Τον Κυρίτση τον γνωρίσαμε. Για εννέα χρόνια τα έργα που έκανε ήταν οι τρεις πλατείες, η μία της μοσχαροκεφαλής στην είσοδο, η άλλη στο Κως με το καράβι που αρμενίσει και η τρίτη στην Πιάτσα Ροτόντα που ευτυχώς εκεί δεν πρόλαβε να βάλει το γλυπτό του αυτοκράτορα για εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ! Δεν λέμε για τους ποδηλατοδρόμους γιατί εκεί υπάρχει θέμα.
Η ελπίδα μας μετά την καταχνιά της εκδικητικότητας και της κομπορρημοσύνης ήταν η παράταξη του κ. Νικηταρά. Της σύμπραξης των δύο μεγάλων κομμάτων.
Έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια και μόλις προχθές φάνηκε στον ορίζοντα μία μικρή ηλιαχτίδα σε ένα βαριά συννεφιασμένο ορίζοντα. Είναι η μόνη και τελευταία ελπίδα μας να σώσουμε ότι έχει απομείνει.
Αυτοί που αποκρύπτουν τι θα συμβεί στο μεσοπρόθεσμο μέλλον δεν έχουν άγνοια, αλλά θα είναι συνένοχοι.
Όσοι πιστεύουν ότι στην Κω θα συνεχίσουν να υπάρχουν δεκαπέντε επιχειρήσεις μεταφορών όταν ήδη στήνεται η Αμαζον, ότι το ΚΤΕΛ ή τα ΤΑΧΙ θα συνεχίσουν να υπάρχουν επ’ άπειρο και ότι οι Γιατροί και οι Δικηγόροι θα αντισταθούν στις συμπράξεις ιδιωτικών μεγαθηρίων και ότι αν δεν αντιδράσουν, κάποια στιγμή θα γίνουν, αν γίνουν, υπάλληλοι των χιλίων ευρώ.
Η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού των πολλών, μετατρέπεται σταδιακά σε μονοπώλιο ελάχιστων ανώνυμων πολυεθνικών κεφαλαίων που πέραν του τουρισμού θα ισοπεδώσει και θα κατασπαράξει και όλα τα άλλα επαγγέλματα! Την ιδιωτική και την δημόσια γη και το φυσικό περιβάλλον.
Εάν δεν ξυστούμε, έστω και τώρα, μόνοι μας, μην περιμένουμε να μας ξύσουν οι ύαινες. Οι κάτοικοι της Κω τώρα θα πρέπει να μιλήσουν. Τώρα θα πρέπει να διεκδικήσουν.
Και η μόνη ελπίδα μας είμαστε εμείς οι ίδιοι με το μοναδικό εργαλείο που διαθέτουμε, που είναι ο Δήμος και η συγκεκριμένη δημοτική αρχή. Οφείλουμε όλοι να αφυπνιστούμε.