Διαβάσαμε το σκωπτικό δημοσίευμα του φίλου Βαγγέλη Τζόγια που μας υπενθυμίζει τους ανεκπλήρωτους μεγάλους στόχους της Κω και φυσικά ορισμένα σχόλια των ανώνυμων συμπατριωτών μας που σχετίζονται όχι με το περιεχόμενο της επιστολής, αλλά με προσωπικές κρίσεις για την προσωπικότητα και την διαδρομή του.
Φυσικά και η διαδρομή του κάθε ανθρώπου στο μικρό νησί μας είναι καθρέπτης και άρα κάθε λαθεμένη ή σκόπιμη άλλη κρίση τυγχάνει της αδιαφορίας μας, αλλά το να κρίνει ένας ανώνυμος κάποιον συμπατριώτη μας που δημόσια και επώνυμα δεν λέει απλά, αλλά γραπτά την άποψη του είναι τουλάχιστον δειλία που θα το επαναλάβουμε αδικεί και τα μέσα που τον φιλοξενούν.
Θα σταθούμε στα όσα έγραψε ο φίλος Βαγγέλης και αντί να στρέψουμε τα βέλη στον έναν ή άλλον υπεύθυνο δήμαρχο ή σύμβουλο ας σκεφτούμε ποιές είναι οι πραγματικές αιτίες που τα οράματα μας δεν γίνονται πραγματικότητα τα τελευταία χρόνια.
Ας σκεφτούμε γιατί η ίδια κοινωνία πριν από 40 χρόνια με έναν Δήμο και πέντε Κοινότητες έκτιζε σχολεία, στάδια, μαρίνες, λατομεία και δημοτικά καράβια και γιατί σήμερα αυτά δεν μπορούν να γίνουν από τον ένα Δήμο. Πως ένα κλειστό έγινε πριν από 40 χρόνια και σήμερα δεν μπορούμε να φτιάξουμε πέντε, έξι
Ας σκεφτούμε γιατί πριν από 40 χρόνια οι τότε κυβερνήσεις παραχωρούσαν τα δημόσια ακίνητα στον Δήμο και τον στήριζαν σε πρωτόγνωρες δραστηριότητες ενώ αντίθετα σήμερα του παίρνουν και την δική του ιδιοκτησία και του δημοσίου την ξεπουλούν στους ιδιώτες.
Ο φίλος Βαγγέλης δεν έχει καμιά ανάγκη να περιαυτολογήσει για τον εαυτό του, η διαδρομή του στο νησί είναι χαραγμένη. Απλά αναρωτιέται ο ίδιος τι φταίει και μια κοινωνία δημιουργική δεν μπορεί να αποκτήσει την πρώην Ανωτέρα που έκτισαν οι πρόγονοι μας. Δεν απευθύνεται στους δημάρχους, αλλά στην κοινωνία. Σε όλους μας.