Ήταν 2010 όταν χτύπησε την πόρτα μας η πτώχευση. Ο Παπανδρέου, πρωθυπουργός τότε, διάλεξε το Καστελόριζο για να μας πει για το ΔΝΤ. Και αυτοί που γνώριζαν τι κάνει το ΔΝΤ στη Λατινική Αμερική και ποιούς θερίζει, ανατρίχιασαν.
Και τότε μίλησαν για την ατομική ευθύνη, ότι όλοι μαζί τα φάγαμε. Και τότε μίλησαν ειδικά οι δανειστές μας ότι φταίμε γιατί δεν κάναμε οικονομία, γιατί ξοδεύαμε πάνω από τις δυνάμεις μας, γιατί κάναμε σπατάλες.
Τότε μας βρήκε ο ιός της σπατάλης, της μίζας, των θαλασσοδανείων.
Τότε εξ αιτίας αυτού του ιού που τον ονόμασαν διαφορετικά, την πλήρωσαν οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι, οι μικρές επιχειρήσεις, οι αδύνατοι. Ξεκληρίστηκαν οικογένειες και ξενιτεύτηκαν οι νέοι μας, έκλεισαν χιλιάδες μαγαζιά και φτωχοποιήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες
Και ποιός κέρδισε; Αυτοί που πάντα είναι κερδισμένοι και φυσικά πολλές φορές στήνουν και το παιχνίδι. Γιατί μην μας πείτε ότι ο έλεγχος των κρατών και η εκμετάλλευση των λαών δεν είναι μέσα στο παιχνίδι των ισχυρών.
Το δυστύχημα είναι ότι ο σημερινός ιός μπορεί να μην μοιάζει με τον προηγούμενο αλλά έχει τα ίδια αποτελέσματα. Τότε ήταν οι αυτοκτονίες, σήμερα είναι οι θάνατοι. Ήδη μας προετοιμάζουν για την ανεργία, για την μείωση των μισθών και των συντάξεων, για το ΑΕΠ που θα χαθεί.
Δεν πρέπει λοιπόν να ξεχνάμε. Και αυτό γιατί ο σημερινός ιός θα περάσει. Οι πανίσχυρες φαρμακευτικές εταιρείες κάποια στιγμή θα δώσουν την λύση. Και εντάξει, να μείνουμε στο σπίτι, να προσέξουμε να μην αυτοκτονήσουμε.
Αυτός ο ιός μπορεί να είναι ασθένεια, μπορεί να είναι μια πρωτεΐνη με επικάλυψη λίπους, αλλά και ο άλλος, το 2010, ιός ήταν, που η επικάλυψη του είχε το παχύ λίπος που κάποιοι συσσώρευσαν στις οφσορ εταιρείες και στους παραδείσιους νήσους, με τις μίζες και το μαύρο χρήμα.