Είκοσι χιλιάδες νέοι στο γήπεδο του Πανιωνίου με υψωμένες τις γροθιές τραγουδούσαν μαζί με τον Νο 1 Χιπ Ροπερ ΛΕΞ τα τραγούδια που αγνοούνται από όλα τα μουσικά ραδιόφωνα της Αθήνας.
“Τι νάναι ο θάνατος αγόρι μου μπροστά στη ντροπή / Ακούω το τάβλι των ανέργων, την φωνή των παιδιών / Τα καταπιεσμένα βογγητά των νοικοκυριών / Έχω για θέα μια εκκλησία και τις ουρές των πιστών / Και ιδρώνω για ν’ αρπάξω την πηγή των κακών”
Χαμός στο γήπεδο του Πανιωνίου. Δεν παίζει κανένας τα τραγούδια του αλλά και τι έγινε; Το κοινό, οι νέοι, ξέρουν να ανακαλύπτουν όσα τους ενδιαφέρουν. Κι εμείς οι μεγαλύτεροι ζούμε σε έναν άλλον κόσμο.
«Δίχως φράγκα, με δικαίωμα στο όνειρο όπως όλοι τους / Φιλόδοξα φτωχόπαιδα που παίζουνε τον κώλο τους / Θες να μάθεις ποιος είμαι; τράβα ρώτα τους / Ο ένας μες στους τόσους που εξιστορεί το story τους»
Καθαρά πρόσωπα και βλέμματα….. Το κάτι άλλο που θυμίζει άλλες εποχές.
«Στο ισόγειο ο φοιτητής ακούει ωραία μουσική / Μιλάει τη γλώσσα των μπλεγμένων μα φοβάται πολύ / Μου λέει γάμησε τους rappers, μίλα για τη ζωή / Όροφο προς όροφο, γραμμή προς γραμμή / Ωραία, ρευματοκλοπές, υποτροπές, λογαριασμοί / Ανεργία, αφραγκία, μπάτσοι, Χρυσή Αυγή / Μεροκάματα του τρόμου, εξώσεις, πλειστηριασμοί».
Θυμίζει άλλες εποχές. Εποχές της αλήθειας. Της ξενιτιάς. Του πόνου. Της αντίστασης. Της φτώχειας. Της Δικτατορίας. Των μπουάτ. Του Ελύτη και του Γκάτσου…… Της ελπίδας…..