Το τέλος του παλιού και η αρχή του καινούργιου χρόνου μας έβρισκε συνήθως με την ευχή να πάνε καλύτερα τα πράγματα στα οικονομικά μας. Να έρθουν καλύτερες ημέρες για την δουλειά μας και πιο ευτυχισμένες για μας και για τους δικούς μας ανθρώπους.
Σε όλους μας αυτή η πρωτοχρονιά δεν σημαδεύεται με την αισιοδοξία για το καλύτερο, το πιο τυχερό. Έχει άλλα χαρακτηριστικά που δυστυχώς μας επιστρέφουν στον περασμένο χρόνο και όχι σε κάτι καινούργιο. Εξορκίζουμε τα κακά του 2020.
Κορονοϊός. Οικονομία. Ελληνοτουρκικά. Είναι τα τρία σοβαρότερα σε ενδιαφέρον προβλήματα που μας απασχολούν. Και τα τρία προέρχονται από τον προηγούμενο χρόνο. Και τα τρία δεν μας προσφέρουν την ελπίδα για κάτι καλύτερο. Δεν το νοιώθουμε. Δεν το χαιρόμαστε.
Με τον κορονοϊό μας βρήκε πέρυσι ξαφνικά η πανδημία που δεν την είχαμε και που συνεχίζεται. Δεν ήταν για χρόνια μέσα στη ζωή μας και με το εμβόλιο κάποια στιγμή θα σταματήσει.. Αλλά αυτό που λέμε και ευχόμαστε χρόνια τώρα για καλύτερες υπηρεσίες στην προστασία της υγείας μας φέτος δεν το βλέπουμε, δεν το ελπίζουμε και μάλιστα το ξεχάσαμε. Το νέο νοσοκομείο. Την ενίσχυση του ΕΣΥ. Την ενίσχυση των νοσοκομειακών. Το κέντρο υγείας Αντιμάχειας. Εάν τώρα με τον κορονοϊό δεν έκαναν τίποτε, πότε θα τα κάνουν;
Στην οικονομία οι περισσότεροι έχασαν τα πάντα και φέτος, τον καινούργιο χρόνο, ευελπιστούν μήπως και κερδίσουν κάτι από τα χαμένα. Όχι για να πάνε καλύτερα, αλλά μήπως και βγάλουν τα σπασμένα. Μήπως και ξεχρεώσουν.
Στα ελληνοτουρκικά δεν φαίνεται φως στον ορίζοντα. Σταματήσαμε να ελπίζουμε για ειρήνη. Από πουθενά δεν φαίνεται το αγαθό της ειρήνης. Αυτό που περιμένουμε είναι τα αεροπλάνα και οι άλλοι εξοπλισμοί, να γίνουμε ισχυρότεροι! Την ευχή για ειρήνη την ξεχάσαμε!
Το εμβόλιο των πολυεθνικών, τα δις από την Ε.Ε και η στήριξη από τους συμμάχους στα ελληνοτουρκικά είναι ελπίδα για το 2021. Δυστυχώς μας λείπουν οι καπετάνιοι…