Διαβάσαμε το άρθρο του συντάκτη, αρθρογράφου Νίκου Τζιανίδη στην εφημερίδα “ΕΘΝΟΣ”, Μας άρεσε και αναδημοσιεύουμε μέρος του”
Πολιτικός η Εύα Καϊλή, πολιτικός ο Πλαστήρας, πολιτικός ο Καποδίστριας. Τι τους συνδέει; Ο Παράδεισος κι η Κόλαση…
Δυστυχώς, η Εύα… παραπλανήθηκε από τον Πονηρό· το μάτι της έπεσε στους καρπούς του δέντρου της όασης της ερήμου και είδε ότι ήταν πλουμιστοί κι ελκυστικοί. Κι έκοψε κι έφαγε. Και η συνέχεια; «Το φίδι με εξαπάτησε»…
Κι απέξω από την Κόλαση της Εύας, οι αναμάρτητοι του επίπλαστου Παραδείσου λιθοβολούν.
Η Εύα ήταν ένα κομμάτι από τελειότητα, μέχρι που δάγκωσε το μήλο… της γνώσης και του χρήματος…
Ήταν λαμπερή, πανέμορφη, πετυχημένη, με – αποστηθισμένο μεν – λόγο συμπαθή δε, με χαμόγελο που κόλαζε και τον κλειδοκράτορα του Παραδείσου. Αλλά…
Οι πράξεις των ανθρώπων είναι όπως και οι ίδιοι: πάντα εκτεθειμένοι σε ατυχήματα. Τροχαίο απροσεξίας και η Εύα που άφησε το δακτυλικό της αποτύπωμα σε μια παρανομία, καλείται να πληρώσει και για εκείνους που κάνουν τις δουλειές τους με γάντια και μάσκες, κορονοϊού ή άλλες δεν έχει σημασία.
Η δικαιοσύνη θα αποφανθεί στο μέλλον, οι «δικαστές» του παρόντος έχουν ήδη εκδώσει ετυμηγορία, οι σταυρωτήδες των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης έχουν από το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής σφυρί και καρφιά στο χέρι, κι όλα πια θα χαθούν στην καταιγίδα της λήθης σαν τα βρόχινα νερά. Οι εποχές φταίνε που ο κόσμος αμαρτάνει… Δεν φταίνε ποτέ οι «Εύες» αυτού του κόσμου!
Κι αν ο Πλαστήρας, ένας πρώην πρωθυπουργός, ένας πρώην στρατοκόπος, ένας αξιοσέβαστος πολιτικός και ένας αιδέσιμος αξιωματικός, εξέπνευσε πένης, ξαπλωμένος σε ένα στρατιωτικό ράντζο σε νοικιασμένο δυάρι στην Κυψέλη, δεν το έκανε από ανιδιοτέλεια ή τιμιότητα, όχι…
Κι αν ο Καποδίστριας έριξε όλη την περιουσία του για να σταθεί η Ελλάδα στα πόδια της, ε, ούτε αυτός εκινήθει από ανιδιοτελή ελατήρια ή αγαθές σκέψεις, ούτε… Και οι δυο – οι πτωχοί – ήταν απλά τίμιοι· ένα ελάττωμα που σπανίζει στους αιώνες του κέρδους και της απληστίας: τιμιότητα, που είναι σίγουρο λιγότερο επικερδής από την ατιμία… Δυστυχώς γι’ αυτούς πέθαναν τίμιοι σε άτιμους καιρούς…
Και η Εύα Καϊλή πια έχει όλο τον χρόνο να καθαρίσει την ψυχή της από τη μομφή της ατιμίας, τη σκουριά των χειραψιών και των φιλοφρονήσεων, που την οδήγησαν στην Κόλαση της απληστίας…