το κείμενο της πρότασης των τεσσάρων Δημάρχων, αλλά και αν το διάβασε μάλλον δεν το κατάλαβε. Γι ‘αυτό άλλωστε και τα βάζει με τους πάντες με άσχημους χαρακτηρισμούς, όπως επίσης μέμφεται και μια ολόκληρη εποχή εξ αιτίας της οποίας εκείνος σήμερα μπορεί να μιλά για το θαύμα του τουρισμού.
Σίγουρα έχουμε πολιτικές διαφορές με την Περιφέρεια. Εμείς πιστεύουμε άλλα για τον τρόπο της λειτουργίας της και τις συμπεριφορές της. Εμείς διεκδικούμε συμμετοχή στην μοιρασιά των χρημάτων και τα δικά μας να τα κάνουμε εμείς ότι θέλουμε Είναι δείγμα υγιούς δημοκρατίας και των δικαιωμάτων μας. Εσύ φίλε Δημήτρη περιμένεις τον Περιφερειάρχη να σε ελεήσει Αυτή η όμως αντιπαράθεση δεν αρμόζει στον καλό φίλο Δημήτρη ώστε να εκφράζεται με τέτοιο τρόπο.
Στο νησί της Κω δεν περισσεύει κανένας. Ούτε η συμπολίτευση, ούτε η αντιπολίτευση. Αντίθετα μέσα από την κριτική μπορεί να αναβαθμιστούν τα πάντα.
Και όταν εμείς λέμε για την Περιφέρεια ως μακρινή και ξένη σημερινή εξουσία και επιμένουμε στον δημοκρατικό προγραμματισμό ως την πεμπτουσία σεβασμού των απόψεων και της βούλησης της κοινωνίας, εννοούμε αυτό το απλό πράγμα. Ότι οι έξη σύμβουλοι που εκπροσωπούν την κοινωνία της Επαρχίας μας θα πρέπει να μιλούν μεταξύ τους, να συνεδριάζουν με τους Δήμους και τους φορείς της Επαρχίας και όλοι αυτοί μαζί να προτείνουν με δημόσιο και καθαρό λόγο τις πιστώσεις των έργων που θα πρέπει να κατανεμηθούν από την Περιφέρεια στους Δήμους για την υλοποίηση τους. Γιατί η Δωδεκάνησος φίλε Δημήτρη δεν είναι ενιαία, αλλά το κάθε νησί έχει τον δικό του πόνο.
Μόνον τότε αγαπητέ φίλε Δημήτρη θα υπάρξει δημοκρατία και θα ξυπνήσει η κοινωνία μας διεκδικώντας το δίκιο της που σήμερα εξ αιτίας κεντρικών και περιφερειακών πολιτικών χειμάζει περιμένοντας τους σωτήρες.