Χθες στην Μητρόπολη Αθηνών έγινε ο γάμος του γιού του έκπτωτου βασιλιά Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ Φίλιππου με την πρέπουσα βασιλική μεγαλοπρέπεια αν και οι κορώνες τους βρίσκονται στα αζήτητα.
Όταν έφευγαν από το Τατόι, το βασιλικό αγρόκτημα, οι δεκάδες νταλίκες γεμάτες με την αμύθητη περιουσία της βασιλικής οικογένειας, κλέβοντας στην ουσία την περιουσία και την ιστορία του ελληνικού λαού, κανένας δεν φαντάζονταν ότι θα είχαν το θράσος να ξαναγυρίσουν σε έναν τόπο που τον κατέστρεψαν και να δείξουν σε ένα λαό που τον εξευτέλισαν, την ανθρώπινη μικρότητα τους, την χλιδή από τα χρυσά κουτάλια που πήραν μαζί τους όταν έφυγαν.
Και ο λαός, αντί για μια ακόμα φορά να τους γιουχάρει, έκλεισε το βιβλίο της ιστορίας και τις σελίδες της προδοσίας και των δακρύων του, όντας ευκολόπιστος και μεγαλόψυχος κι’ ας του έκλεψαν δεκάδες φορές την εθνική τιμή και την δημοκρατική του αξιοπρέπεια.
Και όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε. Κάποιοι θα πρέπει να θυμίζουν τις εποχές που οι βασιλιάδες, αυτοί που ήταν στον γάμο, εξευτέλιζαν τους δημοκρατικά εκλεγμένους πρωθυπουργούς, τους αείμνηστους Καραμανλή και Παπανδρέου.
Και πρέπει κάποιοι να θυμίζουν τα γεγονότα της προδοσίας και των βασιλικών πραξικοπημάτων γιατί τα βασιλικά σταγονίδια υπάρχουν, δρουν και περιμένουν. Και ας μην νομίζουμε ότι η κατάλυση της δημοκρατίας και των ελευθεριών του λαού μας γίνεται μόνο με την επαναφορά της βασιλείας.
Όταν γίνονται βασιλικές φιέστες, ή όταν στήνονται αγάλματα και πλάκες σε προδότες των εντολών του λαού τότε υπάρχει πρόβλημα. Τότε η δημοκρατία μας που θεμελιώθηκε στο Πολυτεχνείο και εδραιώθηκε με το αίμα της Κύπρου και με την αποπομπή του βασιλιά, τότε ο λαός δεν κινδυνεύει απλά, αλλά ήδη έχει μπει στο περιθώριο, τον αγνοούν οι διορισμένοι του νοσοκομείου.