Αφορμή για αυτό το άρθρο και για την κατάθεση προβληματισμών, προσφέρει η βράβευση της π. καγκελαρίου κ. Μέρκελ με το βραβείο των προσφύγων του ΟΗΕ για το γεγονός της υποδοχής 1.2 εκ. Σύρων προσφύγων στην Γερμανία.
Στην βράβευση ειπώθηκαν και μεγάλες κουβέντες όπως “Ήταν μια κατάσταση που έθεσε τις ευρωπαϊκές μας αξίες σε δοκιμασία! ήταν μια ανθρωπιστική επιταγή”.
Αλήθεια, ποιές είναι οι ευρωπαϊκές αξίες? Και αυτές οι αξίες για τις ανθρωπιστικές επιταγές θεμελιώνονται στα τελευταία 70 χρόνια και όχι στα προηγούμενα 400 όπου η Αγγλία, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία ήταν οι πλέον σκληρές αποικιοκρατικές χώρες στην εκμετάλλευση των ανθρώπων και του πλούτου τους?
Πιστεύουμε ότι δεν άλλαξαν. Το DNA της ανθρώπινης εκμετάλλευσης είναι βαθειά ριζωμένο μέσα τους. Απλά άλλαξαν την μεθοδολογία και εκλέπτυναν την ορολογία της ανάγκης κάλυψης των τεράστιων αναγκών τους σε ανθρώπινο δυναμικό. Την μετανάστευση την ονόμασαν προσφυγιά για να υπεισέρχεται η λύπη ώστε να καλύπτει το δουλεμπόριο και την εκμετάλλευση. Ακόμα και την βίαιη αρπαγή ανθρώπων από τις αποικίες την άλλαξαν με τοπικούς πολέμους που οδηγούν στην βίαιη απομάκρυνση και επιλεκτική επιλογή των πληθυσμών στα κράτη υποδοχής που δεν είναι άλλα από αυτά του παρελθόντος.
Γιατί έχουμε αυτή την άποψη? Γιατί πιστεύουμε ότι τα κράτη που προαναφέραμε έχουν τεράστιες ανάγκες σε ανθρώπινο δυναμικό. Χωρίς νέο αίμα είναι τελειωμένα, χωρίς αποικίες δεν θα ζήσουν. Και αντί να λειτουργήσουν σύμφωνα με τις πανανθρώπινες αξίες προσκαλώντας μετανάστες ώστε άμεσα αυτοί να τυγχάνουν της προστασίας και τα δικαιώματα των γηγενών, εισάγουν τους λεγόμενους πρόσφυγες ή λαθρομετανάστες με ανύπαρκτα δικαιώματα σε σύγκριση με τους ντόπιους.
Στην Ελλάδα, ο απλός πληθυσμός διψά για τις ανθρώπινες αξίες γιατί έζησε σαν δούλος για 400 χρόνια. Απλά τα συμφέροντα των ελαχίστων και η ταυτισμένη με αυτά κυβερνητική πολιτική δεν επιτρέπουν την ομαλή με σύγχρονη νομοθεσία ενσωμάτωση των προσφύγων και των μεταναστών στην πλούσια σε ανθρώπινες αξίες κοινωνίας μας. Ενσωμάτωση που γρήγορα ή αργά θα είναι επιτακτική σε μια χώρα που αργοπεθαίνει πληθυσμιακά.