Όλοι γνωρίζουμε τον αγαπητό μας Γιάννη. Πολλοί είναι αυτοί που τον ξεχωρίζουν για το ακούραστο έργο του, όμως ελάχιστοι σκέφτονται το βάθος που εμπεριέχει η εργασία του.
Ακούμε και διαβάζουμε τις ημέρες των εκλογών τους μεγαλόστομους ηγέτες μας να μιλούν για τις επιτυχίες τους. Να μας λένε ότι επί των ημερών τους είχαμε πρωτιές, ότι αύξησαν τον πληθυσμό μας και μείωσαν την ανεργία μας!!
Κανένας δεν λέει ότι αυτό οφείλεται στους επενδυτές μας. Ότι αυτό οφείλεται στις επιδοτήσεις των τεράστιων ξενοδοχείων. ότι αυτό οφείλεται στους χρυσοθήρες που πλάκωσαν στο χρυσορυχείο της Κω και μια ημέρα αφού πάρουν όλο το χρυσό θα μας αφήσουν στα αποκαϊδια.
Ο Γιάννης Τρικοίλης, αυτός ο σεμνός δάσκαλος, λέει το αντίθετο εδώ και τριάντα χρόνια. Ο πλούτος της Κω μας λέει δεν είναι οι συνεχείς επενδύσεις, ούτε οι διαφημίσεις στο εξωτερικό, αλλά οι επενδύσεις στους φίλους της Κω που έρχονται και που ξανάρχονται. τους οποίους για να κρατήσουμε θα πρέπει να τους δείξουμε την ανθρώπινη ομορφιά μας, την πλούσια ιστορία μας και το απαράμιλλο περιβάλλον μας που πρέπει να προστατέψουμε!
Μας λέει ότι έλεγε και ο πρωτοπόρος του τουρισμού Βουκουβαλίδης Σταμάτης όταν αρνιόταν τις εκθέσεις του τουρισμού στο εξωτερικό, επιμένοντας στην ανάδειξη των αρετών μας στους επισκέπτες μας.
Και ο Γιάννης δεν μας το λέει απλά. Δεν το φωνάζει. Εργάζεται μόνος του με ελάχιστη βοήθεια δεκάδες χρόνια τώρα να κρατήσει άσβεστη την αγάπη των Ιταλών τουριστών για την Κω. Να την αγαπήσουν. Να νοιώσουν σαν στο σπίτι τους. Να τους τιμούμε γιατί τα σημάδια τους είναι παντού. Άλλωστε δεν είναι λίγοι. Πάνω από 100 χιλιάδες έρχονται κάθε χρόνο!
Στις εκδηλώσεις που έγιναν αυτές τις ημέρες για τους Ιταλούς στρατιώτες που δολοφόνησαν άνανδρα οι Γερμανοί στην Κω η καρδιά του Γιάννη κτυπούσε δυνατά για να δείξει στους φιλοξενούμενους μας Ιταλούς ότι όλη η Κως είναι κοντά τους.