Δεκάδες ήταν οι ντόπιοι Δωδεκανήσιοι πολιτικοί που παραβρέθηκαν στην κηδεία του. Ο καθένας με τα δικά του ακούσματα. Με τις δικές του μικρές ή μεγάλες εμπειρίες, θετικές ή αρνητικές. Με πολιτικά αντιπάλους και φανατικά φίλους.
Ο Τέλης που ξεκαθάρισε από την αρχή, από το 1975, το απόλυτο.
“Είσαι με τους εχθρούς μου! Είσαι εχθρός μου!”
Όχι με όλους. Μόνο για τα πολιτικά στελέχη της κοινωνίας. Όχι με τους μικρούς, με τους ασήμαντους ψηφοφόρους.
” Είσαι μαζί μου? Ότι θέλεις” “Είσαι ένας απλός ψηφοφόρος? Πες μου τι θέλεις και θα το κάνω!!”
Ο Τέλης που προσδιόρισε με μαθηματική ακρίβεια, σε όλα τα νησιά της Δωδεκανήσου με την αδιάλειπτη παρουσία του ποιά είναι η κοινωνία και ποιός πρέπει να είναι κατά την άποψη του ο πολιτικός εκπρόσωπος της.
Μόνο που αυτή η πλευρά της πολιτικής καλύπτει το ένα μέρος, τον ένα χώρο. Τον γήινο, τον συνηθισμένο, αυτόν που ο καθένας μπορεί να κάνει εάν έχει κότσια να αντέξει τις ανεξάντλητες αντοχές και την ευφυΐα του Τέλη.
Το άλλο μέρος? Αυτό του οράματος, της ιδεολογίας, της ανθρώπινης ανάγκης για το ωραίο και το άπιαστο? Ο Τέλης δεν το υπηρέτησε και έτσι αυτός ο άλλος, δύσκολος, χώρος πραγματικά έχασε έναν σπάνιο μαχητή της ζωής.
Ο Τέλης προτίμησε από την αρχή τον δικό του χώρο, την παράταξη που πιστά υπηρέτησε. Ίσως τον επέλεξε στα νεανικά του χρόνια μελετώντας την μία συνηθισμένη και εύπλαστη κοινωνία μου έζησε. Ταυτίστηκε με αυτόν τον χώρο.
Μόνο που αυτός ο χώρος δεν αστειεύεται. Είναι ο γήινος χώρος όπου οι νόμοι απαιτούν αδιάλειπτη εγρήγορση και επαγρύπνηση όπως του Τέλη, αλλά και που το λάθος πληρώνεται ακριβά όπως δυστυχώς πληρώθηκε αδίκως στον Τέλη.
Σίγουρα οφείλουμε να τον θυμόμαστε. Δημιούργησε την δική του πολιτική σχολή.